Archive for the ‘Οικονομία/Οικονομικά’ Category

Για την Κατάληψη στο Εργατικό Κέντρο Καβάλας

Friday, October 21st, 2011

[ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ] από www.takethesquarekavala.squat.gr

Από το απόγευμα της Τρίτης 18/10 έως το απόγευμα της επόμενης, πραγματοποιήσαμε συμβολική κατάληψη του Εργατο-Υπαλληλικού Κέντρου Καβάλας. Ο σκοπός αυτής της κίνησης δεν ήταν να κλείσουμε τον χώρο, αλλά αντιθέτως να τον απελευθερώσουμε – κρατήσουμε ανοικτό για την κοινωνία και τους εργαζόμενους της πόλης. Ένας τέτοιος χώρος, χτισμένος με το αίμα και των ιδρώτα των εργαζόμενων, οφείλει κατά την διάρκεια των απεργιών να αποτελεί έναν επί 24ώρου βάσης ανοικτό χώρο αγώνα, αντι-πληροφόρησης και ζύμωσης. Ιδιαίτερα στις κρίσιμες και ιστορικές συγκυρίες που διανύουμε. Σε πείσμα όσων επιμένουν να τον κρατούν κλειδαμπαρωμένο και ιδιαίτερα του απαξιωμένου προέδρου της ΓΣΕΕ, Π. Τιάκα, ο οποίος κίνησε ανεπιτυχώς διαδικασία εκκένωσης, πραγματώσαμε για ένα 24ώρο αυτό που θα έπρεπε να γίνεται. Καμιά λειτουργία του ΕΥΚ δεν εμποδίστηκε και ο χώρος παρέμεινε ανοικτός και ζωντανός, πράγμα που αναγνωρίστηκε και από τους εργαζόμενους του κέντρου. Δεν είναι τυχαίο ότι η πλειοψηφία του κόσμου που πέρασε ή έμαθε για την κατάληψη μας εξέφρασαν επανειλημμένα την δυσαρέσκεια τους για τον πρόεδρο-μαϊμού, που εκλέγεται επί σειρά ετών με 99% από σωματεία-σφραγίδες. Άλλωστε οι προθέσεις του φάνηκαν από τη μοναδική επικοινωνία που είχαμε μαζί του, που ενώ εμείς του μιλούσαμε ευγενικά αυτός μας έκλεισε το τηλέφωνο.

Καθώς ο χώρος αυτός ανήκει σε όλους τους εργαζομένους απευθύναμε κάλεσμα για ένα ενιαίο και αυτόνομο εργατικό κίνημα και στις δύο απεργιακές συγκεντρώσεις, πέρα από τις όποιες πολιτικές διαφωνίες. Η κίνηση μας εισέπραξε το μποϊκοτάζ από τον καθεστωτικό συνδικαλισμό και των δύο συγκεντρώσεων. Στην περίπτωση του ΠΑΜΕ με την άρνηση τους να απευθύνουμε το κάλεσμα και στην περίπτωση της συγκέντρωσης στον Καπνεργάτη, με την δικαιολογία ότι είχαν καλέσει σε συνέλευση η οποία στην πράξη ήταν ανακοινώσεις δια μικροφώνου. Αυτό που έχει σημασία για εμάς, δεν είναι το χειροκρότημα ή τα μπράβο του κόσμου που συμμετείχε στις πορείες, όταν περνούσε έξω από το ΕΥΚ. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι αυτή η κίνηση ανέδειξε, έστω και εμβρυακά, με έναν δυναμικό τρόπο ένα νέος ήθος και μία νέα προοπτική. Το ήθος ότι η απεργία δεν είναι μία βόλτα στην πόλη αλλά μία διαδικασία ζύμωσης. Μία νέα προοπτική, ότι οι εργαζόμενοι αντί να εκχωρούν τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τους σε ξοφλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες και στους επαγγελματίες της πολιτικής, μπορούν στην πράξη να πάρουν την ζωή τους στα χέρια τους.

Όλες οι κοινωνικές τάξεις: άνεργοι, φοιτητές, αγρότες, εργαζόμενοι στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα και αυτοαπασχολούμενοι, οφείλουμε να ενοποιήσουμε τους αγώνες μας. Απέναντι στον εφιάλτη που κατασκευάζουν οι διεθνείς τοκογλύφοι του ΔΝΤ μπορούμε να οικοδομήσουμε ένα ανθρώπινο μέλλον. Ο αγώνας μας έχει δύο σκέλη που αλληλοσυμπληρώνονται: Την αντίσταση στον καπιταλισμό που καταρρέει και πέφτει σαν ταφόπλακα πάνω στην αξιοπρέπεια μας και την αναδιοργάνωση της ύπαρξης μας στην βάση της συνεργατικής-αλληλέγγυας οικονομίας και της άμεσης δημοκρατίας.

Αμεση Δημοκρατία Παντού

 

ΥΓ: Το κτίριο παραδόθηκε στην κατάσταση που ήταν όταν το καταλάβαμε, σύμφωνα και με δήλωση του υπευθύνου Δημοσίων Σχέσεων του ΕΚ, η οποία είναι καταγεγραμμένη σε βίντεο μετά από τη βόλτα που κάναμε στους ορόφους του κτιρίου για να διαπιστώσει ότι δεν υπάρχει οποιαδήποτε φθορά.

Για την Κατάληψη στο Εργατικό Κέντρο Καβάλας

Οικονομική κρίση και εξουσιαστικά δίπολα…

Saturday, October 15th, 2011

 Η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική αλλά ας ξεκινήσουμε με το οικονομικό κομμάτι που είναι αυτό που κινητοποιεί την πλειοψηφία της μάζας σε διαμαρτυρίες κτλ.

Το τελευταίο διάστημα έχει αρχίσει μια προπαγάνδα εναντίον διαφορων επαγγελματικών κλάδων π.χ. ελεύθερων επαγγελματιών, δημοσίων υπαλλήλων κτλ…

Στην Ελλάδα οι ελεύθεροι επαγγελματίες αποτελούν το 30% των εργαζομένων… ο μέσος όρος στις αλλες ευρωπαϊκές χώρες είναι 5-10%. Εχουμε λοιπόν πολλαπλάσιους ελεύθερους επαγγελματίες, οι οποίοι μαλιστα απολαμβάνουν προνομίων (ελάχιστες αμοιβές, κλειστά επαγγέλματα, δυνατότητα φοροδιαφυγής λόγω αδυναμίας του κράτους κτλ). Επίσης στην ελλάδα κατ' ορισμένους έχουμε ενα μοντέλο κρατικοδίαιτου καπιταλισμού, όπου ορισμένοι ιδιώτες έχοντας προνομιακές σχέσεις με το κράτος επωφελούνται… στην ουσία, όπως λένε, κινητήριος μοχλός της ιδιωτικής οικονομίας είναι το κράτος…

Έτσι λοιπόν πρέπει να επιλέξουμε ανάμεσα στον κακό κρατικοδίαιτο καπιταλισμό που μας έφερε στο χείλος του γκρεμού από τη μια  και στην απελευθέρωση κλειστών επαγγελμάτων και την υιοθέτηση του καθαρού απόλυτου νεοφιλελευθερισμού που θα διαλύσει τις συντεχνίες. από την άλλη… Πρέπει λοιπόν αντί για πολλούς ελεύθερους επαγγελματίες να έχουμε εταιρίες στις οποίες θα εργάζονται πλέον αυτοί με μικρότερες αμοιβές και με πολύ χειρότερες συνθήκες εργασίας. Θα βελτιωθεί άραγε το επίπεδο των παρεχόμενων υπηρεσιών; Αμφίβολο μιας και όταν κάποιος καλείται να παρέχει την ίδια εργασία υπό χειρότερες συνθήκες και αμοιβές είναι πολύ δύσκολο να υποθέσει κανείς ότι θα παρέχει καλύτερο επίπεδο υπηρεσιών. Θα ωφεληθούν οι καταναλωτές από μια ενδεχόμενη πτώση των τιμών στις παρεχόμενες υπηρεσίες λόγω ανταγωνισμού; Αμφίβολο εξίσου αν αυτός ο ανταγωνισμός φέρει όντως μείωση τιμών τη στιγμή που το επίπεδο των υπηρεσιών θα είναι σίγουρα κατώτερο… Τώρα που δε θα υπάρχουν τόσοι φοροφυγάδες ελεύθεροι επαγγελματίες θα έχουμε αύξηση των φορολογικών εσόδων; Εξαιρετικά αμφίβολο αν σκεφτεί κανείς ότι οι ελεύθεροι επαγγελματίες θα “αντικατασταθούν” από μεγάλες εταιρίες που σίγουρα γνωρίζουν καλύτερα και διαθέτουν περισσότερα μέσα στο να αποφεύγουν τη φορολόγηση χρησιμοποιώντας νόμιμα μέσα “πάντοτε”…

Πρέπει λοιπόν να εξευρωπαϊστούμε, να γεμίσουμε εταιρίες και πλήθος μισθωτών ιδιωτικών υπαλλήλων χωρίς συλλογικές συμβάσεις εργασίας και συλλογική διαπραγμάτευση μαζί με ταυτόχρονη συρρίκνωση του δημόσιου τομέα και του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων…

 Έτσι η έξοδος από την κρίση θέλει μετάβαση από την κρατική σκλαβιά και τις κρατικοδίαιτες συντεχνίες στη μισθωτή σκλαβιά και τον εργασιακό μεσαίωνα… Ετσι λοιπόν όσοι αντιστέκονται στην επέλαση του νεοφιλελευθερισμού και τις επερχόμενες εξελίξεις δε σημαίνει απαραίτητα ότι επιθυμούν μετάβαση στο προηγούμενο καθεστώς…

 Ένα άλλο εξουσιαστικό δίπολο, όσοι αντιμάχονται τις ιδιωτικοποιήσεις των ΔΕΚΟ κτλ είναι υπέρμαχοι του ρουσφετολογικού δημοσίου… Δηλαδή το δίλημμα είναι ανάμεσα σε μια κρατική εταιρία ή σε μια ιδιωτική, ανάμεσα στο κρατικό και το ιδιωτικό πανεπιστήμιο…

Φυσικά τα δίπολα αυτά βολεύουν τους μηχανισμούς εξουσίας κυβερνητικούς ή μη, καθότι τόσα χρόνια φρόντισαν να απαξιώσουν οτιδήποτε κρατικό και να το κάνουν να φαίνεται τόσο αντιπαθητικό που το ιδιωτικό να φαντάζει ως υπέρτατη λύση…

 Αυτό που αγνοούν ή που μάλλον δε θέλουν να βγει προς τα έξω είναι ότι υπάρχει ένα ρεύμα που έρχεται να υπερβεί τα εξουσιαστικά τους δίπολα και διλήμματα… ένα ρεύμα που επιδιώκει την κοινωνικοποίηση της πολιτικής και της οικονομίας… έτσι λοιπόν με την επιστροφή της πολιτικής και της οικονομίας στους πολίτες, δε θα υπάρχει ο διαχωρισμός αυτός μεταξύ κοινωνίας και πολιτικών και οικονομικών ελίτ γιατί οι τελευταίες θα εκλείψουν… έτσι λοιπόν ανάμεσα σε ενα κρατικό ή ιδιωτικό πανεπιστήμιο, ανάμεσα σε μια κρατική ή ιδιωτική εταιρία, το ρεύμα αυτό θα προτάσσει το κοινωνικοποιημένο πανεπιστήμιο και την κοινωνικοποιήμενη ΔΕΚΟ, που δε θα είναι ούτε ιδιωτικά ούτε κρατικά.

Το σύστημα εξουσίας έχει περάσει στη συνείδηση του λαού ότι η κατάρρευση του κράτους και του τραπεζικού συστήματος σημαίνει ταυτόχρονα και κατάρρευση της κοινωνίας… Αν οι πολίτες αποφασίσουν να πάρουν την οικονομία στα χέρια τους και τα μέσα παραγωγής στον ελεγχό τους, τότε αυτή η κατάρρευση την οποία τρέμουν τα αφεντικά και οι πολιτικοί θα ήταν η απαρχή της ανάτασης για την πλειοψηφία του κόσμου…

 Ή με την κυβέρνηση ή με τους εργατοπατέρες… δηλαδή όσοι απεργούν σημαίνει ότι είναι ενάντια στην κυβέρνηση και ότι συντάσσονται με τους συνδικαλιστές-εργατοπατέρες… Φυσικά η προπαγανδιστική αυτή ισοπέδωση δεν είναι άσκοπη… στοχεύει Ακριβώς στο να πλήξει όσους αντιστέκονται παρουσιαζοντάς τους υπό την καθοδήγηση των μεγαλοσυνδικαλιστών που πρωτίστως κόπτονται για τα προσωπικά και κομματικά τους συμφέροντα… Δε χρειάζεται λοιπόν προκειμένου να αντισταθεί στην επίθεση που εξαπολύουν ΕΕ και ΔΝΤ διαμέσου της κυβέρνησης, να συνταχθεί με τις ξεπουλημένες ηγεσίες των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ. Μπορούν όλοι οι εργαζόμενοι στους χώρους και στους κλάδους εργασίας τους να συγκροτήσουν σωματεία βάσης που να λειτουργούν οριζόντια και αντιεραρχικά, χωρίς κομματικές εμπλοκές και εξαρτήσεις…

 Υπάρχει και ένα ακόμα δίπολο-μύθος… το μπουκοτάζ των ξένων προϊόντων από τη μια και η προτίμηση σε made in greece προϊόντα για την ενίσχυση της εθνικής οικονομίας… Λες και είναι δεδομένο ότι τα κέρδη που αποκομίζουν οι έλληνες επιχειρηματίες δεν υπάρχει περίπτωση να τα επενδύουν ή να τα βγάζουν στο εξωτερικό ή λες και οι ξένες επιχειρήσεις στα καταστήματα-παραρτήματα που έχουν στην Ελλάδα δεν έχουν έλληνες εργαζόμενους ή κάποια από τα κέρδη τους δεν επανεπενδύονται επί ελληνικού εδάφους… το παιχνίδι αυτό βέβαια είναι μια πτυχή ενός μεγαλύτερου δίπολου-διλήμματος… ή με την παγκοσμιοποίηση που προκάλεσε την κρίση και τη μετέφερε από τη μια άκρη του πλανήτη στην άλλη ή με το κλείσιμο των συνόρων, τον οικονομικό προστατευτισμό και τις εθνικές οικονομίες… Σκεφτείτε λοιπόν τι θα συμβεί αν μια χώρα σαν την Ελλάδα αποφασίσει να περιορίσει τις εισαγωγές, κλείσει τα σύνορα για να προστατεύσει την εθνική παραγωγή και ταυτόχρονα αποφασίσουν να κάνουν και οι υπόλοιπες χώρες το ίδιο… Θα διασωθεί η εθνική οικονομία τελικά ή μήπως θα επωφεληθούν και πάλι οι μεγαλοεπιχειρηματίες και τα μονοπώλια εθνικής προέλευσης;

 Όλη αυτή η ρητορεία συνδέεται και με ένα ακόμα ευρύτερο παιχνίδι… αυτό της συγκρότησης ενός νέου ΕΑΜ που σαν άλλο Εθνικό Μέτωπο διεκδικεί την απελευθέρωση από τις ξένες δυνάμεις… Ελλάδα vs Γερμανία και ΕΕ σε νέα εκδοχή… άραγε σε αυτήν εκδοχή σημαίνει ότι είμαστε ενάντια συνολικά στο γερμανικό λαό;

Κάποιοι ακόμα και μέσα από την ίδια την αριστερά καλλιεργούν για ψηφοθηρικούς λόγους μια κατάσταση που μπορεί, όταν πεταχτεί η σπίθα, να μας προκύψει μια εθνικιστική-πατριωτική έξαρση που θα είναι ανεξέλεγκτη και θα έχει πατήσει πάνω σε αυτήν την προπαγάνδα…

Ο πόλεμος δεν είναι πατριωτικός αλλά εξόχως κοινωνικός και ταξικός… οι εχθροί μας δεν είναι οι γερμανοί ούτε οι άλλοι ευρωπαϊκοί λαοί… η διαφορά ενός γερμανού από έναν έλληνα εργαζόμενο είναι ότι ο γερμανός είναι ενας αξιοπρεπής σκλάβος υπό την έννοια ότι κατάφερε να ανταλλάξει την ελευθερία του με μια αξιοπρεπή διαβίωση σε αντίθεση με τον έλληνα που ήταν πάντοτε σκλάβος β΄κατηγορίας…

Έτσι λοιπόν ο έλληνας εργαζόμενος έχει περισσότερα κοινά με τον πορτογάλο, ισπανό και ιταλό εργαζόμενο παρά με τον έλληνα επιχειρηματία, τραπεζίτη ή πολιτικό… στη βάση αυτή λοιπόν η εθνική ενότητα και συνείδηση είναι μια παγίδα που μας απομακρύνει από το στόχο που είναι η απαλλαγή μας από τους πολιτικούς και οικονομικούς δυνάστες μας, σε αντίθεση με την καλλιέργεια της ταξικής συνείδησης. Αρα λοιπόν η ενότητα στη βάση της συνειδητοποίησης της κοινής ταξικής μας προέλευσης και μόνο μπορεί να οδηγήσει σε κάποιο αποτέλεσμα… αυτό σημαίνει ότι οποιαδήποτε επίπλαστη και πλασματική ενότητα που δε γίνεται στη βάση της συνειδητοποίησης της κοινής ταξικής μας προέλευσης είναι ανώφελη και καταδικασμένη να αποτύχει… και φυσικά σκοπό έχει να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα και τα σχέδια κάποιων κομματικών ελίτ…

 Η απάντηση στα εξουσιαστικά δίπολα μπορεί να είναι η συγκρότηση στη γειτονιά, στους εργασιακούς χώρους και παντού αυτόνομων πυρήνων-συλλογικοτήτων που θα δρουν άμεσα και θα λειτουργούν αντιεραρχικά και οριζόντια στη βάση της αλληλεγγύης και της συνεργασίας μεταξύ τους…

 Ο δρόμος είναι μακρύς, αλλά όσο συντομότερα ξεκινήσουμε για το ταξίδι αυτό, τόσο συντομότερα θα απαλλαγούμε από το μέλλον που μας επιφυλάσσουν…

http://asylo.squat.gr/?p=1429

Άμεση Δημοκρατία και Οικονομία

Saturday, October 15th, 2011
[ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ] από εφημερίδα Δράση
Η Άμεση Δημοκρατία δεν είναι απλώς μια τεχνική διαβούλευσης και απόφασης, ούτε στενά πολιτειακό και συνταγματικό ζήτημα. Είναι ένα ριζικά διαφορετικό από το υπάρχον μοντέλο πολιτικής, που επιχειρεί να υπερβεί κάθε μορφή κομματικής και ιδεολογικής αλλοτρίωσης, ιεραρχίας και αντιπροσώπευσης, επανασυστύνοντας την πολιτική ως συνεργασία πρόσωπο με πρόσωπο, όπως στις πλατείες, ως δημιουργία και υπεράσπιση των «κοινών». Είναι ένα μοντέλο αυτοκυβέρνησης απευθείας από την κοινωνία, με την κοινωνία και για την κοινωνία.
 
Από αυτή την άποψη συνδέεται οργανικά με το ερώτημα της αναδιάρθρωσης ολόκληρης της ζωής μας, της δημιουργίας των κοινών βάσεων μιας νέας ζωής έξω από εξουσιαστικές, αγοραίες και εκμεταλλευτικές δομές. Άλλωστε μόνο τότε μπορούν να αποκτήσουν πραγματικό «υλικό» περιεχόμενο οι αξίες της Άμεσης Δημοκρατίας για ισότητα, αλληλεγγύη, αυτονομία, ελευθερία. Γιατί όσο οι συνθήκες της παραγωγής αγαθών και της κάλυψης των αναγκών μας παραμένουν εγκιβωτισμένες σε σχέσεις ανισότητας, δεσποτείας, καταναγκασμού και αλλοτρίωσης ένα «δίκαιο της ισότητας» δε θα κάνει τίποτε άλλο παρά να αναπαράγει την ανισότητα και τις εξουσιαστικές σχέσεις.
 
Το ερώτημα ποιος παράγει, γιατί παράγει, πώς παράγει, πόσα παράγει, είναι κομβικό στο πλαίσιο της Άμεσης Δημοκρατίας. Μέχρι τώρα το ερώτημα αυτό δεν τίθεται καν· ο «οικονομικός αυτοματισμός» της ιδιοκτησίας και της αγοράς τα έχει αναλάβει όλα πριν από εμάς για εμάς, και κυρίως εναντίον μας. Κι όμως, τι πιο βασικό για μια κοινωνία από τον από κοινού προσδιορισμό των αναγκών μας και του τρόπου της ικανοποίησής τους; Χωρίς τη δυνατότητα να αποφασίζουμε εμείς γι' αυτό και να δημιουργούμε τα κοινά μέσα για την υλοποίηση αυτής της απόφασης, η όποια δραστηριότητά μας μετατρέπεται σε μια αλλότρια και εχθρική δύναμη απέναντί μας. Γι' αυτό σήμερα ο κοινωνικός πλούτος που δημιουργούμε δεν ανήκει σε μας αλλά συγκεντρώνεται στα χέρια των οικονομικών ολιγαρχιών, στερώντας ακόμη κι αυτά τα μέσα επιβίωσης από τη μεγάλη πλειοψηφία των κατοίκων του πλανήτη και οδηγώντας σε ανεπίστρεπτες οικολογικές καταστροφές.
 
Ας ξαναρχίσουμε, λοιπόν, από εκεί που ξεκίνησε η «πολιτική οικονομία» που νομιμοποίησε εν είδει φυσικού νόμου την ιδιοκτησία, την ανισότητα και την εκμετάλλευση. Δεν είναι φυσικός νόμος κάποιοι λίγοι να κατέχουν τα μέσα παραγωγής και οι περισσότεροι να διαθέτουν μόνο τη εργασιακή τους δύναμη προς εκμετάλλευση. Δεν είναι φυσικός νόμος η μετατροπή της δημιουργικής δραστηριότητας του ανθρώπου σε εργασία για την εξασφάλιση της επιβίωσής του. Δεν είναι φυσικός νόμος να υπάρχει διεύθυνση και δεσποτεία, μέσω των τεχνικών, επιστημονικών και διοικητικών ιεραρχιών, πάνω στη δραστηριότητα του ανθρώπου και της κοινωνίας. Δεν είναι φυσικός νόμος το να γίνεται ο προσδιορισμός των αναγκών μας από δυνάμεις έξω από εμάς, που έχουν ως μοναδικό κριτήριό τους το κέρδος, και η κάλυψη αυτών των αναγκών να επαφίεται στις απρόσωπες, αφηρημένες δυνάμεις του χρήματος. Όλα αυτά δεν είναι παρά επιλογές που μας έχουν επιβληθεί από τις ολιγαρχίες της ιδιοκτησίας και του πλούτου, επιλογές που αναπαράγουν τη θέση τους και υπεξαιρούν τη δυνατότητά μας για ατομικό και κοινωνικό αυτοκαθορισμό.
 
Από τότε που η οικονομία διαχωρίστηκε από το σύνολο των κοινωνικών δραστηριοτήτων και επιβλήθηκε ως ο μοναδικός ηγεμόνας πάνω σε όλες τις πτυχές της ζωής, όλα έγιναν οικονομία. Ο χρόνος έγινε χρήμα, η εργασία εμπόρευμα, η επιβίωση αγορά, ακόμη και ο ίδιος ο άνθρωπος έγινε homo oeconomicus και παραγωγός-καταναλωτής, ένα συμφεροντολογικό πλάσμα που όλη του η ζωή είναι τάχα ένας υπολογισμός κόστους-οφέλους, κέρδους και ζημιών, και που όλο του το νόημα έχει συρρικνωθεί στην ικανότητά του να δουλεύει. Η ιστορία απέκτησε, επίσης, νόημα ως διαρκής «εκσυγχρονισμός», δηλαδή ως απεριόριστη ανάπτυξη εμπορευμάτων, και ολόκληρη η βιόσφαιρα μετατράπηκε σε «οικονομικό πόρο» προορισμένο να τροφοδοτεί μέχρι εξαντλήσεως αυτήν την αέναη ανάπτυξη.
 
Η οικονομία γιγαντώθηκε και η κοινωνία συρρικνώθηκε. Τα «δικαιώματα» της παραγωγής, της ιδιοκτησίας, της αγοράς, ορθώθηκαν πάνω από κάθε άλλο δικαίωμα, μετατρέποντας σε «πουκάμισο αδειανό» όλες τις διακηρύξεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και αντιμετωπίζοντας την κοινωνία ως ορυχείο εξόρυξης πλούτου και ισχύος. Οι αξίες της Άμεσης Δημοκρατίας, η ισότητα, η αλληλεγγύη, η αυτονομία και η ελευθερία, δεν μπορούν να ριζώσουν σε αυτή τη «γη της επαγγελίας» όπου η κυριαρχία πάνω στον άνθρωπο και τη φύση είναι το μόνο που μπορεί να φυτρώσει. Για να υπάρξει η Άμεση Δημοκρατία στην πλήρη της έννοια χρειάζεται όχι μόνο να ξαναπάρει στα χέρια της η κοινωνία την οικονομία αλλά και να τη συρρικνώσει σε διαστάσεις που θα ανταποκρίνονται σε ανθρώπινα μέτρα, κοινωνικούς στόχους και περιβαλλοντικές δεσμεύσεις. Και παράλληλα να επανατοποθετήσει τον άνθρωπο, το κοινωνικό άτομο με όλες τις πολύμορφες δυνατότητές του, ως μέτρο κάθε αξίας και κάθε πλούτου.
 
Σε μια τέτοια βάση, όλοι οι πόροι της κοινής μας ζωής και τα μέσα ικανοποίησης των κοινών αναγκών μας δε μπορεί παρά να είναι κοινά, έξω από κάθε ιδιοκτησία και ατομική εκμετάλλευση, στα χέρια της ίδιας της κοινωνίας που αδιαμεσολάβητα αποφασίζει για την ισότιμη για όλους, και με σεβασμό στο περιβάλλον, διάθεσή τους. Χωρίς την κοινωνική «ιδιοκτησία» και αυτοδιαχείριση αυτών των πόρων και μέσων δεν μπορεί να υπάρξει ουσιαστικά πολιτική κοινότητα ίσων και ελεύθερων.
 
Αυτή η κοινωνικοποίηση, όμως, δε σημαίνει ότι παίρνουμε απλώς στα χέρια μας την παραγωγή όπως είναι σήμερα. Σημαίνει ότι, επιτέλους, μπορούμε να την αλλάξουμε! Είναι φανερό ότι η κάλυψη των κοινωνικών αναγκών σε συνθήκες Άμεσης Δημοκρατίας απαιτεί έναν τριπλό επαναπροσδιορισμό:
 
– Επαναπροσδιορισμό της παραγωγής και των μέσων και τεχνολογιών της παραγωγής με βάση τους κοινωνικούς και περιβαλλοντικούς στόχους που θέτει η κοινότητα της Άμεσης Δημοκρατίας. Δεν μπορεί να παραμείνει ως πυρήνας της παραγωγής η εταιρική μορφή, το κέρδος και η παραγωγή εμπορευμάτων για την αγορά. Αντίθετα, πυρήνας της παραγωγής γίνεται τώρα η κάλυψη των αναγκών της κοινότητας και των υποδομών της «κοινότητας των κοινοτήτων». Στη θέση της παραγωγής για την παραγωγή και της κατανάλωσης για την κατανάλωση τίθενται άλλες αξίες-κριτήρια όπως η εγγύτητα των παραγωγικών δραστηριοτήτων στο έδαφος της κοινότητας, η εξοικονόμηση πόρων και ενέργειας, η άμεση ανταλλαγή των προϊόντων έξω από την αγορά, το μοίρασμα του όποιου πλεονάσματος στην κοινότητα.
 
– Επαναπροσδιορισμό της θέσης του ανθρώπου μέσα στην παραγωγή. Η αυτοδιεύθυνση και η συνεργασία παίρνουν τη θέση των διάφορων ιεραρχιών και διευθυντικών εξουσιών. Η ισότητα, η εναλλαγή καθηκόντων, η εξασφάλιση για όλους διευρυνόμενου ελεύθερου χρόνου, η ανταπόκριση στις ανάγκες της κοινότητας, διαμορφώνουν νέες σχέσεις έξω από το πλαίσιο του ανταγωνισμού, του συντεχνιασμού και των συμφερόντων. Μοναδικό σχεδιαστικό και αποφασιστικό όργανο γίνεται η συνέλευση των εργαζομένων. Η όλη δραστηριότητα εξασφαλίζει την ισότιμη πρόσβαση καθενός στο κοινωνικό προϊόν.
 
– Επαναπροσδιορισμό της θέσης της παραγωγής μέσα στη συνολική ζωή της κοινότητας. Η παραγωγή αποτελεί ένα μέρος της συνολικής ζωής της κοινότητας και όχι αυτό που επισκιάζει όλα τα άλλα. Στόχος είναι να περιορίζεται όλο και περισσότερο η αναγκαία παραγωγή και να απελευθερώνεται χρόνος για την ενασχόληση με τις κοινωνικές και πολιτικές δραστηριότητες της κοινότητας, αλλά και για την αυτοανάπτυξη και έκφραση του κοινωνικού ατόμου. Η εξασφάλιση της εναλλαγής διάφορων κοινωνικών, πολιτικών, ατομικών δραστηριοτήτων με τις παραγωγικές δραστηριότητες, για όλους, διαμορφώνει έναν πλούτο κοινωνικής και ατομικής ζωής που απελευθερώνει από τις κατηγοριοποιήσεις και τις «ταυτότητες» της καπιταλιστικής κοινωνίας (παραγωγός-καταναλωτής, διανοητική-χειρωνακτική εργασία, εργασία-ελεύθερος χρόνος, κ.ά.) και ταυτόχρονα αλλάζει και το ίδιο το νόημα του πλούτου από κατοχή και κατανάλωση εμπορευμάτων σε ελεύθερη ατομική δημιουργία και κοινωνική συμμετοχή.
 
Κώστας Χαριτάκης
 
ΠΗΓΗ
αμεσοδημοκρατική αναδημοσίευση από το γνωστό αναδημοσιευτή: j4nus
http://asylo.squat.gr/?p=1426
 

1ο Φεστιβάλ Εργατικής Αυτοοργάνωσης (15-16/10/2011)

Friday, October 14th, 2011

15-16 OKTΩΒΡΙΟΥ 2011 [ΠΟΛΥΤΕΧΝEΙΟ ΑΠΘ]
Η συνέλευση της Κίνησης Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης για τη διοργάνωση του 1ου Φεστιβάλ Εργατικής Αυτοοργάνωσης, καλεί όλους τους εργαζόμενους και τα Σωματεία τους, την νεολαία, τους μετανάστες, τις πολιτικές συλλογικότητες και τα συλλογικά εγχειρήματα, τους κατειλημμένους χώρους και τις συνελεύσεις γειτονιάς να συμμετάσχουν στις εκδηλώσεις του διημέρου, (15-16/10) ώστε να ανοίξει ο διάλογος και να διερευνηθούν οι δυναμικές για την συσπείρωση του επαναστατικού τμήματος του εργατικού κινήματος, σε έναν ξεχωριστό, ανταγωνιστικό πόλο απέναντι τόσο στον κρατικό-εργοδοτικό συνδικαλισμό των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, όσο και στον κομματικό συνδικαλισμό του ΠΑΜΕ. Για ένα πραγματικό συντονιστικό εργατών σε ένα Ανεξάρτητο Εργατικό Κέντρο Αγώνα, για την οργανωτική αποδέσμευση από την προδοτική και ρεφορμιστική συνδικαλιστική ηγεσία, για τη δημιουργία μιας Επαναστατικής Προλεταριακής Ομοσπονδίας. Αντί να σηκώσουμε λευκό πανί, παίρνουμε θέσεις μάχης απέναντι στο καπιταλιστικό υπάρχον, ενάντια στο κράτος και όλους τους επίδοξους διαχειριστές των ζωών μας.
Αναλύοντας την πολιτική και οικονομική συγκυρία από ταξική και εργατική σκοπιά, αντιλαμβανόμαστε το παρόν και οριοθετούμε τα νέα καθήκοντα της τάξης μας, σκιαγραφούμε ένα πολιτικό και συνδικαλιστικό πλαίσιο που θα ανοίξει επαναστατική τομή στο ατσαλένιο δέρμα του παρόντος για να διαφύγουμε σε ένα απελευθερωμένο από κράτος και ντόπια – ξένα αφεντικά, μέλλον.
ΚΑΘΕΤΕΣ ΤΟΜΕΣ – ΟΡΙΖΟΝΤΙΕΣ ΔΟΜΕΣ

Για την χειραφέτηση της τάξης, την απελευθέρωση της Κοινωνίας.

Οι θεματικές που θα απασχολήσουν το φεστιβάλ θα έχουν να κάνουν:

  • Με τους εργατικούς αγώνες στη Θεσσαλονίκη και τα Ταξικά Σωματεία Βάσης, καθώς επίσης και την προσπάθεια σύνδεσης των αγώνων και των συλλογικών εγχειρημάτων σε ένα συντονιστικό κοινού αγώνα, ανεξάρτητου από τις καθεστωτικές συνδικαλιστικές δυνάμεις και δομές.
  • Με τη σύγχρονη ιστορία του αυτόνομου εργατικού κινήματος των προηγούμενων δεκαετιών και την σύνδεσή του με τις προσπάθειες για τη δημιουργία στο σήμερα ενός Ακηδεμόνευτου Ταξικού Εργατικού Πόλου που θα μπορεί να δίνει μάχες με το βλέμμα προσηλωμένο στις ανάγκες των εργαζομένων και των κατώτερων στρωμάτων που πλήττονται από την ακραία αντιλαϊκή πολιτική του αστικού μπλοκ σε συνθήκες κρίσης.
  • Με την κρίση σε ελληνικό και διεθνές επίπεδο, οι άμεσες προβολές της στην καθημερινότητα των εργαζομένων & των ανέργων και η απαραίτητη εργατική-ταξική απάντηση που πρέπει να δοθεί από τους καταπιεσμένους. Συζήτηση πάνω σε οργανωτικά μοντέλα συνδικαλισμού βάσης και εργατική πολιτική που να οξύνει τον ταξικό πόλεμο, να βαθαίνει την κρίση προς όφελος των εργαζομένων και της κοινωνίας. Για να ισχυροποιήσουμε την εργατική αυτοάμυνα, και να οπλίσουμε την κοινωνική αντεπίθεση.

Περισσότερες πληροφορίες και λεπτομέρειες στο http://labourfest2011.wordpress.com/

αναδημοσιευτής: ναι καλά καταλάβατε: j4nus

1ο Φεστιβάλ Εργατικής Αυτοοργάνωσης (15-16/10/2011)

Παρέμβαση στη ΔΕΗ ΞΑΝΘΗΣ (13/10/2011)

Friday, October 14th, 2011

[ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ] από http://takethesquarekavala.squat.gr/?p=209

Η Συνέλευση ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΠΑΝΤΟΥ μαζί με άτομα από το ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΤΕΚΙ ΞΑΝΘΗΣ (ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ) πραγματοποιήσαμε παρέμβαση στη ΔΕΗ Ξάνθης. Σκοπός της παρέμβασής μας ήταν να δηλώσουμε την αλληλεγγύη μας σε εργαζόμενους και πολίτες αλλά και να ενημερώσουμε και τον προϊστάμενο του τμήματος Εμπορίας Αν. Μακεδονίας & Θράκης. κ. Βασίλη Καρανάσιο ότι δε θα ανεχτούμε διακοπές ρεύματος σε ανθρώπους που αδυνατούν ή δυσκολεύονται να πληρώσουν.

Ωστόσο όπως μας ενημέρωσε άτομο από το χώρο, μόλις ο κ. Καρανάσιος αντιλήφθηκε την παρουσία μας εγκατέλειψε τα γραφεία σαν λαγός.

Κατά τη διάρκεια της παρέμβασης μοιράστηκαν κείμενα κι έγινε συζήτηση με εργαζομένους και πολίτες.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=L2M3okjnIpk]

αναδημοσιευτής -θα έπρεπε να το έχετε καταλάβετε μέχρι τώρα-: j4nus

Παρέμβαση στη ΔΕΗ ΞΑΝΘΗΣ (13/10/2011)

Η σιωπή των «πολιτών» και η πολυπόθητη επανάσταση: Μια ρεαλιστική προσέγγιση

Friday, October 14th, 2011

[ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ] απο http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1339680

Το παρόν κείμενο αποτελεί μια αποτύπωση προσωπικών προβληματισμών σχετικά με δύο (2) βασικά ερωτήματα:

*

Για ποιους λόγους, παρά την ανελέητη και ολομέτωπη κλιμακούμενη επίθεση του καθεστώτος, η συντριπτική πλειοψηφία των «αγανακτισμένων/εξοργισμένων πολιτών» εξακολουθούν να μην αντιδρούν δυναμικά και να σκύβουν το κεφάλι και

*

Με ποιους τρόπους θα μπορούσε ν’ αντιμετωπιστεί η επίθεση αυτή αποτελεσματικά με την προοπτική πλήρους ανατροπής του καθεστώτος.

Ως προς το πρώτο ερώτημα να διευκρινίσω καταρχήν ότι δε διαθέτω εξειδικευμένες γνώσεις ψυχολογίας προκειμένου να προχωρήσω σε εκτενείς αναλύσεις (και ούτε μ’ ενδιαφέρει κάτι τέτοιο). Διάφοροι «ειδικοί» έχουν επανειλημμένα μιλήσει για το ότι η οικονομική εξαθλίωση, η ανεργία, η επισφάλεια, η αβεβαιότητα για το μέλλον, η κατάρρευση της εικόνας του εαυτού (ποιος είμαι, τι κάνω και πού βρίσκομαι σε σχέση με τους άλλους), οδηγούν αναπόφευκτα σε κατάθλιψη, παθητικότητα και αδυναμία αντίδρασης.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση όμως δεν έχουμε απλά να κάνουμε με κατάθλιψη και ηττοπάθεια, αλλά και με ένα πρωτοφανές φαινόμενο μαζικής μαλάκυνσης εγκεφάλου, άρνησης της πραγματικότητας, δημιουργίας ψευδαισθήσεων και άκρατου μαζοχισμού.

Είναι απορίας άξιον το πώς εκατομμύρια ανθρώπων εξακολουθούν ν’ ανέχονται ένα καθεστώς ακραιφνώς απολυταρχικό που τους οδηγεί με μαθηματική σιγουριά στην απόλυτη εξαθλίωση. Οι άνθρωποι αυτοί συνεχίζουν, αφελώς, να πιστεύουν ότι «κάτι» θ’ αλλάξει, με τρόπο μαγικό και χωρίς εκείνοι να πάρουν σημαντικό ρίσκο και εξίσου αφελώς θεωρούν ότι αν η κυβέρνηση ΓΑΠ καταρρεύσει (ως διά μαγείας), τα πράγματα θ’ αλλάξουν προς το καλύτερο.

Επιπλέον, αρκετοί έως πολλοί τρέφουν ακόμα την αυταπάτη ότι οι συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα, στη ΔΕΘ και όπου αλλού αποτελούν από μόνες τους ένα ισχυρό μέσο πίεσης και ότι μέσω αυτών οι κυβερνώντες για κάποιο αδιευκρίνιστο λόγο θα τρομοκρατηθούν και θα σηκωθούν να φύγουν επειδή ντρέπονται για όλα όσα έχουν κάνει. Με απλά λόγια, θα ιδρώσει το αυτί αυτών που ψήφισαν το Μεσοπρόθεσμο την 29η Ιουνίου ενώ το κέντρο της Αθήνας κατακλυζόταν από χιλιάδες διαδηλωτών, αυτών που χτυπάνε αδιακρίτως με δολοφονικές προθέσεις ηλικιωμένους και παιδιά, αυτών που απολύουν εκατοντάδες χιλιάδες εργαζομένων, αυτών που συνεχίζουν να επιβάλλουν ολοένα και σκληρότερα φοροεισπρακτικά μέτρα, αυτών που διαλύουν την Παιδεία και την Υγεία, αυτών που ξεπουλάνε τη δημόσια περιουσία, αυτών που υπερασπίζονται τα συμφέροντα του διεθνούς κεφαλαίου και των τραπεζών και μόνο.

Το αξιοπερίεργο είναι ότι μέχρι σχετικά πρόσφατα (ειδικά μέχρι τον Δεκέμβρη του ’08) οι συζητήσεις και θέσεις σχετικά με το κράτος καταστολής, την παθογένεια του κεφαλαίου και τις αδηφάγες βλέψεις του καπιταλισμού, αποτελούσαν εν πολλοίς σχεδόν «αποκλειστικότητα» του αναρχικού και αντεξουσιαστικού χώρου. Δηλαδή, η πλειοψηφία εκ των τωρινών «αγανακτισμένων» αντιμετώπιζε όλα τα παραπάνω ως «γραφικά» και «υπερβολικά», ως εμμονές ενός συγκεκριμένου πολιτικού χώρου που κατ’ αυτούς μάλλον ζούσε εκτός πραγματικότητας. Έννοιες όπως «άμεση δημοκρατία», «αυτοοργάνωση», «αλληλεγγύη» κ.ά. ακούγονταν μάλλον εξωτικές και ουτοπικές στο πλαίσιο μιας κοινωνίας ατομικοτήτων που ονειρεύονταν την καταξίωση και την καριέρα και φαντασιώνονταν ένα λαμπρό μέλλον στολισμένο με χλιδάτα σπίτια, αυτοκίνητα και ακριβά ρούχα.

Όμως παρά το γεγονός ότι έννοιες όπως οι παραπάνω δεν αντιμετωπίζονται πλέον ως τόσο «εξωτικές», φαίνεται ότι οι φαντασιώσεις περί λαμπρού μέλλοντος είναι αρκετά ισχυρές ώστε να αντιστέκονται στην ίδια την πραγματικότητα. Σε αυτά τα 3 χρόνια που μεσολάβησαν (από τον Δεκέμβρη του ’08 μέχρι σήμερα) η αδιαμφισβήτητη και προκλητική σαπίλα του συστήματος σε όλες της τις εκφάνσεις δεν επαρκεί για να ξυπνήσει μια και καλή τους «ωραίους κοιμώμενους» του καπιταλισμού. Σε αυτά τα 3 χρόνια δολοφονήθηκε εν ψυχρώ ένα 15χρονο παιδί από μπάτσους και ο ηθικός αυτουργός της δολοφονίας του μόλις αποφυλακίστηκε. Σε αυτά τα 3 χρόνια «δολοφονούμαστε» καθημερινά και οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια στην απόλυτη εξαθλίωση, ενώ οι δολοφόνοι μας κυκλοφορούν ελεύθεροι ή «αποφυλακίζονται» με θρασύτατες και γελοίες αιτιάσεις. Σε αυτά τα 3 χρόνια, χιλιάδες δηλώσεις και υποσχέσεις των κυβερνώντων έχουν διαψευστεί, δεκάδες σκάνδαλα έχουν συγκαλυφθεί, εκατοντάδες χιλιάδων ανθρώπων φυτοζωούν και δεν είναι σε θέση να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες. Και άλλες τόσες χιλιάδες στοιχείων (έγγραφα, φωτογραφίες και βίντεο) που αποδεικνύουν την σαπίλα του συστήματος έχουν δει το φως της δημοσιότητας. Όμως ακόμα και μετά από 3 χρόνια που το σύστημα δείχνει όλο και πιο καθαρά τις προθέσεις του, ο «λαός» αδυνατεί ή δε θέλει να πιστέψει την αλήθεια.

Λυπάμαι για τη διατύπωση, αλλά δεδομένων όλων όσων έχουν συμβεί ειδικά από τον Μάιο και μετά, πόσο βλάκας πρέπει να είναι κάποιος ώστε να πιστεύει ότι ένα κάλεσμα στο Σύνταγμα από μόνο του θ’ ανατρέψει την παρούσα κατάσταση; Πόσο βλάκας πρέπει να είναι ώστε να θεωρεί ότι αν βγει στο δρόμο (απλά και μόνο) για να διαμαρτυρηθεί κάτι θ’ αλλάξει; Δηλαδή πόσα τερατώδη νομοσχέδια, ρυθμίσεις και μέτρα πρέπει να υπερψηφιστούν χωρίς ν’ ανοίξει ρουθούνι, πόσα κεφάλια πρέπει ν’ ανοίξουν απ’ τις γκλομπιές των ΜΑΤ, πόσο πρέπει να εξαθλιωθούμε ακόμα για να καταλάβουμε ότι πλέον οι συγκεντρώσεις, οι διαμαρτυρίες, τα «ακτιβιστικά δρώμενα» και οι συγκρούσεις στο δρόμο δεν αρκούν για ν’ αλλάξει κάτι;

Πέραν της προαναφερθείσας διάχυτης άρνησης της πραγματικότητας, εξίσου ενδιαφέρον είναι και άλλο ένα φαινόμενο: αυτό του τζάμπα μάγκα/επαναστάτη των κοινωνικών δικτύων. Αυτή την στιγμή υπάρχουν χιλιάδες ανθρώπων οι οποίοι μέσω Facebook, Twitter και λοιπών μπινελικώνουν αδιαλείπτως την κυβέρνηση, τον ΓΑΠ, τον Πάγκαλο και όποιον άλλο γελοίο και μιλάνε συνεχώς γι’ αυτή τη ρημάδα την επανάσταση που θα έρθει από μόνη της. Οι περισσότεροι από αυτούς τους ανθρώπους ξυπνάνε κάθε πρωί, πάνε στη δουλίτσα τους κανονικά, ρίχνουν απ’ το PC της δουλειάς τα μπινελίκια τους και το απόγευμα μπορεί να σκάσουν και στο Σύνταγμα (αν έχει κάλεσμα) για ν’ «αντισταθούν» και να «διαμαρτυρηθούν». Αν πέσει ξύλο στο Σύνταγμα (το οποίο πλέον είναι μια δεδομένη και προαναγγελθείσα συνθήκη) την επόμενη μέρα το πρωί θα ξαναπάνε στη δουλίτσα τους, θα ξαναρίξουν μπινελίκια των 140 χαρακτήρων, θ’ ανεβάσουν βίντεο και φωτό που θ’ αποδεικνύουν την αστυνομική βία (λες και είναι κάτι πρωτόγνωρο) και ούτω καθ’ εξής.

Τους τελευταίους μήνες έχω λάβει μέρος σε διαμαρτυρίες και αποκλεισμούς ων ουκ έστι αριθμός. Πολλές από αυτές τις δράσεις ανακοινώνονται και δημοσιοποιούνται. Το αποτέλεσμα; Οι ίδιοι και οι ίδιοι να ξαναβρισκόμαστε στα ίδια μέρη, να χαιρετιόμαστε και ν’ ανταλλάσσουμε προβληματισμούς και απόψεις. Και γύρω μας να περνάνε εκατοντάδες «εξοργισμένων» ανθρώπων που τουιτάρουν καθημερινά την επανάσταση και όχι απλά δεν σταματούν για να δείξουν την αλληλεγγύη τους, αλλά πολλές φορές μας επιτίθενται γιατί τους στερούμε το δικαίωμα στην κατανάλωση ή διαταράσσουμε τη νιρβάνα τους.

Μαζί με όλα τα παραπάνω, οι περισσότεροι εξακολουθούν να μασάνε με το θρίλερ του χρέους και τον ακατάσχετο βερμπαλισμό της συστημικής αριστεράς: Θα κουρευτεί το χρέος; Θ’ αναδιαρθρωθεί το χρέος; Θα ξαναγυρίσουμε στη δραχμή; Ευωροομόλογα, CDS, spreads –ανάθεμα και αν έστω το 1% του πληθυσμού καταλαβαίνει τι σημαίνουν όλοι αυτοί οι όροι. Δεν πειράζει όμως κι αν δεν καταλαβαίνουν. Ευτυχώς που έχει αναδυθεί αυτό το star system οικονομολόγων (Λαπαβίτσας, Βαρουφάκης και λοιποί) που τα καταλαβαίνουν όλα και ξέρουν ποιο είναι το σωστό. Όλοι περιμένουν τον φωτεινό παντογνώστη (κατά προτίμηση, οικονομολόγο) που θα τους πει την αλήθεια και θα προτείνει την σωστή λύση, άσχετα αν καταλαβαίνουν ελάχιστα από αυτά που τους λέει.

Μήπως τελικά δε γίνεται αντιληπτό ότι αυτό που επιδιώκει η συστημική αριστερά είναι απλά να μπαλώσει το σύστημα με όποιον τρόπο μπορεί ώστε να συνεχίσει να υπάρχει, ίσως σε πιο βελτιωμένη εκδοχή; Δεν είναι προφανές και αποδεδειγμένο ιστορικά ότι, άσχετα από το μπάλωμα, το σύστημα θα επανεμφανίσει προβλήματα και κλυδωνισμούς επειδή ακριβώς η σαπίλα του είναι εγγενής;

Εν ολίγοις, η σιωπή των «πολιτών» δεν έχει να κάνει απλά με κατάθλιψη και τις συνέπειές της. Πρωτίστως οφείλεται σε έναν βαθιά ριζωμένο ατομικισμό τον οποίο το σύστημα καλλιέργησε (με επιτυχία προφανώς) επί σειρά δεκαετιών. Ακόμα και στην συγκεκριμένη χρονική συγκυρία ο «νομοταγής Έλλην (και μη) πολίτης» δεν αντιλαμβάνεται ότι κανείς δεν μπορεί να μας νικήσει όταν είμαστε ενωμένοι για έναν κοινό και ξεκάθαρο σκοπό. Όμως η ένωση και η συλλογικότητα προϋποθέτουν (έστω και σ’ έναν βαθμό) τον συμβιβασμό και την αναγνώριση του άλλου ως άξιου σεβασμού, δεδομένο που προσκρούει στο κλασικό ελληναρίστικο «ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;»

Ο ατομικισμός είναι επίσης αλληλένδετος με πρωτοφανή έλλειψη παιδείας και περιρρέουσα βλακεία. Και σε αυτό το κομμάτι έκανε πολύ καλή δουλειά το σύστημα, μέσω ενός άχρηστου εκπαιδευτικού συστήματος (σε όλες τις βαθμίδες) και των συστημικών ΜΜΕ που επί δεκαετίες έτρεφαν τους θεατές, ακροατές και αναγνώστες με σκουπίδια. Κατ’ αυτόν τον τρόπο δημιουργήθηκαν στρατιές λοβοτομημένων που απλά αναπαράγουν στερεότυπα και πρότυπα, ανίκανων για συνδυαστική σκέψη και απλή λογική.

Τέλος, άλλος ένας ανασχετικός παράγοντας στην ελεύθερη σκέψη και την όποια ανατρεπτική δράση είναι ο ραγιαδισμός και η προσωπολατρεία. Η συντριπτική πλειοψηφία των «πολιτών» αναμένουν και λατρεύουν τον όποιον «ηγέτη» θα τους υποδείξει το σωστό, όντας ανίκανοι ή αρκετά βολεμένοι για να σκεφτούν από μόνοι τους. Την ίδια στιγμή που οι «ηγέτες» απομυθοποιούνται, ξεφτιλίζονται και ξεβρακώνονται καθημερινά, το «ηρωικό Ελληνικό έθνος» προτιμά έναν ηγέτη που τον εξαθλιώνει συστηματικά και ανερυθρίαστα απ’ το να είναι αυτεξούσιος και να δράσει μέσω συλλογικοτήτων, επειδή τον έχουν πείσει ότι χωρίς ηγέτες θα επέλθει το χάος. Ας κάτσουμε λοιπόν να φάμε την σαπίλα και την εξαθλίωση (λες και ο καπιταλισμός είναι θέσφατο) αντί ν’ αγωνιστούμε για ένα καλύτερο και διαφορετικό μέλλον.

Δυστυχώς, αν η κατάσταση αυτή συνεχίσει, η επανάσταση (για την οποία μιλάμε πολύ και κάνουμε ελάχιστα) θα παραμείνει όνειρο θερινής νυκτός. Ακόμα χειρότερα, αν όντως λάβει χώρα, αυτό θα συμβεί μόνο όταν θα είμαστε τόσο εξαθλιωμένοι ώστε ν’ αποτελούμε έρμαια της όποιας ηγετικής ομάδας εκμεταλλευτεί την περίσταση. Και κατά 99% αυτή η ομάδα των πεφωτισμένων θ’ αποτελείται από τους χειρότερους καπιταλοφασίστες που θα έχει δει ποτέ η ανθρώπινη Ιστορία.

Ένα πρώτο βήμα για ν’ αντιστραφεί η κατάσταση, είναι κατά τη γνώμη μου η συστηματική, επίμονη και συνεχής παρέμβαση σε επίπεδο μικροκλίμακας. Με αυτό εννοώ την παρέμβαση σε επίπεδο γειτονιάς, χώρων εργασίας και εκπαίδευσης μέσω συνελεύσεων, συζητήσεων κατ’ ιδίαν, μοιράσματος κειμένων κ.λπ. Από προσωπική εμπειρία γνωρίζω ότι αυτού του είδους η παρέμβαση είναι εξαιρετικά επίπονη για τον απλούστατο λόγο ότι ακούς απόψεις και θέσεις που μπορεί να σε οδηγήσουν στην τρέλα. Όμως είναι τελικά ο μόνος τρόπος για ν’ αφυπνιστούν –έστω και κάποιες- συνειδήσεις. Ο φετιχισμός του Συντάγματος δεν οδηγεί κάπου και, όπως αποδείχτηκε, οι λαϊκές συνελεύσεις των 500-1000 ατόμων δεν οδηγούν σε δράση αλλά σε ένα φαύλο κύκλο ναρκισσισμού, εσωστρέφειας και αναμασήματος των ίδιων μεγαλεπήβολων θέσεων και εξαγγελιών.

Επιπλέον, ο σχεδιασμός δράσεων (αποκλεισμοί, διαμαρτυρίες, καταλήψεις, πορείες κ.λπ.) στην ίδια μικροκλίμακα και θα παρακινήσει/ενημερώσει/προβληματίσει κόσμο, αλλά και θα τον ενδυναμώσει. Οι στόχοι της όποιας δράσης πρέπει να είναι ρεαλιστικοί και εφικτοί. Όσο πραγματοποιούνται διαφορετικοί στόχοι και μειώνονται τα ευχολόγια, τόσο περισσότεροι θ’ αντιλαμβάνονται ότι όντως τα πράγματα μπορούν ν’ αλλάξουν. Η επαναλαμβανόμενη αποτυχία στην πραγματοποίηση μεγαλεπήβολων στόχων (π.χ. περικύκλωση της Βουλής) εντείνει την αίσθηση της ανικανότητας και λειτουργεί υπέρ των εξουσιαστών, ενδυναμώνοντας την εικόνα της υποτιθέμενης άτρωτης ισχύος τους.

Ένα πιθανό μπαράζ καθημερινών ταυτόχρονων αιφνιδιαστικών δράσεων σε επίπεδο μικροκλίμακας θ’ αποδυναμώσει και θ’ αποσυντονίσει το σύστημα, καθώς δεν θα υπάρχει ένα μόνο μέτωπο αντίδρασης (π.χ. συγκέντρωση στο Σύνταγμα) αλλά πολλά και διαφορετικά. Με κατάλληλη οργάνωση και σχεδιασμό (τα οποία σε επίπεδο μικροκλίμακας είναι απόλυτα εφικτά) μπορούν ν΄αποφευχθούν ή να ελαχιστοποιηθούν και οι όποιες απώλειες (π.χ. προσαγωγές, συλλήψεις, σωματική βλάβη, κ.λπ.).

Οι διαφορετικές εστίες αντίστασης σε μικρο-επίπεδο θα πρέπει να έρθουν σε επαφή μεταξύ τους, να συνδιαμορφώσουν και να οργανώσουν από κοινού δράσεις. Για παράδειγμα, μια συνέλευση γειτονιάς μπορεί να έρθει σ’ επαφή με τους κατειλημμένους χώρους της περιοχής, με εργαζόμενους/απολυμένους συγκεκριμένης επιχείρησης που χρήζουν αλληλεγγύης, κ.λπ. Η επαφή διαφορετικών μεταξύ τους ομάδων που μοιράζονται κοινούς επί της ουσίας πολιτικούς στόχους θα ενδυναμώσει τις συλλογικότητες, θα δημιουργήσει τις συνθήκες για ανταλλαγή ιδεών και γνώσης απ’ όλες τις πλευρές και θα σπάσει την κοινωνική απομόνωση. Σε επόμενο στάδιο, αυτά τα «δίκτυα» συλλογικοτήτων θα πρέπει να έρθουν σ’ επαφή μεταξύ τους και να μπουν σε παρόμοια διαδικασία.

Ο φετιχισμός του Συντάγματος πλέον εξυπηρετεί αποκλειστικά και μόνο τα συμφέροντα του συστήματος. Είναι προφανές ότι όταν ανακοινώνεται περικύκλωση της Βουλής, το σύστημα θα προετοιμαστεί ανάλογα. Προφανώς και θα κατεβάσει στο κέντρο χιλιάδες γουρούνια που θα επιτεθούν με δολοφονικές προθέσεις και θα μας πνίξουν στα χημικά, προφανώς και θα γίνουν δεκάδες προσαγωγές και συλλήψεις, προφανώς και θα δημιουργηθεί κλίμα φόβου και ηττοπάθειας. Ακόμα και στις πορείες όλοι πλέον ξέρουμε πού ακριβώς θα γίνει ντου, πού θα πέσουν τα χημικά και πού θα φάμε ξύλο. Και αυτό συμβαίνει γιατί (και πάλι προφανώς) οι μπάτσοι ξέρουν ποιο ακριβώς «δρομολόγιο» θ’ ακολουθήσουμε. Δεν είναι πρόθεσή μου ν’ απαξιώσω αυτές καθ’ εαυτές τις όποιες συγκεντρώσεις ή/και πορείες, κάθε άλλο. Το θέμα είναι ότι απέναντι σ’ ένα σύστημα που γίνεται όλο και πιο κτηνώδες και οργανώνεται με ταχύτατους ρυθμούς, εμείς απαντάμε με τα ίδια όπλα. Τι ακριβώς καταφέρνουμε με το να πηγαίνουμε ως πρόβατα επί σφαγή σε μια προαναγγελθείσα ήττα; Με ποιον ακριβώς τρόπο «νικάμε» και κατά πόσο αυτή η νίκη ανήκει στο πραγματικό και όχι στο φαντασιακό;

Εάν παραλύσει ο μηχανισμός που συντηρεί αυτό το σύστημα, το σύστημα θα καταρρεύσει. Ο μηχανισμός αυτός δεν παραλύει μόνο με συγκεντρώσεις και πορείες. Εμείς οι ίδιοι τον συντηρούμε, με το να πληρώνουμε τα χαράτσια που μας επιβάλλει, να πηγαίνουμε υπάκουα στη δουλειά μας, να μη φέρνουμε αντιρρήσεις στα αφεντικά και να μην βλέπουμε τίποτ’ άλλο πέρα απ’ την μίζερη ζωούλα μας και τον μικρόκοσμό μας. Για να το πω απλά, αν παραλύσουμε τον μηχανισμό που βγάζει λεφτά, τον μηχανισμό παραγωγής, τότε κυρίαρχοι θα είμαστε εμείς και όχι το σύστημα. Το σύστημα εξαρτάται από εμάς.

Επομένως, ένα καθοριστικό βήμα είναι η άρνηση πληρωμών από τα κάτω και η απεργία διαρκείας. Σε αυτή τη θέση βεβαίως ο κλασικός αντίλογος είναι ότι θα κυριαρχήσει το χάος και λοιπά και λοιπά και λοιπά. Όμως είναι αδιαμφισβήτητο πλέον ότι ζούμε κατ’ επίφασιν εν τάξει, εκτός και αν «τάξη» θεωρείται να μην ξέρεις τι φόρους θα σου επιβάλλουν την επόμενη εβδομάδα, αν θα έχεις δουλειά αύριο ή όχι, αν θα μπορείς να πληρώσεις φάρμακα και αν τα νοσοκομεία θα έχουν γάζες, αν τα παιδιά σου θα έχουν το δικαίωμα να ονειρεύονται.

Δυστυχώς, η συντριπτική πλειοψηφία των αγανακτισμένων/εξοργισμένων (και όπως αλλιώς αυτοπροσδιορίζονται) πολιτών εξακολουθούν να φαντασιώνονται μια εκ του ασφαλούς αντίδραση/εξέγερση/επανάσταση την οποία θα προκαλέσει ένας απροσδιόριστος από μηχανής Θεός που θα τους επιτρέψει να διατηρήσουν τα κεκτημένα τους. Είναι όμως πλέον ξεκάθαρο ότι η εποχή των Θεών και Ηγετών που θα μας σώσουν έχει προ πολλού τελειώσει.

Ας πάρουμε λοιπόν τη ζωή μας στα χέρια μας -όχι όμως για να την παραδώσουμε σε κάποιον άλλον…

αναδημοσιευτής για όποιον δεν το κατάλαβε: j4nus

Η σιωπή των «πολιτών» και η πολυπόθητη επανάσταση: Μια ρεαλιστική προσέγγιση

Παρέμβαση στην Εφορία Καβάλας 29-9-2011

Thursday, September 29th, 2011

Σήμερα το πρωί στις 8.30 πραγματοποιήθηκε η δεύτερη παρέμβαση στην Εφορία -η προηγούμενη είχε γίνει μια βδομάδα νωρίτερα- από τη Συνέλευση Άμεση Δημοκρατία Παντού. Μοιράστηκαν κείμενα, έγινε συζήτηση τόσο με φορολογούμενους όσο και με υπαλλήλους και έγινε κάλεσμα για την ερχόμενη συνέλευση που θα πραγματοποιηθεί στη Στέγη Φίλων Γραμμάτων & Τεχνών τη Δευτέρα 3/10 στις 21:00

Αρκετοί πολίτες φάνηκε να ανταποκρίνονται θετικά στην κίνηση-παρέμβαση ωστόσο η συντριπτική πλειοψηφία πλήρωσε το χαράτσι. Αποδείχτηκε ότι οι περισσότεροι αυτών που πλήρωσαν δεν ήταν καν ενημερωμένοι… ακόμα κι όταν τους έλεγες ότι η προσαύξηση ήταν 1% το μήνα, αυτοί έλεγαν ότι μπορεί να τους ζητήσει το Κράτος να πληρώσουν τα διπλά, αν καθυστερήσουν να πληρώσουν ένα μήνα… Και οι πιο αντιδραστικοί από αυτούς ήταν κάτι 60αρηδες που διατυμπάνιζαν ότι δεν είναι τεμπέληδες και για αυτό έχουν αρκετά ακίνητα στην κατοχή τους…κι ότι πληρώνουν για να μη χρεοκοπήσουμε… ποτέ άλλοτε η αφίσα της Συνέλευσης των Αναρχικών από το Περιστέρι δεν έμοιαζε  επίκαιρη… Μάλιστα ένας από αυτούς τους αντιδραστικούς αναφώνησε ότι ένας Πάγκαλος -παππούς- μας χρειάζεται… μακάρι αυτοί να θαφτούν εκεί που γράφει η αφίσα…

Παρακάτω παραθέτω το κείμενο που μοιράστηκε από τα μέλη της Συνέλευσης Αμεση Δημοκρατία Παντού και μερικά βίντεο:

Οι μέρες της αφθονίας τους είναι μετρημένες

Δεν πληρώνουμε την κρίση τους

Επειδή γνωρίζουμε ότι αυτό που ονομάζουν οικονομική κρίση, δεν είναι παρά ένα παιχνίδι του πολιτικο-οικονομικού συστήματος που προσπαθεί να μας εξαθλιώσει και να συσσωρεύσει ακόμα περισσότερο πλούτο στα χέρια των ολίγων, η δική μας απάντηση είναι η γενικευμένη εξέγερση και η συλλογική αντίσταση! Έφτασε η στιγμή να σταματήσουμε να πληρώνουμε κρατικά χαράτσια, φόρους ή τέλη, ή όπως αλλιώς θέλουν να ονομάζουν τις ληστείες τους!

Να βγούμε όλοι στους δρόμους και να ακυρώσουμε κατασχέσεις και πλειστηριασμούς, να αποτρέψουμε μαζικά και συλλογικά πιθανές διακοπές ρεύματος. Να μη δεχτούμε καμιά απόλυση!

Έφτασε η ώρα να αρνηθούμε συλλογικά την εξαθλίωση που μας επιφυλάσσουν, να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας και να την απελευθερώσουμε απ’ τον καπιταλισμό.

ΑΡΝΟΥΜΑΣΤΕ ΝΑ ΥΠΟΤΑΧΘΟΥΜΕ

ΟΡΓΑΝΩΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΜΑΣ

ΔΕΝ ΕΥΘΥΝΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΣΑΣ

ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΤΗ ΛΗΣΤΕΙΑ ΣΑΣ

Η κρίση δημιουργείται πάντα από τις ενδογενείς αντιθέσεις του καπιταλιστικού συστήματος. Στην Ελλάδα γιγαντώθηκε από την απληστία του πολιτικού προσωπικού.

Η λαϊκή συνέλευση για την Άμεση Δημοκρατία, αρνούμενη την κομματική διαμεσολάβηση και αντιπροσώπευση, οργανώνει συζήτηση στη Στέγη Φίλων Γραμμάτων & Τεχνών, Δευτέρα 03/10 στις 21:00,για το πώς δε θα πληρώσουμε τα κρατικά χαράτσια.

Διεκδικούμε την ελεύθερη πρόσβαση σε όλα τα κοινωνικά αγαθά (παιδεία, υγεία, στέγαση, νερό, ρεύμα κλπ.).

ΜΑΖΙΚΗ ΑΡΝΗΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΩΝ ΦΟΡΩΝ & ΤΕΛΩΝ

Αυτοοργανώνουμε τις διατροφικές μας ανάγκες

δημιουργούμε Κοινωνικό Παντοπωλείο

Οργανώνουμε Ανταλλακτικό Παζάρι

Αναζητούμε συλλογικές λύσεις απέναντι στην υποβάθμιση των σχολείων

ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΠΑΝΤΟΥ

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=xLORxFUjz6Y]

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=JSSEsKGe46I]

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=aLRGilS_3E8]

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=ui-TIgbzo28]

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=BfOGGR5NskI]

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=rwziwf4V2Ms]

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=xcr1Bmvwofw]

περισσότερες πληροφορίες στο www.takethesquarekavala.squat.gr

Παρέμβαση στην Εφορία Καβάλας 29-9-2011

Βίντεο από την 1η μέρα Συνάντησης για την Άμεση Δημοκρατία

Thursday, September 8th, 2011

Μερικά βίντεο από την 1η μέρα Συνάντησης για την Άμεση Δημοκρατία στη Θεσσαλονίκη (5/9).

Δευτέρα 5 Σεπτεμβρίου 2011, Θεσσαλόνίκη…

Θεματική για «παράκαμψη μεσαζόντων και αγροτικοί συνεταιρισμοί», εισήγηση: ΣΠΑΜΕ – Κώστας Νικολάου καθηγητής ΕΑΠ (περίπτωση montragon)

Θεματική για «Οικοκοινόητες και άλλη οικονομία», εισήγηση: Γιώργος Κολέμπας

Θεματική για «αστικές καλλιέργειες», εισήγηση: Πάνος Τότσικας μέλος "Αυτοδιαχειριζόμενος αγρός στο ελληνικό"

Συνέλευση με θέμα την άμεση δημοκρατία εισήγηση: Michael Albert (ΗΠΑ znet – οικονομολόγος) – Νίκος Ηλιόπουλος (δρ. Κοινωνικών Επιστημών, Πανεπιστήμιο Paris X) – Roberto Ramirez Μεξικό ΑPPO (λαϊκή συνέλευση του λαού της Οαχάκα)

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=7NKaqoX4dmc]

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=9IJWR1lk6Og]

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=cf8CzOBJGtI]

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=L7-4d_LLjvY]

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=lMgzOCPlodM]

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=KQ8_TVgI5LM]

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=nPnEerunt9g]

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=yjDhS3pzoKs]

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=ZnBRqF6BHzU]

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=0Tufs82yoAQ]

Τα βίντεο είναι από το takethesquarekavala.squat.gr

τη μεταφορά των βίντεο και πολλά άλλα… έκανε ο j4nus

αμεσοδημοκρατικό λινκ: http://asylo.squat.gr/?p=1376

Ανιχνεύοντας τον δρόμο της αναγκαίας εξόδου από την ζώνη του ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση

Thursday, July 7th, 2011

Κατευθείαν από το inbox του Παραλληλογράφου στο πιάτο σας…

Το τροπικό μαύρισμα δικό μου…

Ανιχνεύοντας τον δρόμο της αναγκαίας εξόδου από την ζώνη του ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση

Του Βασίλη Μηνακάκη*

Τριάντα χρόνια μετά την κύρωση της συνθήκης εισόδου της Ελλάδας στην ΕΕ και δέκα χρόνια μετά την είσοδό μας στην ευρωζώνη, μια σειρά μύθοι κλονίζονται.

Μύθος πρώτος: ‘' Η ΕΕ έδωσε απλόχερα- εμείς ξοδέψαμε αλόγιστα’’
Η αλήθεια είναι αρκετά διαφορετική: Το σύνολο της εισροής χρημάτων από την ΕΕ μέσω των περίφημων «πακέτων», των ΜΟΠ της περιόδου 1986-93 (471 εκατ. ευρώ), του Β΄ ΚΠΣ της περιόδου 1994-99 (12,3 δις), του Γ΄ ΚΠΣ της περιόδου 2000-2006 (26,1 δις) και του ΕΣΠΑ της περιόδου 2007-2013 (26,2 δις), αθροίζουν ένα ποσό περίπου 65 δις ευρώ. Από αυτά τα 65 δις, μέχρι τα τέλη του 2009 είχαν εκταμιευτεί τα 43 δις. Tο έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου της Ελλάδας έναντι της ΕΕ από το 1980 μέχρι το 2009 είναι 254 δις ευρώ!
Δηλαδή: Δώσαμε 254 δις (για εισαγωγές από τις πολυεθνικές των χωρών της ΕΕ) και πήραμε 43 δις (από τα «πακέτα»).
Ακόμη και η Ελευθεροτυπία, που ανέβαζε τα ποσά που «πήραμε» ως χώρα μέχρι σήμερα από ΜΟΠ, ΚΠΣ και ΕΣΠΑ στα 120 δις ευρώ -στο μισό δηλαδή του εμπορικού ελλείμματος- σημείωνε ότι τα 51,3 δις επιστράφηκαν σε πολυεθνικές της δυτικής Ευρώπης για προμήθεια μηχανημάτων, εξοπλισμού κ.λπ.

Μύθος δεύτερος: Όλοι αράξαμε τσιμπολογώντας επιδοτήσεις
από τους κουτόφραγκους…
Στην πραγματικότητα, το 80% των επιδοτήσεων εισπράχθηκε από το μόλις το 20% των αγροτών αλλά και μη αγροτών, με τη μερίδα του λέοντος να την παίρνουν μεγάλοι οινοπαραγωγοί ή κτηνοτρόφοι τύπου Βιβάρτια.
Το 50% του Γ΄ ΚΠΣ πήγε σε συγκοινωνιακούς άξονες με βάση τα συμφέροντα των τεχνικών εταιριών και των πολυεθνικών για εμπορικούς δρόμους ή σε προγράμματα… «κατάρτισης» που στόχευαν σε αναδιάρθρωση παραγωγής και στη μείωση του «εργατικού κόστους».

Μύθος τρίτος: Η κοινοτική βοήθεια έδωσε ώθηση στην εκσυγχρονισμό
της ελληνικής οικονομίας.
Δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι τα χρηματοδοτικά εργαλεία, δεν ήταν καθόλου ουδέτερα, ούτε τυφλά: αποζημίωσαν κατά μερικό τρόπο το ξεκλήρισμα της παραδοσιακής αγροτικής παραγωγής. Πριμοδότησαν τις αναδιαρθρώσεις και την καπιταλιστικοποίηση της γεωργικής και της βιομηχανικής παραγωγής. Ετεροχρόνισαν την εξαθλίωση των εργαζόμενων και των αγροτών κι αποτέλεσαν μοχλό για την επιβολή νέων εργασιακών σχέσεων. Αποτελούσαν, δηλαδή, λιπαντικό μιας αντεργατικής, αντι-αγροτικής και ευρύτερα αντι-κοινωνικής πολιτικής.
Η ΕΕ πράγματι άλλαξε την όψη της Ελλάδας: για παράδειγμα από εξαγωγική χώρα αγροτικών προϊόντων πριν την ένταξη στην ΕΟΚ μετατράπηκε σε χώρα εισαγωγική. Μάλιστα, οι εισαγωγές αγροτικών προϊόντων που θα μπορούσαν να παραχθούν στην Ελλάδα, φτάνουν κάθε χρόνο τα 5-6 δις ευρώ.

Μύθος τέταρτος: με την ενσωμάτωση στην ΕΕ
η Ελλάδα έπαψε να είναι …τριτοκοσμική χώρα
Στην πραγματικότητα, η τριαντάχρονη πορεία της Ελλάδας στην ΕΕ και η δεκάχρονη στο ευρώ είχε καταστροφικές συνέπειες.
Στους μισθούς: Η Ελλάδα είναι -μαζί με το Βέλγιο- οι μόνες κοινοτικές χώρες στις οποίες οι πραγματικοί κατώτατοι μισθοί μειώθηκαν την περίοδο 2000-8. Κατά -0,5% ετησίως στην Ελλάδα και κατά -0,2% στο Βέλγιο (Εurostat). Γενικότερα, το σκληρό ευρώ και οι κανόνες της ΟΝΕ ευνοούσαν τις μεγάλες πολυεθνικές, με αποτέλεσμα οι μικρότερες εταιρείες να έχουν μόνο ένα όπλο για να είναι ανταγωνιστικές: τη μείωση του εργατικού κόστους.
Στο ασφαλιστικό: Η ΕΕ πίεζε διαρκώς για αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης, μείωση των ασφαλιστικών εισφορών, τζογάρισμα των ασφαλιστικών στο χρηματιστήριο. Αυτό ακριβώς υλοποιούσαν οι αντιασφαλιστικοί νόμοι Ρέππα, Πετραλιά και Λοβέρδου. Κι έτσι προέκυψαν τα «δομημένα ομόλογα» του ΤΕΑΔΥ, που ως προς τον τρόπο υλοποίησης ήταν σκάνδαλα, αλλά ως προς την ουσία ήταν ό,τι ακριβώς απαιτούσαν η ΕΕ και οι χρηματαγορές για τα αποθεματικά των ταμείων.
Στις εργασιακές σχέσεις: Ήδη από τη «Λευκή Βίβλο» του 1994 η ΕΕ πίεζε για ελαστικές σχέσεις εργασίας και μερική απασχόληση. Ακολούθησαν η λεγόμενη «ελαστασφάλεια», η οδηγία Μπολκενστάιν και τόσα άλλα, στα οποία πρωτοστάτησε ο σοσιαλδημοκράτης Γκ. Σρέντερ και η διαβόητη «Ατζέντα 2010» που προώθησε και κατεδάφισε κάθε έννοια κοινωνικού κράτους. Σε αυτή την Ατζέντα και στα 7,5 εκατομμύρια Γερμανών που εργάζονται με ελαστικές μορφές απασχόλησης και αποδοχές κάτω από 400 ευρώ στηρίχτηκε η άνοδος της ανταγωνιστικότητας των γερμανικών πολυεθνικών.
Στην ανεργία: Το περιβάλλον ανταγωνισμού που δημιουργήθηκε με την ένταξη στην ΕΕ και το ευρώ οδήγησε πολλές ελληνικές παραγωγικές μονάδες να μετατραπούν σε προβληματικές ή να κλείσουν. Και μπορεί οι ιδιοκτήτες τους να σώθηκαν, γιατί εντάχθηκαν σε διάφορους νόμους ή μετανάστευσαν στα Βαλκάνια, χιλιάδες εργαζόμενοι όμως έμειναν χωρίς δουλειά. Θα πει κάποιος: δεν φταίει και γι' αυτό η ΕΕ. Φταίει ότι οι ελληνικές εταιρείες δεν ήταν ανταγωνιστικές. Πώς όμως θα γίνουν ανταγωνιστικές; Με μισθούς Βουλγαρίας, ασφάλιση Αλβανίας, συνθήκες εργασίας Ταϊλάνδης και ωράρια Κίνας. Με τον τρόπο, δηλαδή, που περιγράφει το Σύμφωνο για το ευρώ.
Στην παιδεία: Ποιος δεν θυμάται ότι τη στιγμή που οι φοιτητές ξεσηκώνονταν ενάντια στην αναθεώρηση του άρθρου 16, η ΕΕ προωθούσε οδηγία που νομιμοποιούσε από την «πίσω πόρτα» τα ιδιωτικά ΑΕΙ και τα κολέγια; Κι ότι με τη λεγόμενη στρατηγική της Λισαβόνας η ανώτατη εκπαίδευση παραδίδεται στην αγορά;
Στην αγροτική παραγωγή: Ενώ -για παράδειγμα- η Ελλάδα ήταν αυτάρκης κι είχε υψηλή παραγωγικότητα στην τευτλοκαλλιέργεια, μείωσε κατά εννιά φορές (από 320.000 τόνους σε 35.000) τις ποσότητες που παράγει και τώρα εισάγει από τη Γερμανία και τη Γαλλία το 50% των αναγκών της. Παράλληλα, έκλεισαν τα 2 από τα 5 υπερσύγχρονα εργοστάσια ζάχαρης, ενώ τώρα ιδιωτικοποιούν και τα υπόλοιπα. Με άλλες κοινοτικές αποφάσεις, μειώθηκε η εγχώρια παραγωγή καπνού κατά 82% (παρότι η ΕΕ εισάγει το 75% των αναγκών της), βαμβακιού, βιομηχανικής ντομάτας, σταφίδας, χοιρινού κρέατος κ.ά. με ποσοστώσεις και πρόστιμα. Παράλληλα, χιλιάδες αγρότες ξεκληρίστηκαν: Το 1981 υπήρχαν 997.000 αγροτικά νοικοκυριά ενώ το 2007 είχαν μείνει 614.000 – δηλαδή σε 28 χρόνια περίπου 800.000 αγρότες εγκατέλειψαν την αγροτική δραστηριότητα. Την τελευταία 10ετία, οι αγρότες μειώθηκαν κατά 35% (από το 17% το 2000 πήγαν στο 11% το 2009 του ενεργού πληθυσμού) και το αγροτικό εισόδημα μειώθηκε δραστικά, περίπου κατά 19%.

Μύθος πέμπτος: χωρίς το ευρώ θα ήμασταν περισσότερο εκτεθειμένοι
στον κίνδυνο χρεωκοπίας
Η αλήθεια είναι ότι με ελλειμματικό ισοζύγιο εμπορικών συναλλαγών, είναι μοιραίο να αυξάνεται το χρέος. Τα ελλείμματα των PIGS αποτελούν προϋπόθεση για τα πλεονάσματα των γερμανικών πολυεθνικών που εκμεταλλεύτηκαν το οικονομικό περιβάλλον του ευρώ και της ΟΝΕ για να κυριαρχήσουν.
Το ελληνικό δημόσιο χρέος επταπλασιάστηκε από το 1981 μέχρι την ένταξη στο Μνημόνιο. Το ευρώ -όπως άλλωστε και το «αόρατο χέρι» της θεάς αγοράς, κατά πως θέλουν οι νεοφιλελεύθεροι- δεν μας προστάτεψε από τις επιθέσεις των κερδοσκόπων και την κρίση, αντίθετα τη γενίκευσε και τη μετακύλησε στις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας και, πάνω από όλα, στους εργαζόμενους.

Μύθος έκτος: η ΕΕ μας προσφέρει βοήθεια για έξοδο από την κρίση
Με μια πρώτη ματιά, η ΕΕ βοηθά την Ελλάδα να ξεπεράσει την «κρίση χρέους» προσφέροντάς της, μαζί με το ΔΝΤ, με το πρώτο πακέτο 110 δις και με το δεύτερο περίπου 120 δις.
Γιατί, όμως, η ΕΕ προσφέρει τόσο απλόχερα μια τέτοια βοήθεια, που ισοδυναμεί με τα 2/3 του ελληνικού χρέους;
Πρώτον, γιατί οι γαλλικές και οι γερμανικές κυρίως τράπεζες, που κατέχουν μεγάλο μέρος των ομολόγων του ελληνικού δημοσίου, φοβούνται ότι μια ανοιχτή χρεοκοπία της Ελλάδας θα οδηγούσε και τις ίδιες στην κατάρρευση. Έτσι, διασώζοντας την Ελλάδα σώζουν και τον εαυτό τους. Παράλληλα, χορηγώντας τα δάνεια του Μνημονίου και του δεύτερου πακέτου, κερδίζουν χρόνο, ώστε να απαλλαγούν από τα ελληνικά ομόλογα και να περιορίσουν τους κινδύνους τους.
Δεύτερον, γιατί οι ευρωπαϊκές πολυεθνικές -με αιχμή τις γερμανικές- φοβούνται ότι μια ανοιχτή χρεοκοπία της Ελλάδας θα οδηγήσει σε συνολική κατάρρευση το ευρώ, οπότε θα καταβαραθρωθούν οι εξαγωγές τους. Άρα, διασώζοντας την Ελλάδα σώζουν το νομισματικό πλαίσιο που τους επιτρέπει να έχουν κέρδη, να πλεονεκτούν απέναντι στους ανταγωνιστές τους.
Τρίτον, γιατί το αντίτιμο της «σωτηρίας» μας -οι όροι, δηλαδή, με τους οποίους παρέχεται η «βοήθεια»- τους ωφελεί πολλαπλά: Μειώνει δραματικά το εργατικό κόστος και συντρίβει την εργασία, γεγονός που πολλαπλασιάζει τα κέρδη των εργοδοτών. Επιτρέπει στις μεγαλύτερες πολυεθνικές και τράπεζες να καταβροχθίσουν τις μικρότερες και τα φιλέτα της δημόσιας περιουσίας που ιδιωτικοποιούνται. Και τέλος, μέσω της αποπληρωμής των δανείων αυτών -που προφανώς δεν δίνονται άτοκα ούτε χαριστικά- τους επιτρέπει να ιδιοποιούνται ένα διαρκώς αυξανόμενο μέρος του κοινωνικού πλούτου που παράγεται στην Ελλάδα. Βεβαίως, κάποιοι -και μιλώ για τους κατόχους των λεγόμενων CDS- κερδίζουν και από τις φημολογίες ή το ενδεχόμενο χρεοκοπίας ή αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους.
Άρα λοιπόν, στηρίζοντας την Ελλάδα στηρίζουν πρώτα από όλα τον εαυτό τους και τα κέρδη τους. Γι’ αυτό και 50 μεγάλες γαλλικές και γερμανικές πολυεθνικές κάνουν τις τελευταίες ημέρες μια τεράστια διαφημιστική καμπάνια υπέρ της Ελλάδας.

Ποιος απ’ τους προστάτες, θα μας προστατέψει ποιος;
Τι μας νοιάζει εμάς, θα αντέτεινε κάποιος. Αφού έτσι «σωζόμαστε» από τη χρεοκοπία, όλα τα άλλα έχουν δευτερεύουσα σημασία. «Σωζόμαστε», όμως; Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι το δημόσιο χρέος από 144% του ΑΕΠ όταν εγκρίθηκε το Μνημόνιο θα φτάσει φέτος στο 167%. Με άλλα λόγια, το φάρμακο έγινε φαρμάκι.
Σίγουρα σώζονται οι εργοδότες, ο ΣΕΒ. Με το Μνημόνιο, το Μεσοπρόθεσμο, το Σύμφωνο για το ευρώ και τα άλλα κυβερνητικά μέτρα εξασφαλίζουν μειωμένους μισθούς, ελαστική εργασία, ατομικές κι επιχειρησιακές συμβάσεις, μειωμένη φορολογία, μειωμένες εισφορές κοινωνικής ασφάλισης, ελευθερία απολύσεων. Τι περισσότερο θα μπορούσαν να ζητήσουν για να αυξήσουν τα κέρδη τους;
Σώζονται και οι τράπεζες. Τα 110 δις του πρώτου Μνημονίου είναι ακριβώς ίσα με τα 108 δις που έχουν τούς δοθεί με τα διάφορα πακέτα στήριξης των κυβερνήσεων Καραμανλή και Παπανδρέου.
Αυτοί που σίγουρα δεν σώζονται είναι οι εργαζόμενοι. Το Μνημόνιο, το Σύμφωνο για το ευρώ, το Μεσοπρόθεσμο, γενικότερα η πολιτική της κυβέρνησης, της ΕΕ και του ΔΝΤ θα τους βυθίσουν στην εξαθλίωση, θα απογειώσουν τη φορομπηξία και την ανεργία, θα εξαφανίσουν την κοινωνική ασφάλιση, θα συντρίψουν την παιδεία και την υγεία, θα ιδιωτικοποιήσουν τα πάντα – και το σπουδαιότερο, χωρίς φως στο βάθος του τούνελ.
Αλλά ούτε και η «εθνική οικονομία» σώζεται, καθώς με αυτούς τους όρους και με τους ασφυκτικούς μηχανισμούς επιτήρησης και προώθησης του Συμφώνου για το ευρώ και του Μνημονίου να διεισδύουν ακόμη και στον τελευταίο δήμο ή στο τελευταίο σχολείο και νοσοκομείο, η δυνατότητα για οικονομική ανάκαμψη με βάση τις λαϊκές ανάγκες μοιάζει κάτι παραπάνω από όνειρο θερινής νυκτός.

Σύμφωνο για το ευρώ: Πανευρωπαϊκό μνημόνιο διαρκείας
Με αυτό, θυσιάζονται σαν σύγχρονες Ιφιγένειες τα δικαιώματα των Ευρωπαίων εργαζομένων για να πνεύσει ούριος άνεμος στα πανιά του κέρδους και της ανταγωνιστικότητας των ευρωπαϊκών πολυεθνικών. Δύο είναι οι κύριες κατευθύνσεις του.
Η πρώτη αφορά τη δραστική συρρίκνωση των εργατικών μισθών, ώστε το κόστος εργασίας να αξιολογείται «βάσει της παραγωγικότητας και των αναγκών προσαρμογής της ανταγωνιστικότητας». Μιας ανταγωνιστικότητας που, για να ξεπεράσει τους κύριους εμπορικούς αντιπάλους της ΕΕ, όπως η Κίνα ή οι ΗΠΑ, θα συντρίψει τους μισθούς.
Η δεύτερη αφορά τη διαμόρφωση ενιαίων κανόνων λειτουργίας της ευρωπαϊκής οικονομίας σε ένα πολύ πιο ευρύ πεδίο από αυτό που αποτυπώνεται στην ΟΝΕ, με πολύ πιο δεσμευτικούς όρους, με πολύ πιο πιεστικούς, άμεσους και τακτικούς μηχανισμούς «ελέγχου», «εποπτείας», «επιτήρησης» και «επιβολής» (οι εντός εισαγωγικών λέξεις, προέρχονται αυτούσιες από το κείμενο της ΕΕ) και με «επικέντρωση ιδίως σε τομείς που εμπίπτουν στην εθνική αρμοδιότητα» ως τώρα. Κανόνων που -όπως γίνεται πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις- αποτυπώνουν το «δίκαιο του ισχυρού».
Το Σύμφωνο για το ευρώ είναι η αντιδραστική συνέχεια της Λευκής Βίβλου, του Μάαστριχτ, της Λισαβόνας, της Ευρωσυνθήκης. Είναι η οικονομική πλευρά μιας ΕΕ που βομβαρδίζει στη Λιβύη -όπως χθες στην πρώην Γιουγκοσλαβία, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν-, που στήνει τείχη ρατσισμού και εκκολάπτει το αβγό του νεοφασισμού και του εθνικισμού, που προωθεί ένα όργιο καταστολής και ηλεκτρονικού φακελώματος, που ως χτες βάφτιζε δημοκράτες τον Μπεν Αλί και τον Μουμπάρακ. Δεν αποκαλύπτει απλώς την κυριαρχία των τραπεζών και των αγορών, το στρεβλό χαρακτήρα της ευρωπαϊκής οικοδόμησης ή την έλλειψη Ευρωπαίων ηγετών μεγάλου διαμετρήματος, αλλά τον βαθύτατο αντιδραστικό χαρακτήρα της ίδιας της ΕΕ και του ευρώ, από τη δημιουργία τους ως σήμερα.
Αυτός ο χαρακτήρας δεν αλλάζει, δεν μεταρρυθμίζεται – μόνο ανατρέπεται, διαλύεται. Κι αυτό πρέπει να γίνει με την ΕΕ συνολικά. Γιατί η ΕΕ δεν μπορεί να επανιδρυθεί σε φιλολαϊκή βάση. Ούτε είναι μια προοδευτική ή δήθεν αντικειμενική διαδικασία. Είναι μια ένωση που σχεδιάστηκε, οικοδομήθηκε και πορεύεται με αδιαπραγμάτευτο κριτήριο τα συμφέροντα των πολυεθνικών, του κεφαλαίου, των αγορών. Κι αυτό το κριτήριο παραμένει σταθερό, όσο κι αν τσακώνονται μεταξύ τους για τη μοιρασιά της λείας οι γαλλικές, οι γερμανικές ή οι βρετανικές πολυεθνικές, όσο κι αν τσακώνεται η ΕΕ με τις ΗΠΑ ή την Κίνα.

Ένοχοι και η ΕΕ και η κυβέρνηση
Ποιος είναι αυτός που ευθύνεται για τα προβλήματα των εργαζομένων και των νέων; Η κυβέρνηση ή η ΕΕ; Αλίμονο αν πέσουμε στην παγίδα να δείχνουμε μόνο τις ελληνικές κυβερνήσεις ή μόνο την ΕΕ και το ευρώ, κι αν «βγάζουμε λάδι» άλλοτε την ΕΕ (διότι δήθεν η ελληνική κυβέρνηση προωθεί τα μέτρα) και άλλοτε την κυβέρνηση (διότι δήθεν τα μέτρα που προωθεί είναι εντολές της ΕΕ και των πιστωτών). Κι ακόμη, αλίμονο αν πούμε, δεν φταίει η ΕΕ, αλλά ο καπιταλισμός, λες και η ΕΕ και το ευρώ δεν είναι τέκνα του καπιταλισμού, δεν είναι φορείς της λογικής του, του κέρδους, των αγορών Δεν είναι, λοιπόν, ή το ένα ή το άλλο. Είναι και το ένα και το άλλο. Στην επίθεση κατά των εργαζομένων βρίσκονται χέρι- χέρι χρόνια τώρα οι ελληνικές κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, η ΕΕ, ο ΣΕΒ και εσχάτως και το ΔΝΤ. Με αυτή την έννοια, το κίνημα, οι λαϊκοί αγώνες, οι απεργίες και οι πλατείες πρέπει «να τους στήνουν στον τοίχο» όλους αυτούς, αλλά και τον καπιταλισμό ως σύστημα. Κι όταν φωνάζουμε «να φύγουν όλοι» εννοούμε και την όποια κυβέρνηση υλοποιεί αυτή την πολιτική, και το ΔΝΤ, και την ΕΕ, αλλά και το κέρδος, την αγορά, την εκμετάλλευση, την ανταγωνιστικότητας ως θεμέλια της κοινωνίας.

Ποιος ο λόγος να μείνουμε στην ζώνη του ευρώ και της ΕΕ;
Η συμμετοχή της Ελλάδας στην ΕΕ για 30 χρόνια και στη ζώνη του ευρώ τα δέκα τελευταία συνέβαλλαν καθοριστικά στην κρίση και στο χρέος (αν και δεν τα δημιούργησαν) αλλά και στο χτύπημα των εργατικών δικαιωμάτων. Επιπλέον, η συμμετοχή αυτή όχι μόνο δεν βοηθάει στην αντιμετώπιση της κρίσης, αλλά γίνεται και βασικό όχημα για την άγρια επίθεση κατά των εργαζομένων, την άνοδο της ανεργίας, τις περικοπές των μισθών και των συντάξεων, τις ιδιωτικοποιήσεις, το κλείσιμο σχολείων, νοσοκομείων και παιδικών σταθμών, τις ατομικές συμβάσεις εργασίας, τη σύνταξη στα 70, το κλείσιμο προγραμμάτων όπως η βοήθεια στο σπίτι και τόσα άλλα.
Αν έτσι είναι τα πράγματα κι αν ο χαρακτήρας της ΕΕ δεν μπορεί να αλλάξει, τότε ποιος ο λόγος να παραμένουμε στη ζώνη του ευρώ και στην ΕΕ; Για να αρχίζουν να λύνονται τα προβλήματα των εργαζομένων και των νέων είναι απαραίτητο να έρθουμε σε συνολική ρήξη με το ευρώ, την ΟΝΕ και την ΕΕ, να απαλλαγούμε από τα δεσμά τους.
Μια έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ θα απάλλασσε τον ελληνικό λαό από έναν από τους βασικούς υπαίτιους της κρίσης αλλά και της αντεργατικής επίθεσης. Θα έδινε άλλες δυνατότητες και εργαλεία (που σήμερα ακυρώνονται από το πλαίσιο της ΕΕ) για μια παραγωγή, για μια οικονομική πολιτική, για μια κοινωνία βασισμένες στις λαϊκές ανάγκες και όχι στο κέρδος. Θα επανενεργοποιούσε κρυμμένες δυνάμεις και δυνατότητες στην αγροτική παραγωγή, στη βιομηχανία και σε άλλους τομείς παραγωγής κοινωνικά χρήσιμων προϊόντων που τώρα καταστρέφονται ή μένουν αδρανείς όσο η Ελλάδα παραμένει στην ΕΕ, το ευρώ, το μονόδρομο του κέρδους και των αγορών.
Μια τέτοια έξοδος δεν μπορεί να λειτουργήσει υπέρ των λαϊκών συμφερόντων από μόνη της. Πρέπει να συνοδεύεται και από άλλα πράγματα. Από τη διαγραφή όλου του χρέους. Από τη ριζική ανακατανομή του κοινωνικού πλούτου εις βάρος του κεφαλαίου και υπέρ των εργαζομένων, ώστε να αυξηθούν οι μισθοί, να αντιμετωπιστεί η ανεργία, να υπάρξει μόνιμη και σταθερή δουλειά, να βελτιωθούν η υγεία και η παιδεία, να είναι δημόσια και δωρεάν και όχι ιδιωτικά και πανάκριβα τα κοινωνικά αγαθά. Αλλά και από το πέρασμα στο δημόσιο με εργατικό έλεγχο του τραπεζικού συστήματος, που καταβροχθίζει πακτωλούς χρημάτων αλλά και τις ζωές μας. Από την απαγόρευση της φυγής κεφαλαίων από τη χώρα. Μόνο σε ένα τέτοιο πλαίσιο -που κινείται με πνεύμα ανατροπής και πάει κόντρα στην αντεργατική επίθεση και στη φυλακή του σύγχρονου καπιταλισμού- η έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ μπορεί να λειτουργήσει υπέρ των εργαζομένων. Αν, δηλαδή, αποτελεί κομμάτι μιας συνολικότερης πορείας που θα καθορίζεται από τις λαϊκές ανάγκες και όχι από τα κέρδη και τις αγορές.
Έχουμε συνείδηση ότι μια τέτοια έξοδος δεν μπορεί να λειτουργήσει μόνο σε εθνικά πλαίσια – και ούτε την προτείνουμε από «εθνική» σκοπιά ή έχοντας την αυταπάτη ότι μπορεί να σταθεί κάποιου τύπου «εθνική ανάπτυξη» στο σύγχρονο διεθνοποιημένο κόσμο. Χρειάζεται μια ευρύτερη διεθνή στήριξη και πάλη. Και θα έχει καλύτερα αποτελέσματα, θα μπορέσει να περπατήσει αν το δρόμο της Ελλάδας ακολουθήσουν και οι λαοί άλλων χωρών, αν όλοι αυτοί οι λαοί δημιουργήσουν τη δική τους ένωση, μια ένωση που θα είναι απαλλαγμένη από ανταγωνισμούς και «προστατευτισμούς», θα αναπτύσσει τα εργατικά δικαιώματα, θα βάζει στην πρώτη γραμμή τους εργαζόμενους και όχι τις πολυεθνικές και τις τράπεζες. Ο τρόπος που επικοινωνούν το Σύνταγμα με την Πουέρτα δελ Σολ και τις άλλες πλατείες της Ευρώπης δείχνει πως κάτι τέτοιο δεν είναι ανέφικτο. Αρκεί κάποιος να κάνει το πρώτο βήμα και να μη μένουν όλοι πίσω περιμένοντας τους άλλους για να κινηθούν όλοι μαζί. Γιατί τότε δεν θα γίνει κανένα βήμα από κανέναν.
Η θέση αυτή συναντά και πολλές αντιρρήσεις. Την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, λένε κάποιοι, την προτείνουν και μερικοί από τους ισχυρούς του χρήματος στην ΕΕ. Έτσι είναι. Ωστόσο, οι κυρίαρχοι κύκλοι της ΕΕ και των πολυεθνικών σήμερα αντιμετωπίζουν με τρόμο ένα τέτοιο ενδεχόμενο – ειδικά αν γίνει «από τα κάτω» κι από ένα μαχόμενο κίνημα. Ακόμη κι ο πολύς Μπεν Μπερνάνκι, δήλωνε προχτές ότι μια κατάρρευση της Ελλάδας θα επηρέαζε αρνητικά την παγκόσμια οικονομία. Γι' αυτό ακριβώς μας «σώζουν», γι' αυτό και η καμπάνια των 70 γαλλογερμανικών πολυεθνικών υπέρ της Ελλάδας.
Κάποιοι άλλοι ανακάλυψαν πως την έξοδο από την ΕΕ τη θέλει το ελληνικό κεφάλαιο – ή έστω κάποια τμήματά του. Άρα, όποιος την προτείνει, γίνεται ουρά του και τσαλαβουτάει στον εθνικισμό. Τίποτα πιο αναληθές – παρότι υπάρχουν μερίδες του κεφαλαίου που θίγονται από τη συμμετοχή στην ΕΕ. Ο ίδιος ο πρόεδρος του ΣΕΒ δήλωσε ευθαρσώς προ ημερών τη σταθερή προσήλωση των ηγετικών κύκλων του ελληνικού κεφαλαίου στην ευρωπαϊκή πορεία της χώρας. Το ίδιο και άλλοι κορυφαίοι του επιχειρηματικού κόσμου. Ουρά του κεφαλαίου, συνεπώς, δεν είναι όποιος λέει έξω από το ευρώ και την ΕΕ, αλλά όποιος λέει ναι όπως και ο ΣΕΒ και οι δυτικοευρωπαϊκές πολυεθνικές και οι τράπεζες. Και συνεπής διεθνιστής δεν είναι εκείνος που φυλακίζει το διεθνισμό του στο έδαφος που διαμορφώνουν ο κοσμοπολιτισμός του κεφαλαίου και οι δυτικοευρωπαϊκές πολυεθνικές, αλλά εκείνος που αγωνίζεται για να σπάσει αυτό το πλέγμα, πρώτα απ' όλα στη χώρα του, και για να οικοδομηθούν μορφές διεθνούς συνεργασίας πέραν της αγοράς και του κέρδους -συνεπώς και πέραν της ΕΕ- στην Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο ολόκληρο.

Πορεία σύγκρουσης
Δεν ισχυριζόμαστε ότι η έξοδος από την ΕΕ και το ευρώ που θα επιβληθεί από την πίεση του κινήματος είναι μια προοπτική στρωμένη με ροδοπέταλα. Η εγχώρια και δυτικοευρωπαϊκή αστική τάξη, που θέλουν την παραμονή της Ελλάδας σε ευρώ και ΕΕ, είναι φυσικό να αντιδράσουν. Όπως αντιδρά ένας εργοδότης όταν οι εργάτες κάνουν απεργία ζητώντας αυξήσεις. Οι εργαζόμενοι, το κίνημα πρέπει από πριν να είναι προετοιμασμένοι γι' αυτή την αντίδραση και να είναι έτοιμοι να την υπερνικήσουν με τη συλλογική, μαζική πάλης και τη διεθνιστική αλληλεγγύη. Άλλωστε και η ακύρωση του Μνημονίου, του Μεσοπρόθεσμου, του Συμφώνου για το ευρώ και, πολύ περισσότερο, η αποχώρηση από το ευρώ και την ΕΕ, μόνο με τη δύναμη αυτή της πάλης μπορούν να επιβληθούν κι όχι με κοινοβουλευτικές διαδικασίες.
Ισχυριζόμαστε, όμως ότι το κόστος της παραμονής εντός ευρώ και ΕΕ είναι ασύλληπτα μεγαλύτερο από το κόστος της εξόδου. Το πρώτο το ζούμε και θα το ζούμε για πολλά χρόνια, αν δεν ανατρέψουμε την πολιτική τους. Το δεύτερο, υπερβάλλεται από την κυρίαρχη προπαγάνδα, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να συγκριθεί με τις ολέθριες συνέπειες που έχει για τους εργαζόμενους η ασκούμενη πολιτική. Επιπλέον, το κόστος της παραμονής είναι μακρόχρονο, διαρκές, ενώ το κόστος της εξόδου θα είναι πρόσκαιρο.
Μια έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ, σε συνδυασμό με τη στάση πληρωμών και τον επανέλεγχο του εθνικού νομίσματος και των τραπεζών, θα άλλαζε ριζικά την κατάσταση υπέρ των εργαζομένων. Τα κεφάλαια που θα χρειαστούν και δεν θα δοθούν με το γνωστό αντίτιμο από την ΕΕ και το ΔΝΤ, μπορούν να βρεθούν από τη μη πληρωμή των τοκοχρεολυσίων (που υπερβαίνουν τις δαπάνες του προϋπολογισμού για μισθούς και συντάξεις), από τα 600 δις των κεφαλαιούχων που βρίσκονται στις ελβετικές τράπεζες, από τη φορολόγηση του κεφαλαίου, από την εθνικοποίηση των τραπεζών, από τη δήμευση της εκκλησιαστικής και μοναστηριακής περιουσίας, από τη δραστική μείωση των εξοπλιστικών δαπανών και –επιτέλους, δεν χάθηκαν στον πλανήτη οι πέραν της ΕΕ και του ΔΝΤ πιστωτές.
Επιπλέον, η άσκηση εθνικής νομισματικής πολιτικής θα οδηγήσει σε νέο εθνικό νόμισμα, που πιθανότατα θα υποτιμηθεί. Αυτό στις σημερινές συνθήκες θα αυξήσει τη ζήτηση για εγχώρια προϊόντα και θα μειώσει την κατανάλωση εισαγόμενων. Θα τονωθεί η παραγωγή, θα αυξηθεί το ΑΕΠ, θα βελτιωθεί το εμπορικό ισοζύγιο, θα αυξηθεί η κατανάλωση. Για όσα προϊόντα δεν παράγονται στη χώρα και λόγω της υποτίμησης θα αυξηθεί η τιμή τους, θα μπορεί το κράτος να εφαρμόσει το μέτρο της διατίμησης ή και να μειώσει τη φορολογία για όσα είναι πρώτης ανάγκης ( πχ βενζίνη).
Σε κάθε περίπτωση, η υποτίμηση του εθνικού νομίσματος μάλλον δεν θα είναι σαρωτική, καθώς η αποχώρηση της Ελλάδας από την ευρωζώνη θα «τραυματίσει» το ευρώ, που πιθανά θα αρχίσει να κατρακυλάει στις διεθνείς αγορές. Επιπλέον, η υποτίμηση αυτή δεν θα οδηγήσει σε μεγάλη άνοδο του πληθωρισμού, όπως μας λένε, η οποία θα οδηγήσει σε άμεση εξάτμιση του οφέλους που έχει η υποτίμηση. Κι αυτό γιατί, όπως δείχνει η πείρα, η υποτίμηση εξατμίζεται μακροχρονίως κι όχι άμεσα, και κάνει χρόνια για να μετακυλιστεί στις τιμές. Η τελευταία επίσημη υποτίμηση του Σημίτη (Μάρτιος 1998) κατά περίπου 15%, δημιούργησε, τον πρώτο χρόνο, πληθωριστικό κύμα 1,2%, που έβαινε μειούμενο. Ακόμη όμως και αν το δίλλημα ήταν -που δεν είναι- 25% πληθωρισμός ή 25% ανεργία, φτώχεια, διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης και της παιδείας, οι εργαζόμενοι μάλλον πρέπει να διαλέξουν το πρώτο.
Ο Ντέιβιντ Χάρβεϊ, παρομοίασε την Ελλάδα με αυτόν που έχει πονόδοντο και πρέπει να κάνει οπωσδήποτε εξαγωγή δοντιού. Η εξαγωγή θα πονέσει περισσότερο βραχυχρόνια αλλά δεν μπορείς να ζεις αιωνίως με πονόδοντο. Και μόνο με την εξαγωγή επέρχεται η θεραπεία. Με αυτή την έννοια, καταστροφή δεν είναι η έξοδος από το ευρώ, αλλά η παραμονή στην ΕΕ και το ευρώ.

*Ο Βασίλης Μηνακάκης είναι συγγραφέας-ειδικός μελετητής θεμάτων ευρωπαϊκής πολιτικής. Το παρόν στηρίζεται στην παρέμβαση του στην ΛΑΪΚΗ ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΕ στην Συνέλευση της Πλατείας Συντάγματος στις 24/6/2011

http://aristeroblog.wordpress.com/2011/07/04/%ce%bd%ce%b1-%cf%83%cf%85%ce%b6%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%83%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b5%ce%b5/#more-101

μετέφερε από το inbox του Παραλληλογράφου ο j4nus

Ανιχνεύοντας τον δρόμο της αναγκαίας εξόδου από την ζώνη του ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση

Ισότητα-Ισότητα-Ισότητα

Saturday, June 11th, 2011

Δε φταίνε τα τσίπουρα που η λέξη ισότητα βγήκε εις τριπλούν… Το τελευταίο διάστημα ακούγεται από τις πλατείες το σύνθημα Άμεση Δημοκρατία Τώρα αλλά και το Ισότητα-Δικαιοσύνη-Αξιοπρέπεια

Καθώς τα ακουγα και τα έβλεπα γραμμένα, αναρωτιόμουν… Ποια Άμεση Δημοκρατία στα αλήθεια;

Αμεση Δημοκρατία είναι η διαδικασία κατά την οποία αποφασίζουμε όλοι μαζί, είτε συναινετικά, είτε ομόφωνα είτε κατά πλειοψηφία. Δηλαδή όταν κάποιοι από εμάς που θα συμμετέχουμε στις αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες θα έχουμε περίσσια οικονομική εξουσία και δύναμη άραγε οι αποφάσεις που θα βγάζουμε θα είναι όντως αμεσοδημοκρατικές ή λόγω της επιρροής και της δυναμης μας κάποιοι θα αποφασίζουν υπέρ μας επειδή εξαρτώνται ή εξαναγκάζονται από εμάς;

Ποια Δικαιοσύνη μπορεί να υπάρξει όταν σε μια κοινωνία ή σε ένα δικαστήριο δικάζεται ένας οικονομικά ισχυρός με έναν οικονομικά ανίσχυρο; Έχουν τις ίδιες πιθανότητες άραγε; Μπορούν να βρουν εξίσου εύκολα μάρτυρες  ή καλό δικηγόρο; Μπορούν να επηρεάσουν εξίσου το δικαστήριο;

Όταν η επιβίωσή μας επίσης εξαρτάται από τον εκάστοτε εργοδότη πόσο αξιοπρεπείς και διεκδικητικοί μπορούμε να είμαστε ως προς τα δίκια μας όταν έχουμε να σκεφτούμε την οικογένειά μας και ότι ανά πάσα στιγμή ο εργοδότης μπορεί να μας απολύσει, γιατί μπορεί να μας αντικαταστήσει χωρίς δεύτερη σκέψη με κάποιον από την ανεξάντλητη δεξαμενή των ανέργων;

Χωρίς οικονομική ισότητα δεν μπορεί να υπάρχει καμιά πραγματική ισότητα, καμιά πραγματική άμεση δημοκρατία, καμιά δικαιοσύνη, καμιά αξιοπρέπεια..

Ακόμα κι αν ανατρέψουμε το παρόν πολιτικό σκηνικό, αν αφήσουμε ανέγγιχτο το οικονομικό σύστημα, δε θα πετύχουμε πολλά, γιατί θα είμαστε πάντοτε υποχείρια, εφόσον η επιβίωση μας εξαρτάται από τους λίγους… την οικονομική ελίτ-ολιγαρχία…

Το σύνθημα πρέπει  να είναι λοιπόν Ισότητα-Ισότητα-Ισότητα, και όταν λέμε ισότητα εννοούμε πραγματική και καθ' ολοκληριαν ισότητα, άρα και οικονομική…

ανεύθυνος ανάρτησης: j4nus

Ισότητα-Ισότητα-Ισότητα


css.php