Archive for the ‘Ελλάδα’ Category

Για την Κατάληψη στο Εργατικό Κέντρο Καβάλας

Friday, October 21st, 2011

[ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ] από www.takethesquarekavala.squat.gr

Από το απόγευμα της Τρίτης 18/10 έως το απόγευμα της επόμενης, πραγματοποιήσαμε συμβολική κατάληψη του Εργατο-Υπαλληλικού Κέντρου Καβάλας. Ο σκοπός αυτής της κίνησης δεν ήταν να κλείσουμε τον χώρο, αλλά αντιθέτως να τον απελευθερώσουμε – κρατήσουμε ανοικτό για την κοινωνία και τους εργαζόμενους της πόλης. Ένας τέτοιος χώρος, χτισμένος με το αίμα και των ιδρώτα των εργαζόμενων, οφείλει κατά την διάρκεια των απεργιών να αποτελεί έναν επί 24ώρου βάσης ανοικτό χώρο αγώνα, αντι-πληροφόρησης και ζύμωσης. Ιδιαίτερα στις κρίσιμες και ιστορικές συγκυρίες που διανύουμε. Σε πείσμα όσων επιμένουν να τον κρατούν κλειδαμπαρωμένο και ιδιαίτερα του απαξιωμένου προέδρου της ΓΣΕΕ, Π. Τιάκα, ο οποίος κίνησε ανεπιτυχώς διαδικασία εκκένωσης, πραγματώσαμε για ένα 24ώρο αυτό που θα έπρεπε να γίνεται. Καμιά λειτουργία του ΕΥΚ δεν εμποδίστηκε και ο χώρος παρέμεινε ανοικτός και ζωντανός, πράγμα που αναγνωρίστηκε και από τους εργαζόμενους του κέντρου. Δεν είναι τυχαίο ότι η πλειοψηφία του κόσμου που πέρασε ή έμαθε για την κατάληψη μας εξέφρασαν επανειλημμένα την δυσαρέσκεια τους για τον πρόεδρο-μαϊμού, που εκλέγεται επί σειρά ετών με 99% από σωματεία-σφραγίδες. Άλλωστε οι προθέσεις του φάνηκαν από τη μοναδική επικοινωνία που είχαμε μαζί του, που ενώ εμείς του μιλούσαμε ευγενικά αυτός μας έκλεισε το τηλέφωνο.

Καθώς ο χώρος αυτός ανήκει σε όλους τους εργαζομένους απευθύναμε κάλεσμα για ένα ενιαίο και αυτόνομο εργατικό κίνημα και στις δύο απεργιακές συγκεντρώσεις, πέρα από τις όποιες πολιτικές διαφωνίες. Η κίνηση μας εισέπραξε το μποϊκοτάζ από τον καθεστωτικό συνδικαλισμό και των δύο συγκεντρώσεων. Στην περίπτωση του ΠΑΜΕ με την άρνηση τους να απευθύνουμε το κάλεσμα και στην περίπτωση της συγκέντρωσης στον Καπνεργάτη, με την δικαιολογία ότι είχαν καλέσει σε συνέλευση η οποία στην πράξη ήταν ανακοινώσεις δια μικροφώνου. Αυτό που έχει σημασία για εμάς, δεν είναι το χειροκρότημα ή τα μπράβο του κόσμου που συμμετείχε στις πορείες, όταν περνούσε έξω από το ΕΥΚ. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι αυτή η κίνηση ανέδειξε, έστω και εμβρυακά, με έναν δυναμικό τρόπο ένα νέος ήθος και μία νέα προοπτική. Το ήθος ότι η απεργία δεν είναι μία βόλτα στην πόλη αλλά μία διαδικασία ζύμωσης. Μία νέα προοπτική, ότι οι εργαζόμενοι αντί να εκχωρούν τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τους σε ξοφλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες και στους επαγγελματίες της πολιτικής, μπορούν στην πράξη να πάρουν την ζωή τους στα χέρια τους.

Όλες οι κοινωνικές τάξεις: άνεργοι, φοιτητές, αγρότες, εργαζόμενοι στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα και αυτοαπασχολούμενοι, οφείλουμε να ενοποιήσουμε τους αγώνες μας. Απέναντι στον εφιάλτη που κατασκευάζουν οι διεθνείς τοκογλύφοι του ΔΝΤ μπορούμε να οικοδομήσουμε ένα ανθρώπινο μέλλον. Ο αγώνας μας έχει δύο σκέλη που αλληλοσυμπληρώνονται: Την αντίσταση στον καπιταλισμό που καταρρέει και πέφτει σαν ταφόπλακα πάνω στην αξιοπρέπεια μας και την αναδιοργάνωση της ύπαρξης μας στην βάση της συνεργατικής-αλληλέγγυας οικονομίας και της άμεσης δημοκρατίας.

Αμεση Δημοκρατία Παντού

 

ΥΓ: Το κτίριο παραδόθηκε στην κατάσταση που ήταν όταν το καταλάβαμε, σύμφωνα και με δήλωση του υπευθύνου Δημοσίων Σχέσεων του ΕΚ, η οποία είναι καταγεγραμμένη σε βίντεο μετά από τη βόλτα που κάναμε στους ορόφους του κτιρίου για να διαπιστώσει ότι δεν υπάρχει οποιαδήποτε φθορά.

Για την Κατάληψη στο Εργατικό Κέντρο Καβάλας

Κατάληψη Κάστρου Καβάλας…

Tuesday, October 18th, 2011

To μήνυμα της συλλογικότητας ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΠΑΝΤΟΥ προς ολόκληρη την κοινωνία…το Σαββατο 15 Οκτωβρίου μέρα παγκόσμιας κινητοποίησης των πολιτών…

ανεύθυνος ανάρτησης: ο γνωστός καταληψίας j4nus

http://asylo.squat.gr/?p=1443

Κατάληψη Εργατικού Κέντρου Καβάλας

Tuesday, October 18th, 2011


Γ
ια ένα ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

Σε καιρούς που η επίθεση της εξουσίας-κεφαλαίου στα εργασιακά δικαιώματα-κεκτημένα βρίσκεται σε κορύφωση, με τις ριζικές αλλαγές που συντελούνται σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο, την ανεργία να εκτοξεύεται σε πρωτόγνωρα επίπεδα, οι εκπρόσωποι-τσιφλικάδες του συνδικαλιστικού κινήματος έχουν πάψει εδώ και καιρό να εκφράζουν τα συμφέροντα των εργαζομένων και έχουν αναλάβει το ρόλο συνδιαχειριστή της εξουσίας.

Οι εργατοπατέρες: με τους παχυλούς μισθούς και τις συμμετοχές σε πανάκριβα διοικητικά συμβούλια και επιτροπές, οι διαχειριστές των κρατικών επιχορηγήσεων και προγραμμάτων, οι συνδικαλιστές-κομματικά στελέχη που καταλαμβάνουν ακόμα και κυβερνητικές θέσεις… Αυτοίοι εργατοπατέρες, λοιπόν, ακόμα και τώρα την υστάτη στιγμή που ενώ βιώνουμε τη μεγαλύτερη ισοπέδωση των εργασιακών δικαιωμάτων-κεκτημένων έχοντας πλήρως συμβιβαστεί-ταυτιστεί με τα κέντρα εξουσίας (κράτος-κεφάλαιο), συνεχίζουν να καλούν σε απεργίες μιας χρήσηςκαι σε πορείες λιτανείες ενώ είναι πασιφανές πλέον ότι αυτή η μορφή αγώνα έτσι όπως τουλάχιστον γίνεται δεν έχει κανένα αποτέλεσμα.

Οι εργαζόμενοι δε διαφυλάξαμε το εργατικό κίνημα και το αφήσαμε έρμαιο στις διαθέσεις κάθε συντεχνίας και κάθε κομματικού παράγοντα. Ήρθε η ώρα να αναλάβουμε εμείς οι εργαζόμενοι τις τύχες μας και τον αγώνα για τα δίκαιά μας, αδιαμεσολάβητα μέσω συνελεύσεων.

Tο πρόβλημα δεν είναι άπλα μερικά “σάπια μήλα.” Η κρίση δεν είναι αποτέλεσμα του εγωισμού μερικών τραπεζιτών-επενδυτών ή της διαφθοράς ορισμένων πολιτικών μόνο, είναι η αναπόφευκτη συνέπεια ενός οικονομικού-πολιτικού συστήματος το οποίο προωθεί τον αμείλικτο ανταγωνισμό σε κάθε επίπεδο της κοινωνίας και γεννά ανισότητες. Με αποτέλεσμα κάποιοι να συσσωρεύουν όλο και περισσότερο πλούτο και η μεγάλη πλειοψηφία να ζει σε όλο και πιο άθλιες συνθήκες. Ο καπιταλισμός έχει ανάγκη από συνεχή επέκταση και εμπορευματοποίηση οποιασδήποτε ανθρώπινηςδραστηριότητας καιτώρα που δεν έχει μείνει τίποτε άλλο για να καταβροχθίσει, το σύστημα καταρρέει, αφήνοντας ακόμηκαι τους μέχρι πρότινος προνομιούχους του στο κενό. Με πρόσχημα την κρίση, επιδιώκουν την υποτίμηση της εργασίας μας και την υποβάθμιση των συνθηκών διαβίωσης (υγεία, παιδεία, βασικά κοινωνικά αγαθά), για να είμαστε πιο ανταγωνιστικοί. Η απάντηση δεν βρίσκεται στην παλινδρόμηση σε κάποιο προηγούμενο στάδιο του καπιταλισμού. Για να βγούμε από αυτό το χάλι, θα πρέπει να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας χωρίς τη συμμετοχή διαμεσολαβητών ή άλλων παρατρεχάμενων συνδικαλιστών, πολιτικών κτλ. Για να γίνει ένα η κοινωνία με την οικονομία και την πολιτική… για να επιστρέψει η οικονομία στα χέρια όλης της κοινωνίας και όχι στα χέρια των ολίγων, για να αναδιοργανώσουμε την καθημερινότητα μας στην βάση της αλληλέγγυας – συνεργατικής οικονομίας και της άμεσης δημοκρατίας…

Καταλαμβάνουμε το Εργατικό Κέντρο, για να αποτελέσει ένα ανοικτό κέντρο αγώνα, αντι-πληροφόρησης για τις κινητοποιήσεις και ζύμωσης των κοινωνικών στρωμάτων που πλήττονται.

ΖΗΤΑΜΕ:

  • την προκήρυξη Γενικής Απεργίας Διαρκείας

  • την άμεση παραίτηση των συνδικαλιστικών ηγεσιών ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ για την οργάνωση του αγώνα από τα κάτω με γενικές συνελεύσεις εργαζομένων

Καλούμε όλους τους εργαζομένους και τους ανέργους σε ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ στο ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΚΑΒΑΛΑΣ μετά το τέλος της ΠΟΡΕΙΑΣ, για να οργανώσουμε και συνδιαμορφώσουμε τον αγώνα μας

ΓΙΑ ΕΝΑ ΕΝΙΑΙΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΧΩΡΙΣ ΠΑΤΡΟΝΕΣ

ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

ΟΡΓΑΝΩΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΜΑΣ

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΚΑΝΕΙΣ & ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΟΣ & ΜΟΝΗ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΙΣΟΤΗΤΑ

ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΠΑΝΤΟΥ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ ΣΤΟ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΚΑΒΑΛΑΣ

ΤΕΤΑΡΤΗ 19 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2011

  • 13:ΟΟ ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ & ΑΝΕΡΓΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΣΥΝΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΜΑΣ

  • ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ

ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ ΟΠΤΙΚΟΑΚΟΥΣΤΙΚΗ ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Μετατρέπουμε το Εργατικό Κέντρο σε Κέντρο Αντιπληροφόρησης και Αγώνα

  • ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΕΡΑΣ ΤΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ

ΣΥΝΤΡΟΦΙΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ – ΜΑΓΕΙΡΕΥΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΡΩΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ

Τις μέρες της Γενικής Απεργίας δεν καταναλώνουμε απέξω. Φέρνουμε φαγώσιμα από το σπίτι μας, μαγειρεύουμε όλοι μαζί και τρώμε συντροφικά. Κανείς και καμία μόνος ή μόνη απέναντι στην κρίση.

  • ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΚΑΙ ΤΑΙΝΙΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ 2ΗΣ ΜΕΡΑΣ ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΘΑ ΔΙΑΜΟΡΦΩΘΕΙ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ 19/10/2011.

ΓΙΑ ΕΝΑ ΕΝΙΑΙΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΧΩΡΙΣ ΠΑΤΡΟΝΕΣ

ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

ΟΡΓΑΝΩΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΜΑΣ

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΚΑΝΕΙΣ & ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΟΣ & ΜΟΝΗ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΙΣΟΤΗΤΑ

ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΠΑΝΤΟΥ

ανεύθυνος ανάρτησης: ο καταληψιας j4nus από το κατειλημμένο εργατικό κέντρο καβάλας

Κατάληψη Εργατικού Κέντρου Καβάλας

Οικονομική κρίση και εξουσιαστικά δίπολα…

Saturday, October 15th, 2011

 Η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική αλλά ας ξεκινήσουμε με το οικονομικό κομμάτι που είναι αυτό που κινητοποιεί την πλειοψηφία της μάζας σε διαμαρτυρίες κτλ.

Το τελευταίο διάστημα έχει αρχίσει μια προπαγάνδα εναντίον διαφορων επαγγελματικών κλάδων π.χ. ελεύθερων επαγγελματιών, δημοσίων υπαλλήλων κτλ…

Στην Ελλάδα οι ελεύθεροι επαγγελματίες αποτελούν το 30% των εργαζομένων… ο μέσος όρος στις αλλες ευρωπαϊκές χώρες είναι 5-10%. Εχουμε λοιπόν πολλαπλάσιους ελεύθερους επαγγελματίες, οι οποίοι μαλιστα απολαμβάνουν προνομίων (ελάχιστες αμοιβές, κλειστά επαγγέλματα, δυνατότητα φοροδιαφυγής λόγω αδυναμίας του κράτους κτλ). Επίσης στην ελλάδα κατ' ορισμένους έχουμε ενα μοντέλο κρατικοδίαιτου καπιταλισμού, όπου ορισμένοι ιδιώτες έχοντας προνομιακές σχέσεις με το κράτος επωφελούνται… στην ουσία, όπως λένε, κινητήριος μοχλός της ιδιωτικής οικονομίας είναι το κράτος…

Έτσι λοιπόν πρέπει να επιλέξουμε ανάμεσα στον κακό κρατικοδίαιτο καπιταλισμό που μας έφερε στο χείλος του γκρεμού από τη μια  και στην απελευθέρωση κλειστών επαγγελμάτων και την υιοθέτηση του καθαρού απόλυτου νεοφιλελευθερισμού που θα διαλύσει τις συντεχνίες. από την άλλη… Πρέπει λοιπόν αντί για πολλούς ελεύθερους επαγγελματίες να έχουμε εταιρίες στις οποίες θα εργάζονται πλέον αυτοί με μικρότερες αμοιβές και με πολύ χειρότερες συνθήκες εργασίας. Θα βελτιωθεί άραγε το επίπεδο των παρεχόμενων υπηρεσιών; Αμφίβολο μιας και όταν κάποιος καλείται να παρέχει την ίδια εργασία υπό χειρότερες συνθήκες και αμοιβές είναι πολύ δύσκολο να υποθέσει κανείς ότι θα παρέχει καλύτερο επίπεδο υπηρεσιών. Θα ωφεληθούν οι καταναλωτές από μια ενδεχόμενη πτώση των τιμών στις παρεχόμενες υπηρεσίες λόγω ανταγωνισμού; Αμφίβολο εξίσου αν αυτός ο ανταγωνισμός φέρει όντως μείωση τιμών τη στιγμή που το επίπεδο των υπηρεσιών θα είναι σίγουρα κατώτερο… Τώρα που δε θα υπάρχουν τόσοι φοροφυγάδες ελεύθεροι επαγγελματίες θα έχουμε αύξηση των φορολογικών εσόδων; Εξαιρετικά αμφίβολο αν σκεφτεί κανείς ότι οι ελεύθεροι επαγγελματίες θα “αντικατασταθούν” από μεγάλες εταιρίες που σίγουρα γνωρίζουν καλύτερα και διαθέτουν περισσότερα μέσα στο να αποφεύγουν τη φορολόγηση χρησιμοποιώντας νόμιμα μέσα “πάντοτε”…

Πρέπει λοιπόν να εξευρωπαϊστούμε, να γεμίσουμε εταιρίες και πλήθος μισθωτών ιδιωτικών υπαλλήλων χωρίς συλλογικές συμβάσεις εργασίας και συλλογική διαπραγμάτευση μαζί με ταυτόχρονη συρρίκνωση του δημόσιου τομέα και του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων…

 Έτσι η έξοδος από την κρίση θέλει μετάβαση από την κρατική σκλαβιά και τις κρατικοδίαιτες συντεχνίες στη μισθωτή σκλαβιά και τον εργασιακό μεσαίωνα… Ετσι λοιπόν όσοι αντιστέκονται στην επέλαση του νεοφιλελευθερισμού και τις επερχόμενες εξελίξεις δε σημαίνει απαραίτητα ότι επιθυμούν μετάβαση στο προηγούμενο καθεστώς…

 Ένα άλλο εξουσιαστικό δίπολο, όσοι αντιμάχονται τις ιδιωτικοποιήσεις των ΔΕΚΟ κτλ είναι υπέρμαχοι του ρουσφετολογικού δημοσίου… Δηλαδή το δίλημμα είναι ανάμεσα σε μια κρατική εταιρία ή σε μια ιδιωτική, ανάμεσα στο κρατικό και το ιδιωτικό πανεπιστήμιο…

Φυσικά τα δίπολα αυτά βολεύουν τους μηχανισμούς εξουσίας κυβερνητικούς ή μη, καθότι τόσα χρόνια φρόντισαν να απαξιώσουν οτιδήποτε κρατικό και να το κάνουν να φαίνεται τόσο αντιπαθητικό που το ιδιωτικό να φαντάζει ως υπέρτατη λύση…

 Αυτό που αγνοούν ή που μάλλον δε θέλουν να βγει προς τα έξω είναι ότι υπάρχει ένα ρεύμα που έρχεται να υπερβεί τα εξουσιαστικά τους δίπολα και διλήμματα… ένα ρεύμα που επιδιώκει την κοινωνικοποίηση της πολιτικής και της οικονομίας… έτσι λοιπόν με την επιστροφή της πολιτικής και της οικονομίας στους πολίτες, δε θα υπάρχει ο διαχωρισμός αυτός μεταξύ κοινωνίας και πολιτικών και οικονομικών ελίτ γιατί οι τελευταίες θα εκλείψουν… έτσι λοιπόν ανάμεσα σε ενα κρατικό ή ιδιωτικό πανεπιστήμιο, ανάμεσα σε μια κρατική ή ιδιωτική εταιρία, το ρεύμα αυτό θα προτάσσει το κοινωνικοποιημένο πανεπιστήμιο και την κοινωνικοποιήμενη ΔΕΚΟ, που δε θα είναι ούτε ιδιωτικά ούτε κρατικά.

Το σύστημα εξουσίας έχει περάσει στη συνείδηση του λαού ότι η κατάρρευση του κράτους και του τραπεζικού συστήματος σημαίνει ταυτόχρονα και κατάρρευση της κοινωνίας… Αν οι πολίτες αποφασίσουν να πάρουν την οικονομία στα χέρια τους και τα μέσα παραγωγής στον ελεγχό τους, τότε αυτή η κατάρρευση την οποία τρέμουν τα αφεντικά και οι πολιτικοί θα ήταν η απαρχή της ανάτασης για την πλειοψηφία του κόσμου…

 Ή με την κυβέρνηση ή με τους εργατοπατέρες… δηλαδή όσοι απεργούν σημαίνει ότι είναι ενάντια στην κυβέρνηση και ότι συντάσσονται με τους συνδικαλιστές-εργατοπατέρες… Φυσικά η προπαγανδιστική αυτή ισοπέδωση δεν είναι άσκοπη… στοχεύει Ακριβώς στο να πλήξει όσους αντιστέκονται παρουσιαζοντάς τους υπό την καθοδήγηση των μεγαλοσυνδικαλιστών που πρωτίστως κόπτονται για τα προσωπικά και κομματικά τους συμφέροντα… Δε χρειάζεται λοιπόν προκειμένου να αντισταθεί στην επίθεση που εξαπολύουν ΕΕ και ΔΝΤ διαμέσου της κυβέρνησης, να συνταχθεί με τις ξεπουλημένες ηγεσίες των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ. Μπορούν όλοι οι εργαζόμενοι στους χώρους και στους κλάδους εργασίας τους να συγκροτήσουν σωματεία βάσης που να λειτουργούν οριζόντια και αντιεραρχικά, χωρίς κομματικές εμπλοκές και εξαρτήσεις…

 Υπάρχει και ένα ακόμα δίπολο-μύθος… το μπουκοτάζ των ξένων προϊόντων από τη μια και η προτίμηση σε made in greece προϊόντα για την ενίσχυση της εθνικής οικονομίας… Λες και είναι δεδομένο ότι τα κέρδη που αποκομίζουν οι έλληνες επιχειρηματίες δεν υπάρχει περίπτωση να τα επενδύουν ή να τα βγάζουν στο εξωτερικό ή λες και οι ξένες επιχειρήσεις στα καταστήματα-παραρτήματα που έχουν στην Ελλάδα δεν έχουν έλληνες εργαζόμενους ή κάποια από τα κέρδη τους δεν επανεπενδύονται επί ελληνικού εδάφους… το παιχνίδι αυτό βέβαια είναι μια πτυχή ενός μεγαλύτερου δίπολου-διλήμματος… ή με την παγκοσμιοποίηση που προκάλεσε την κρίση και τη μετέφερε από τη μια άκρη του πλανήτη στην άλλη ή με το κλείσιμο των συνόρων, τον οικονομικό προστατευτισμό και τις εθνικές οικονομίες… Σκεφτείτε λοιπόν τι θα συμβεί αν μια χώρα σαν την Ελλάδα αποφασίσει να περιορίσει τις εισαγωγές, κλείσει τα σύνορα για να προστατεύσει την εθνική παραγωγή και ταυτόχρονα αποφασίσουν να κάνουν και οι υπόλοιπες χώρες το ίδιο… Θα διασωθεί η εθνική οικονομία τελικά ή μήπως θα επωφεληθούν και πάλι οι μεγαλοεπιχειρηματίες και τα μονοπώλια εθνικής προέλευσης;

 Όλη αυτή η ρητορεία συνδέεται και με ένα ακόμα ευρύτερο παιχνίδι… αυτό της συγκρότησης ενός νέου ΕΑΜ που σαν άλλο Εθνικό Μέτωπο διεκδικεί την απελευθέρωση από τις ξένες δυνάμεις… Ελλάδα vs Γερμανία και ΕΕ σε νέα εκδοχή… άραγε σε αυτήν εκδοχή σημαίνει ότι είμαστε ενάντια συνολικά στο γερμανικό λαό;

Κάποιοι ακόμα και μέσα από την ίδια την αριστερά καλλιεργούν για ψηφοθηρικούς λόγους μια κατάσταση που μπορεί, όταν πεταχτεί η σπίθα, να μας προκύψει μια εθνικιστική-πατριωτική έξαρση που θα είναι ανεξέλεγκτη και θα έχει πατήσει πάνω σε αυτήν την προπαγάνδα…

Ο πόλεμος δεν είναι πατριωτικός αλλά εξόχως κοινωνικός και ταξικός… οι εχθροί μας δεν είναι οι γερμανοί ούτε οι άλλοι ευρωπαϊκοί λαοί… η διαφορά ενός γερμανού από έναν έλληνα εργαζόμενο είναι ότι ο γερμανός είναι ενας αξιοπρεπής σκλάβος υπό την έννοια ότι κατάφερε να ανταλλάξει την ελευθερία του με μια αξιοπρεπή διαβίωση σε αντίθεση με τον έλληνα που ήταν πάντοτε σκλάβος β΄κατηγορίας…

Έτσι λοιπόν ο έλληνας εργαζόμενος έχει περισσότερα κοινά με τον πορτογάλο, ισπανό και ιταλό εργαζόμενο παρά με τον έλληνα επιχειρηματία, τραπεζίτη ή πολιτικό… στη βάση αυτή λοιπόν η εθνική ενότητα και συνείδηση είναι μια παγίδα που μας απομακρύνει από το στόχο που είναι η απαλλαγή μας από τους πολιτικούς και οικονομικούς δυνάστες μας, σε αντίθεση με την καλλιέργεια της ταξικής συνείδησης. Αρα λοιπόν η ενότητα στη βάση της συνειδητοποίησης της κοινής ταξικής μας προέλευσης και μόνο μπορεί να οδηγήσει σε κάποιο αποτέλεσμα… αυτό σημαίνει ότι οποιαδήποτε επίπλαστη και πλασματική ενότητα που δε γίνεται στη βάση της συνειδητοποίησης της κοινής ταξικής μας προέλευσης είναι ανώφελη και καταδικασμένη να αποτύχει… και φυσικά σκοπό έχει να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα και τα σχέδια κάποιων κομματικών ελίτ…

 Η απάντηση στα εξουσιαστικά δίπολα μπορεί να είναι η συγκρότηση στη γειτονιά, στους εργασιακούς χώρους και παντού αυτόνομων πυρήνων-συλλογικοτήτων που θα δρουν άμεσα και θα λειτουργούν αντιεραρχικά και οριζόντια στη βάση της αλληλεγγύης και της συνεργασίας μεταξύ τους…

 Ο δρόμος είναι μακρύς, αλλά όσο συντομότερα ξεκινήσουμε για το ταξίδι αυτό, τόσο συντομότερα θα απαλλαγούμε από το μέλλον που μας επιφυλάσσουν…

http://asylo.squat.gr/?p=1429

Επιλογή

Saturday, October 15th, 2011

[ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ] από http://panospirin.blogspot.com/2011/10/blog-post_13.html

Δύο τάσεις υπάρχουν  σε αυτόν , που τέτοιες εποχές, επιθυμεί να γράφει ή να σκέφτεται  για όσα βλέπει γύρω του . Η μία τάση είναι ένα ξεχείλισμα αγανάκτισης, μια προτροπή αντίδρασης , μια κραυγή ξεσηκωμού για ριζικές αλλαγές. Ένα κάλεσμα σε αναδιάρθρωση των εαυτών μας, μια επίκληση στην αξιοπρέπεια που επιβάλλει – εξ ορισμού –  να αντισταθούμε. Η άλλη τάση , ισχυρή εξίσου, είναι η παραίτηση. Η γλυκιά θέληση για έναν απολογισμό, που μη γελιόμαστε, θα είναι αβάσταχτα αρνητικός  . Και στις δύο περιπτώσεις , όποια επιλογή κι αν γίνει, προκύπτουν εύλογες αγωνίες.

Η έννοια της αντίστασης τείνει να ευτελιστεί δια της υπερχρήσης της. Το κακό είναι ότι η υπερβολή είναι μόνο λεκτική και όχι στην πράξη, όπου η αντίδραση και η ανυπακοή είναι μάλλον νωθρές , όταν πρόκειται να εφαρμοστούν και  ιδιαιτέρως ηχηρές και φαντασμαγορικές όταν πρόκειται να διατυπωθούν…

Με άλλα λόγια: είναι ίδιον των ανθρώπων να μιλούν πολύ για όσα σπάνια αποτολμούν να πράξουν.  Για αυτό δεν ευθύνεται κάποια μεταφυσική αιτία, αλλά το γεγονός ότι υφίσταται μια προσπάθεια εξορθολογισμού, που δυστυχώς καταλήγει να κάνει την Επανάσταση να μοιάζει με μια ουτοπία, που όλο την αφηγούμαστε – σαν παραμυθάκι – κι όλο μετά πέφτουμε για ύπνο. Ό, τι γίνεται τόσο τετριμμένο , που ακόμα και τα δελτία των ΜΜΕ το σιγοντάρουν, χάνει κάτι από την πραγματική δυναμική του, από αυτή που θα μπορούσε πραγματικά να έχει.

Το πρόβλημα – με μεγαλύτερη ακρίβεια –  δεν έγκειται  στο ότι γίνεται λόγος και κουβέντα για αντίδραση και Επανάσταση (πως αλλιώς να γίνει; Με τα μάτια; )  , αλλά στην απίστευτη δυσαναλογία μεταξύ όσων λέγονται και όσων γίνονται.  Η πλειοψηφία του κόσμου είναι δυσαρεστημένη, μεγάλο μέρος της κοινωνίας βρίσκεται στα όρια του κι όμως λίγοι είναι αυτοί που αντιστέκονται με πράξεις, με συμμετοχή σε κινητοποιήσεις , σε συνελεύσεις , σε δράσεις. Λίγοι είναι όσοι ξεκινούν την αλλαγή από τον ίδιο τους τον εαυτό. Αντίθετα, οι πολλοί – αν και δυσαρεστημένοι και καταπιεσμένοι –  φαίνεται να φοβούνται πιο πολύ  "την πολιτική αστάθεια του πολιτικού συστήματος", "τα χημικά της αστυνομίας" , " να είναι ειρηνικοί" κ.λπ. και λιγότερο την άθλια και αναξιοπρεπή κατάσταση που οδηγείται το σύνολο της κοινωνίας. Είναι αρκετά εύκαιροι στο να βρίζουν τους πολιτικούς που μας έφτασαν ως εδώ, να αναρωτιούνται γιατί δεν γίνεται κάτι , αλλά  – για όνομα – μην υπάρξουν παρεκτροπές. Πάνω από όλα μην διαταραχθεί η ζωή μας. Για αυτό, καθόλου παράδοξα, είναι κάποιοι έτοιμοι να συγκρουστούν με αυτούς που αντιδρούν – απεργούν κι ας θίγονται εξίσου από την καθεστωτική πολιτική.

Έτσι , ενώ όλα τ' έχουμε λύσει και ξέρουμε σε ένα πρώτο επίπεδο ποιος φταίει ( κυρίως ποιος δεν φταίει)  και μιλάμε για ανάγκη αλλαγών , αντιδράσεων, ανατροπών , λίγοι ξεκινούν και δέχονται τα πυρά των υπολοίπων, οι οποίοι αρνούνται πεισματικά να τα στρέψουν στην πηγή των προβλημάτων τους. Φταίει ο απεργός κι όχι αυτός που τον ανάγκασε να απεργήσει. Φταίει αυτός που αντιδρά και όχι αυτός που του βάζει το μαχαίρι στο λαιμό.

Και ερχόμαστε και στη δεύτερη τάση. Παραίτηση και απολογισμός. Μια σύντομη διαπίστωση  που θα λέει ότι αποτύχαμε, ηττηθήκαμε και τέλος. Να μετρηθούμε  , να δούμε ποιος έκανε τί,  ποιος στάθηκε αξιοπρεπής και ποιος σύρθηκε στα χώματα, ποιοι φάνηκαν ατομιστές και ποιοι όχι. Μια κοινωνιολογική ημέρα της Κρίσης. Εξιλεωτικό , σίγουρα. Πρακτικά , όμως,  παραμένει ήττα και μάλιστα του χειρίστου είδους : ήττα αμαχητί .

Ίσως αυτό είναι το μόνο έναυσμα που μπορούμε να δώσουμε στους εαυτούς για να ξεκουνήσουν. Ίσως μόνο αν δούμε την άλλη μας επιλογή , την αναξιοπρέπεια και τη θλιβερή παραίτηση που κρύβει. Τί προδοσία απέναντι στον εαυτό μας και όλους τους άλλους να πέφτεις αμαχητί.

Οι κουβέντες καιρό τώρα ξέφτισαν. Σε κρίσιμες εποχές οι λέξεις χάνουν το νόημα τους. Ας μιλήσουμε λιγότερο για Επανάσταση κι ας βγούμε στο δρόμο. Έτσι μόνο θα την νοηματοδοτήδουμε ξανά.

ανεύθυνος αναδημοσίευσης: ο γνωστός και μη εξαιρετέος αναδημοσιευτής j4nus

Επιλογή

1ο Φεστιβάλ Εργατικής Αυτοοργάνωσης (15-16/10/2011)

Friday, October 14th, 2011

15-16 OKTΩΒΡΙΟΥ 2011 [ΠΟΛΥΤΕΧΝEΙΟ ΑΠΘ]
Η συνέλευση της Κίνησης Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης για τη διοργάνωση του 1ου Φεστιβάλ Εργατικής Αυτοοργάνωσης, καλεί όλους τους εργαζόμενους και τα Σωματεία τους, την νεολαία, τους μετανάστες, τις πολιτικές συλλογικότητες και τα συλλογικά εγχειρήματα, τους κατειλημμένους χώρους και τις συνελεύσεις γειτονιάς να συμμετάσχουν στις εκδηλώσεις του διημέρου, (15-16/10) ώστε να ανοίξει ο διάλογος και να διερευνηθούν οι δυναμικές για την συσπείρωση του επαναστατικού τμήματος του εργατικού κινήματος, σε έναν ξεχωριστό, ανταγωνιστικό πόλο απέναντι τόσο στον κρατικό-εργοδοτικό συνδικαλισμό των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, όσο και στον κομματικό συνδικαλισμό του ΠΑΜΕ. Για ένα πραγματικό συντονιστικό εργατών σε ένα Ανεξάρτητο Εργατικό Κέντρο Αγώνα, για την οργανωτική αποδέσμευση από την προδοτική και ρεφορμιστική συνδικαλιστική ηγεσία, για τη δημιουργία μιας Επαναστατικής Προλεταριακής Ομοσπονδίας. Αντί να σηκώσουμε λευκό πανί, παίρνουμε θέσεις μάχης απέναντι στο καπιταλιστικό υπάρχον, ενάντια στο κράτος και όλους τους επίδοξους διαχειριστές των ζωών μας.
Αναλύοντας την πολιτική και οικονομική συγκυρία από ταξική και εργατική σκοπιά, αντιλαμβανόμαστε το παρόν και οριοθετούμε τα νέα καθήκοντα της τάξης μας, σκιαγραφούμε ένα πολιτικό και συνδικαλιστικό πλαίσιο που θα ανοίξει επαναστατική τομή στο ατσαλένιο δέρμα του παρόντος για να διαφύγουμε σε ένα απελευθερωμένο από κράτος και ντόπια – ξένα αφεντικά, μέλλον.
ΚΑΘΕΤΕΣ ΤΟΜΕΣ – ΟΡΙΖΟΝΤΙΕΣ ΔΟΜΕΣ

Για την χειραφέτηση της τάξης, την απελευθέρωση της Κοινωνίας.

Οι θεματικές που θα απασχολήσουν το φεστιβάλ θα έχουν να κάνουν:

  • Με τους εργατικούς αγώνες στη Θεσσαλονίκη και τα Ταξικά Σωματεία Βάσης, καθώς επίσης και την προσπάθεια σύνδεσης των αγώνων και των συλλογικών εγχειρημάτων σε ένα συντονιστικό κοινού αγώνα, ανεξάρτητου από τις καθεστωτικές συνδικαλιστικές δυνάμεις και δομές.
  • Με τη σύγχρονη ιστορία του αυτόνομου εργατικού κινήματος των προηγούμενων δεκαετιών και την σύνδεσή του με τις προσπάθειες για τη δημιουργία στο σήμερα ενός Ακηδεμόνευτου Ταξικού Εργατικού Πόλου που θα μπορεί να δίνει μάχες με το βλέμμα προσηλωμένο στις ανάγκες των εργαζομένων και των κατώτερων στρωμάτων που πλήττονται από την ακραία αντιλαϊκή πολιτική του αστικού μπλοκ σε συνθήκες κρίσης.
  • Με την κρίση σε ελληνικό και διεθνές επίπεδο, οι άμεσες προβολές της στην καθημερινότητα των εργαζομένων & των ανέργων και η απαραίτητη εργατική-ταξική απάντηση που πρέπει να δοθεί από τους καταπιεσμένους. Συζήτηση πάνω σε οργανωτικά μοντέλα συνδικαλισμού βάσης και εργατική πολιτική που να οξύνει τον ταξικό πόλεμο, να βαθαίνει την κρίση προς όφελος των εργαζομένων και της κοινωνίας. Για να ισχυροποιήσουμε την εργατική αυτοάμυνα, και να οπλίσουμε την κοινωνική αντεπίθεση.

Περισσότερες πληροφορίες και λεπτομέρειες στο http://labourfest2011.wordpress.com/

αναδημοσιευτής: ναι καλά καταλάβατε: j4nus

1ο Φεστιβάλ Εργατικής Αυτοοργάνωσης (15-16/10/2011)

Η σιωπή των «πολιτών» και η πολυπόθητη επανάσταση: Μια ρεαλιστική προσέγγιση

Friday, October 14th, 2011

[ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ] απο http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1339680

Το παρόν κείμενο αποτελεί μια αποτύπωση προσωπικών προβληματισμών σχετικά με δύο (2) βασικά ερωτήματα:

*

Για ποιους λόγους, παρά την ανελέητη και ολομέτωπη κλιμακούμενη επίθεση του καθεστώτος, η συντριπτική πλειοψηφία των «αγανακτισμένων/εξοργισμένων πολιτών» εξακολουθούν να μην αντιδρούν δυναμικά και να σκύβουν το κεφάλι και

*

Με ποιους τρόπους θα μπορούσε ν’ αντιμετωπιστεί η επίθεση αυτή αποτελεσματικά με την προοπτική πλήρους ανατροπής του καθεστώτος.

Ως προς το πρώτο ερώτημα να διευκρινίσω καταρχήν ότι δε διαθέτω εξειδικευμένες γνώσεις ψυχολογίας προκειμένου να προχωρήσω σε εκτενείς αναλύσεις (και ούτε μ’ ενδιαφέρει κάτι τέτοιο). Διάφοροι «ειδικοί» έχουν επανειλημμένα μιλήσει για το ότι η οικονομική εξαθλίωση, η ανεργία, η επισφάλεια, η αβεβαιότητα για το μέλλον, η κατάρρευση της εικόνας του εαυτού (ποιος είμαι, τι κάνω και πού βρίσκομαι σε σχέση με τους άλλους), οδηγούν αναπόφευκτα σε κατάθλιψη, παθητικότητα και αδυναμία αντίδρασης.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση όμως δεν έχουμε απλά να κάνουμε με κατάθλιψη και ηττοπάθεια, αλλά και με ένα πρωτοφανές φαινόμενο μαζικής μαλάκυνσης εγκεφάλου, άρνησης της πραγματικότητας, δημιουργίας ψευδαισθήσεων και άκρατου μαζοχισμού.

Είναι απορίας άξιον το πώς εκατομμύρια ανθρώπων εξακολουθούν ν’ ανέχονται ένα καθεστώς ακραιφνώς απολυταρχικό που τους οδηγεί με μαθηματική σιγουριά στην απόλυτη εξαθλίωση. Οι άνθρωποι αυτοί συνεχίζουν, αφελώς, να πιστεύουν ότι «κάτι» θ’ αλλάξει, με τρόπο μαγικό και χωρίς εκείνοι να πάρουν σημαντικό ρίσκο και εξίσου αφελώς θεωρούν ότι αν η κυβέρνηση ΓΑΠ καταρρεύσει (ως διά μαγείας), τα πράγματα θ’ αλλάξουν προς το καλύτερο.

Επιπλέον, αρκετοί έως πολλοί τρέφουν ακόμα την αυταπάτη ότι οι συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα, στη ΔΕΘ και όπου αλλού αποτελούν από μόνες τους ένα ισχυρό μέσο πίεσης και ότι μέσω αυτών οι κυβερνώντες για κάποιο αδιευκρίνιστο λόγο θα τρομοκρατηθούν και θα σηκωθούν να φύγουν επειδή ντρέπονται για όλα όσα έχουν κάνει. Με απλά λόγια, θα ιδρώσει το αυτί αυτών που ψήφισαν το Μεσοπρόθεσμο την 29η Ιουνίου ενώ το κέντρο της Αθήνας κατακλυζόταν από χιλιάδες διαδηλωτών, αυτών που χτυπάνε αδιακρίτως με δολοφονικές προθέσεις ηλικιωμένους και παιδιά, αυτών που απολύουν εκατοντάδες χιλιάδες εργαζομένων, αυτών που συνεχίζουν να επιβάλλουν ολοένα και σκληρότερα φοροεισπρακτικά μέτρα, αυτών που διαλύουν την Παιδεία και την Υγεία, αυτών που ξεπουλάνε τη δημόσια περιουσία, αυτών που υπερασπίζονται τα συμφέροντα του διεθνούς κεφαλαίου και των τραπεζών και μόνο.

Το αξιοπερίεργο είναι ότι μέχρι σχετικά πρόσφατα (ειδικά μέχρι τον Δεκέμβρη του ’08) οι συζητήσεις και θέσεις σχετικά με το κράτος καταστολής, την παθογένεια του κεφαλαίου και τις αδηφάγες βλέψεις του καπιταλισμού, αποτελούσαν εν πολλοίς σχεδόν «αποκλειστικότητα» του αναρχικού και αντεξουσιαστικού χώρου. Δηλαδή, η πλειοψηφία εκ των τωρινών «αγανακτισμένων» αντιμετώπιζε όλα τα παραπάνω ως «γραφικά» και «υπερβολικά», ως εμμονές ενός συγκεκριμένου πολιτικού χώρου που κατ’ αυτούς μάλλον ζούσε εκτός πραγματικότητας. Έννοιες όπως «άμεση δημοκρατία», «αυτοοργάνωση», «αλληλεγγύη» κ.ά. ακούγονταν μάλλον εξωτικές και ουτοπικές στο πλαίσιο μιας κοινωνίας ατομικοτήτων που ονειρεύονταν την καταξίωση και την καριέρα και φαντασιώνονταν ένα λαμπρό μέλλον στολισμένο με χλιδάτα σπίτια, αυτοκίνητα και ακριβά ρούχα.

Όμως παρά το γεγονός ότι έννοιες όπως οι παραπάνω δεν αντιμετωπίζονται πλέον ως τόσο «εξωτικές», φαίνεται ότι οι φαντασιώσεις περί λαμπρού μέλλοντος είναι αρκετά ισχυρές ώστε να αντιστέκονται στην ίδια την πραγματικότητα. Σε αυτά τα 3 χρόνια που μεσολάβησαν (από τον Δεκέμβρη του ’08 μέχρι σήμερα) η αδιαμφισβήτητη και προκλητική σαπίλα του συστήματος σε όλες της τις εκφάνσεις δεν επαρκεί για να ξυπνήσει μια και καλή τους «ωραίους κοιμώμενους» του καπιταλισμού. Σε αυτά τα 3 χρόνια δολοφονήθηκε εν ψυχρώ ένα 15χρονο παιδί από μπάτσους και ο ηθικός αυτουργός της δολοφονίας του μόλις αποφυλακίστηκε. Σε αυτά τα 3 χρόνια «δολοφονούμαστε» καθημερινά και οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια στην απόλυτη εξαθλίωση, ενώ οι δολοφόνοι μας κυκλοφορούν ελεύθεροι ή «αποφυλακίζονται» με θρασύτατες και γελοίες αιτιάσεις. Σε αυτά τα 3 χρόνια, χιλιάδες δηλώσεις και υποσχέσεις των κυβερνώντων έχουν διαψευστεί, δεκάδες σκάνδαλα έχουν συγκαλυφθεί, εκατοντάδες χιλιάδων ανθρώπων φυτοζωούν και δεν είναι σε θέση να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες. Και άλλες τόσες χιλιάδες στοιχείων (έγγραφα, φωτογραφίες και βίντεο) που αποδεικνύουν την σαπίλα του συστήματος έχουν δει το φως της δημοσιότητας. Όμως ακόμα και μετά από 3 χρόνια που το σύστημα δείχνει όλο και πιο καθαρά τις προθέσεις του, ο «λαός» αδυνατεί ή δε θέλει να πιστέψει την αλήθεια.

Λυπάμαι για τη διατύπωση, αλλά δεδομένων όλων όσων έχουν συμβεί ειδικά από τον Μάιο και μετά, πόσο βλάκας πρέπει να είναι κάποιος ώστε να πιστεύει ότι ένα κάλεσμα στο Σύνταγμα από μόνο του θ’ ανατρέψει την παρούσα κατάσταση; Πόσο βλάκας πρέπει να είναι ώστε να θεωρεί ότι αν βγει στο δρόμο (απλά και μόνο) για να διαμαρτυρηθεί κάτι θ’ αλλάξει; Δηλαδή πόσα τερατώδη νομοσχέδια, ρυθμίσεις και μέτρα πρέπει να υπερψηφιστούν χωρίς ν’ ανοίξει ρουθούνι, πόσα κεφάλια πρέπει ν’ ανοίξουν απ’ τις γκλομπιές των ΜΑΤ, πόσο πρέπει να εξαθλιωθούμε ακόμα για να καταλάβουμε ότι πλέον οι συγκεντρώσεις, οι διαμαρτυρίες, τα «ακτιβιστικά δρώμενα» και οι συγκρούσεις στο δρόμο δεν αρκούν για ν’ αλλάξει κάτι;

Πέραν της προαναφερθείσας διάχυτης άρνησης της πραγματικότητας, εξίσου ενδιαφέρον είναι και άλλο ένα φαινόμενο: αυτό του τζάμπα μάγκα/επαναστάτη των κοινωνικών δικτύων. Αυτή την στιγμή υπάρχουν χιλιάδες ανθρώπων οι οποίοι μέσω Facebook, Twitter και λοιπών μπινελικώνουν αδιαλείπτως την κυβέρνηση, τον ΓΑΠ, τον Πάγκαλο και όποιον άλλο γελοίο και μιλάνε συνεχώς γι’ αυτή τη ρημάδα την επανάσταση που θα έρθει από μόνη της. Οι περισσότεροι από αυτούς τους ανθρώπους ξυπνάνε κάθε πρωί, πάνε στη δουλίτσα τους κανονικά, ρίχνουν απ’ το PC της δουλειάς τα μπινελίκια τους και το απόγευμα μπορεί να σκάσουν και στο Σύνταγμα (αν έχει κάλεσμα) για ν’ «αντισταθούν» και να «διαμαρτυρηθούν». Αν πέσει ξύλο στο Σύνταγμα (το οποίο πλέον είναι μια δεδομένη και προαναγγελθείσα συνθήκη) την επόμενη μέρα το πρωί θα ξαναπάνε στη δουλίτσα τους, θα ξαναρίξουν μπινελίκια των 140 χαρακτήρων, θ’ ανεβάσουν βίντεο και φωτό που θ’ αποδεικνύουν την αστυνομική βία (λες και είναι κάτι πρωτόγνωρο) και ούτω καθ’ εξής.

Τους τελευταίους μήνες έχω λάβει μέρος σε διαμαρτυρίες και αποκλεισμούς ων ουκ έστι αριθμός. Πολλές από αυτές τις δράσεις ανακοινώνονται και δημοσιοποιούνται. Το αποτέλεσμα; Οι ίδιοι και οι ίδιοι να ξαναβρισκόμαστε στα ίδια μέρη, να χαιρετιόμαστε και ν’ ανταλλάσσουμε προβληματισμούς και απόψεις. Και γύρω μας να περνάνε εκατοντάδες «εξοργισμένων» ανθρώπων που τουιτάρουν καθημερινά την επανάσταση και όχι απλά δεν σταματούν για να δείξουν την αλληλεγγύη τους, αλλά πολλές φορές μας επιτίθενται γιατί τους στερούμε το δικαίωμα στην κατανάλωση ή διαταράσσουμε τη νιρβάνα τους.

Μαζί με όλα τα παραπάνω, οι περισσότεροι εξακολουθούν να μασάνε με το θρίλερ του χρέους και τον ακατάσχετο βερμπαλισμό της συστημικής αριστεράς: Θα κουρευτεί το χρέος; Θ’ αναδιαρθρωθεί το χρέος; Θα ξαναγυρίσουμε στη δραχμή; Ευωροομόλογα, CDS, spreads –ανάθεμα και αν έστω το 1% του πληθυσμού καταλαβαίνει τι σημαίνουν όλοι αυτοί οι όροι. Δεν πειράζει όμως κι αν δεν καταλαβαίνουν. Ευτυχώς που έχει αναδυθεί αυτό το star system οικονομολόγων (Λαπαβίτσας, Βαρουφάκης και λοιποί) που τα καταλαβαίνουν όλα και ξέρουν ποιο είναι το σωστό. Όλοι περιμένουν τον φωτεινό παντογνώστη (κατά προτίμηση, οικονομολόγο) που θα τους πει την αλήθεια και θα προτείνει την σωστή λύση, άσχετα αν καταλαβαίνουν ελάχιστα από αυτά που τους λέει.

Μήπως τελικά δε γίνεται αντιληπτό ότι αυτό που επιδιώκει η συστημική αριστερά είναι απλά να μπαλώσει το σύστημα με όποιον τρόπο μπορεί ώστε να συνεχίσει να υπάρχει, ίσως σε πιο βελτιωμένη εκδοχή; Δεν είναι προφανές και αποδεδειγμένο ιστορικά ότι, άσχετα από το μπάλωμα, το σύστημα θα επανεμφανίσει προβλήματα και κλυδωνισμούς επειδή ακριβώς η σαπίλα του είναι εγγενής;

Εν ολίγοις, η σιωπή των «πολιτών» δεν έχει να κάνει απλά με κατάθλιψη και τις συνέπειές της. Πρωτίστως οφείλεται σε έναν βαθιά ριζωμένο ατομικισμό τον οποίο το σύστημα καλλιέργησε (με επιτυχία προφανώς) επί σειρά δεκαετιών. Ακόμα και στην συγκεκριμένη χρονική συγκυρία ο «νομοταγής Έλλην (και μη) πολίτης» δεν αντιλαμβάνεται ότι κανείς δεν μπορεί να μας νικήσει όταν είμαστε ενωμένοι για έναν κοινό και ξεκάθαρο σκοπό. Όμως η ένωση και η συλλογικότητα προϋποθέτουν (έστω και σ’ έναν βαθμό) τον συμβιβασμό και την αναγνώριση του άλλου ως άξιου σεβασμού, δεδομένο που προσκρούει στο κλασικό ελληναρίστικο «ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;»

Ο ατομικισμός είναι επίσης αλληλένδετος με πρωτοφανή έλλειψη παιδείας και περιρρέουσα βλακεία. Και σε αυτό το κομμάτι έκανε πολύ καλή δουλειά το σύστημα, μέσω ενός άχρηστου εκπαιδευτικού συστήματος (σε όλες τις βαθμίδες) και των συστημικών ΜΜΕ που επί δεκαετίες έτρεφαν τους θεατές, ακροατές και αναγνώστες με σκουπίδια. Κατ’ αυτόν τον τρόπο δημιουργήθηκαν στρατιές λοβοτομημένων που απλά αναπαράγουν στερεότυπα και πρότυπα, ανίκανων για συνδυαστική σκέψη και απλή λογική.

Τέλος, άλλος ένας ανασχετικός παράγοντας στην ελεύθερη σκέψη και την όποια ανατρεπτική δράση είναι ο ραγιαδισμός και η προσωπολατρεία. Η συντριπτική πλειοψηφία των «πολιτών» αναμένουν και λατρεύουν τον όποιον «ηγέτη» θα τους υποδείξει το σωστό, όντας ανίκανοι ή αρκετά βολεμένοι για να σκεφτούν από μόνοι τους. Την ίδια στιγμή που οι «ηγέτες» απομυθοποιούνται, ξεφτιλίζονται και ξεβρακώνονται καθημερινά, το «ηρωικό Ελληνικό έθνος» προτιμά έναν ηγέτη που τον εξαθλιώνει συστηματικά και ανερυθρίαστα απ’ το να είναι αυτεξούσιος και να δράσει μέσω συλλογικοτήτων, επειδή τον έχουν πείσει ότι χωρίς ηγέτες θα επέλθει το χάος. Ας κάτσουμε λοιπόν να φάμε την σαπίλα και την εξαθλίωση (λες και ο καπιταλισμός είναι θέσφατο) αντί ν’ αγωνιστούμε για ένα καλύτερο και διαφορετικό μέλλον.

Δυστυχώς, αν η κατάσταση αυτή συνεχίσει, η επανάσταση (για την οποία μιλάμε πολύ και κάνουμε ελάχιστα) θα παραμείνει όνειρο θερινής νυκτός. Ακόμα χειρότερα, αν όντως λάβει χώρα, αυτό θα συμβεί μόνο όταν θα είμαστε τόσο εξαθλιωμένοι ώστε ν’ αποτελούμε έρμαια της όποιας ηγετικής ομάδας εκμεταλλευτεί την περίσταση. Και κατά 99% αυτή η ομάδα των πεφωτισμένων θ’ αποτελείται από τους χειρότερους καπιταλοφασίστες που θα έχει δει ποτέ η ανθρώπινη Ιστορία.

Ένα πρώτο βήμα για ν’ αντιστραφεί η κατάσταση, είναι κατά τη γνώμη μου η συστηματική, επίμονη και συνεχής παρέμβαση σε επίπεδο μικροκλίμακας. Με αυτό εννοώ την παρέμβαση σε επίπεδο γειτονιάς, χώρων εργασίας και εκπαίδευσης μέσω συνελεύσεων, συζητήσεων κατ’ ιδίαν, μοιράσματος κειμένων κ.λπ. Από προσωπική εμπειρία γνωρίζω ότι αυτού του είδους η παρέμβαση είναι εξαιρετικά επίπονη για τον απλούστατο λόγο ότι ακούς απόψεις και θέσεις που μπορεί να σε οδηγήσουν στην τρέλα. Όμως είναι τελικά ο μόνος τρόπος για ν’ αφυπνιστούν –έστω και κάποιες- συνειδήσεις. Ο φετιχισμός του Συντάγματος δεν οδηγεί κάπου και, όπως αποδείχτηκε, οι λαϊκές συνελεύσεις των 500-1000 ατόμων δεν οδηγούν σε δράση αλλά σε ένα φαύλο κύκλο ναρκισσισμού, εσωστρέφειας και αναμασήματος των ίδιων μεγαλεπήβολων θέσεων και εξαγγελιών.

Επιπλέον, ο σχεδιασμός δράσεων (αποκλεισμοί, διαμαρτυρίες, καταλήψεις, πορείες κ.λπ.) στην ίδια μικροκλίμακα και θα παρακινήσει/ενημερώσει/προβληματίσει κόσμο, αλλά και θα τον ενδυναμώσει. Οι στόχοι της όποιας δράσης πρέπει να είναι ρεαλιστικοί και εφικτοί. Όσο πραγματοποιούνται διαφορετικοί στόχοι και μειώνονται τα ευχολόγια, τόσο περισσότεροι θ’ αντιλαμβάνονται ότι όντως τα πράγματα μπορούν ν’ αλλάξουν. Η επαναλαμβανόμενη αποτυχία στην πραγματοποίηση μεγαλεπήβολων στόχων (π.χ. περικύκλωση της Βουλής) εντείνει την αίσθηση της ανικανότητας και λειτουργεί υπέρ των εξουσιαστών, ενδυναμώνοντας την εικόνα της υποτιθέμενης άτρωτης ισχύος τους.

Ένα πιθανό μπαράζ καθημερινών ταυτόχρονων αιφνιδιαστικών δράσεων σε επίπεδο μικροκλίμακας θ’ αποδυναμώσει και θ’ αποσυντονίσει το σύστημα, καθώς δεν θα υπάρχει ένα μόνο μέτωπο αντίδρασης (π.χ. συγκέντρωση στο Σύνταγμα) αλλά πολλά και διαφορετικά. Με κατάλληλη οργάνωση και σχεδιασμό (τα οποία σε επίπεδο μικροκλίμακας είναι απόλυτα εφικτά) μπορούν ν΄αποφευχθούν ή να ελαχιστοποιηθούν και οι όποιες απώλειες (π.χ. προσαγωγές, συλλήψεις, σωματική βλάβη, κ.λπ.).

Οι διαφορετικές εστίες αντίστασης σε μικρο-επίπεδο θα πρέπει να έρθουν σε επαφή μεταξύ τους, να συνδιαμορφώσουν και να οργανώσουν από κοινού δράσεις. Για παράδειγμα, μια συνέλευση γειτονιάς μπορεί να έρθει σ’ επαφή με τους κατειλημμένους χώρους της περιοχής, με εργαζόμενους/απολυμένους συγκεκριμένης επιχείρησης που χρήζουν αλληλεγγύης, κ.λπ. Η επαφή διαφορετικών μεταξύ τους ομάδων που μοιράζονται κοινούς επί της ουσίας πολιτικούς στόχους θα ενδυναμώσει τις συλλογικότητες, θα δημιουργήσει τις συνθήκες για ανταλλαγή ιδεών και γνώσης απ’ όλες τις πλευρές και θα σπάσει την κοινωνική απομόνωση. Σε επόμενο στάδιο, αυτά τα «δίκτυα» συλλογικοτήτων θα πρέπει να έρθουν σ’ επαφή μεταξύ τους και να μπουν σε παρόμοια διαδικασία.

Ο φετιχισμός του Συντάγματος πλέον εξυπηρετεί αποκλειστικά και μόνο τα συμφέροντα του συστήματος. Είναι προφανές ότι όταν ανακοινώνεται περικύκλωση της Βουλής, το σύστημα θα προετοιμαστεί ανάλογα. Προφανώς και θα κατεβάσει στο κέντρο χιλιάδες γουρούνια που θα επιτεθούν με δολοφονικές προθέσεις και θα μας πνίξουν στα χημικά, προφανώς και θα γίνουν δεκάδες προσαγωγές και συλλήψεις, προφανώς και θα δημιουργηθεί κλίμα φόβου και ηττοπάθειας. Ακόμα και στις πορείες όλοι πλέον ξέρουμε πού ακριβώς θα γίνει ντου, πού θα πέσουν τα χημικά και πού θα φάμε ξύλο. Και αυτό συμβαίνει γιατί (και πάλι προφανώς) οι μπάτσοι ξέρουν ποιο ακριβώς «δρομολόγιο» θ’ ακολουθήσουμε. Δεν είναι πρόθεσή μου ν’ απαξιώσω αυτές καθ’ εαυτές τις όποιες συγκεντρώσεις ή/και πορείες, κάθε άλλο. Το θέμα είναι ότι απέναντι σ’ ένα σύστημα που γίνεται όλο και πιο κτηνώδες και οργανώνεται με ταχύτατους ρυθμούς, εμείς απαντάμε με τα ίδια όπλα. Τι ακριβώς καταφέρνουμε με το να πηγαίνουμε ως πρόβατα επί σφαγή σε μια προαναγγελθείσα ήττα; Με ποιον ακριβώς τρόπο «νικάμε» και κατά πόσο αυτή η νίκη ανήκει στο πραγματικό και όχι στο φαντασιακό;

Εάν παραλύσει ο μηχανισμός που συντηρεί αυτό το σύστημα, το σύστημα θα καταρρεύσει. Ο μηχανισμός αυτός δεν παραλύει μόνο με συγκεντρώσεις και πορείες. Εμείς οι ίδιοι τον συντηρούμε, με το να πληρώνουμε τα χαράτσια που μας επιβάλλει, να πηγαίνουμε υπάκουα στη δουλειά μας, να μη φέρνουμε αντιρρήσεις στα αφεντικά και να μην βλέπουμε τίποτ’ άλλο πέρα απ’ την μίζερη ζωούλα μας και τον μικρόκοσμό μας. Για να το πω απλά, αν παραλύσουμε τον μηχανισμό που βγάζει λεφτά, τον μηχανισμό παραγωγής, τότε κυρίαρχοι θα είμαστε εμείς και όχι το σύστημα. Το σύστημα εξαρτάται από εμάς.

Επομένως, ένα καθοριστικό βήμα είναι η άρνηση πληρωμών από τα κάτω και η απεργία διαρκείας. Σε αυτή τη θέση βεβαίως ο κλασικός αντίλογος είναι ότι θα κυριαρχήσει το χάος και λοιπά και λοιπά και λοιπά. Όμως είναι αδιαμφισβήτητο πλέον ότι ζούμε κατ’ επίφασιν εν τάξει, εκτός και αν «τάξη» θεωρείται να μην ξέρεις τι φόρους θα σου επιβάλλουν την επόμενη εβδομάδα, αν θα έχεις δουλειά αύριο ή όχι, αν θα μπορείς να πληρώσεις φάρμακα και αν τα νοσοκομεία θα έχουν γάζες, αν τα παιδιά σου θα έχουν το δικαίωμα να ονειρεύονται.

Δυστυχώς, η συντριπτική πλειοψηφία των αγανακτισμένων/εξοργισμένων (και όπως αλλιώς αυτοπροσδιορίζονται) πολιτών εξακολουθούν να φαντασιώνονται μια εκ του ασφαλούς αντίδραση/εξέγερση/επανάσταση την οποία θα προκαλέσει ένας απροσδιόριστος από μηχανής Θεός που θα τους επιτρέψει να διατηρήσουν τα κεκτημένα τους. Είναι όμως πλέον ξεκάθαρο ότι η εποχή των Θεών και Ηγετών που θα μας σώσουν έχει προ πολλού τελειώσει.

Ας πάρουμε λοιπόν τη ζωή μας στα χέρια μας -όχι όμως για να την παραδώσουμε σε κάποιον άλλον…

αναδημοσιευτής για όποιον δεν το κατάλαβε: j4nus

Η σιωπή των «πολιτών» και η πολυπόθητη επανάσταση: Μια ρεαλιστική προσέγγιση

Μικροαστοί σε κρίση πανικού…

Friday, October 14th, 2011

[ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ] από https://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1341276

Βρίσκονται σε πανικό γιατί η ζωή που τους είχε προβληθεί ως ιδανική μοιάζει μέρα με τη μέρα να είναι ένα άπιαστο όνειρο ή κάτι σαν ουτοπία.Πέρασαν ώρες , μέρες , μήνες , χρόνια ψάχνοντας τρόπους με τους οποίους θα μπορέσουν να γίνουν σαν αυτούς που στις ταινίες έπιασαν την καλή ή σαν αυτούς που εργάστηκαν σκληρά-κόπιασαν και στο τέλος είδαν τον ιδρώτα τους να μετατρέπεται σε ένα μεγάλο σπίτι, χλιδάτο αμάξι , τηλεόραση plasma και νυχτερινοί έξοδοι σε γκλαμουράτα μαγαζιά.

Τώρα όμως…Τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά.Η ρουφιανιά δεν αρκεί για να ανέβεις στα μάτια του αφεντικού.Η εργατικότητα δεν θα ανταμηφθεί γιατι πολύ απλά δεν γίνεται.Οι γνώσεις και τα πτυχία που με τόσο κόπο απέκτησες μετρούν ελάχιστα , και όλα μοιάζουν αδιέξοδα. Όλα όσα σου έβαλαν στο κεφάλι μοιάζουν ένα ψέμα και η ζωή την οποία σου έταξαν στην πέρνουν πίσω χαρτογιακάδες και πολιτικάντιδες.

Τρομοκρατείσαι , παραληρείς , βρίζεις , ξεσπάς με μανία σε όποιον δείχνει το λάθος που έκανες τόσα χρόνια. Πήγες και σε ψυχαναλητή για τα συναισθήματα κατάθληψης που αντιμετωπίζεις πήρες και μια λεξοτάνα για να κοιμηθείς. Μάταια..Όλα μαύρα και άραχνα. Και ξέρεις γιατί ;

Γιατί ποτέ δεν αναρωτήθηκες ποιοί είναι αυτοί που πεθαίνουν για να απολαμβάνεις εσυ και το συνάφι σου την ψεύτικη ευημερία σας.

Γιατι ποτέ δεν αναρωτήθηκες ποιοί είναι αυτοί που καρπώνονται τον ιδρώτα των ανθρώπων και με ποιο δικαίωμα το κάνουν.

Αρνήθηκες και λοιδόρισες ανθρώπους που έλεγαν διαφορετικά πράγματα απ'αυτά που σου έμαθε ο περίγυρος σου.

Το μόνο πράγμα που σε ενδιέφερε πάντα ήταν το εγώ , ο ατομισμός σου και το συμφέρον σου.

και τώρα αποξενωμένος από κάθε τι συλλογικό, από κάθε τι το οποίο εμπνέει συντροφικότητα , αλληλεγγύη και σεβασμό αργοπεθαίνεις έχοντας παρέα τις ψευδαισθήσεις που σε μεγάλωσαν και σου έκαναν παρέα όλα αυτά τα χρόνια.

ΥΓ Ποτέ δεν είναι αργά να αλλάξεις

 

αναδημοσιευτής για όποιον δεν τον πήρε πρέφα: j4nus

http://asylo.squat.gr/?p=1406

Φεστιβάλ “Η Τέχνη απέναντι στη μισαλλοδοξία”…

Tuesday, September 20th, 2011

Ο Σύνδεσμος Φίλων Γραμμάτων και Τεχνών Καβάλας, ο πολιτιστικός σύλλογος “Διαδρομές” και το σωματείο “Θέατρο των Πολιτών” συνδιοργανώνουν με τη συμμετοχή καλλιτεχνικών συλλογικότητων της πόλης αλλά και μεμονωμένων καλλιτεχνών στις 24 & 25 Σεπτεμβρίου στο θερινό κινηματογράφο Ζέφυρο ένα διήμερο καλλιτεχνικό φεστιβάλ με τίτλο "Η Τέχνη απέναντι στη μισαλλοδοξία".

Η Τέχνη απέναντι στη μισαλλοδοξία

Το τελευταίο διάστημα βλέπουμε στη χώρα μας να αναπτύσσεται έντονη δραστηριότητα από περιθωριακές ακραίες ομάδες που στο παρελθόν είχαν περιορισμένη δράση. Οι ομάδες αυτές κάνουν όλο και πιο αισθητή την παρουσία τους με επιθέσεις ενάντια σε μετανάστες, σε εναλλακτικούς πολιτιστικούς χώρους και σε καλλιτεχνικά δημιουργήματα ή ακόμη και σε δημιουργούς. Όλα αυτά τα περιστατικά, που στρέφονται ευθέως ενάντια στην ελευθερία της τέχνης και της καλλιτεχνικής έκφρασης, προμηνύουν επιπλέον τάσεις εκφασισμού της κοινωνίας Είναι άλλωστε ιστορικά βεβαιωμένο ότι ομάδες μισαλλόδοξων αντιλήψεων και φονταμενταλιστικών πεποιθήσεων θέτουν στο στόχαστρό τους τόσο καλλιτεχνικά έργα όσο και τους ίδιους τους δημιουργούς τους, όταν οι τελευταίοι τολμούν να θίξουν ή να αμφισβητήσουν «εθνικές» αξίες και «ηθικές» επιταγές της καθεστηκυίας τάξης. Ειδικά σε περιόδους κοινωνικο-οικονομικών κρίσεων τα συντηρητικά και φοβικά ανακλαστικά της κοινωνίας ενεργοποιούνται, έτσι αυτές οι ομάδες βρίσκουν πρόσφορο έδαφος να στρατολογούν όλο και  περισσότερα μέλη και να γίνονται σταδιακά σημαντικοί παράγοντες στα κοινωνικά δρώμενα του τόπου.

Για αυτό εμείς ως σκεπτόμενοι άνθρωποι των τεχνών, των γραμμάτων και του πολιτισμού, ως συνειδητοποιημένοι πολίτες δηλώνουμε την αντίθεσή μας σε όλα αυτά τα φαινόμενα μισαλλοδοξίας που σαρώνουν την ελληνική κοινωνία.
Ως θιασώτες της ελευθερίας της καλλιτεχνικής έκφρασης αλλά και της αντίληψης ότι ο Πολιτισμός και οι Τέχνες ενώνουν τους ανθρώπους ορθώνουμε με την παρουσία μας σε αυτό το Φεστιβάλ ένα καλλιτεχνικό-κοινωνικό ανάχωμα απέναντι στη μισαλλοδοξία.

Για αυτό καλούμε όλους τους καλλιτέχνες της πόλης μας αλλά και τους
πολίτες να δώσουν το παρόν στο Φεστιβάλ και να συνυπογράψουν το παραπάνω κείμενο…

Πρόγραμμα Φεστιβάλ "Η Τέχνη απέναντι στη μισαλλοδοξία"

Θερινός Κινηματόγραφος Ζέφυρος

Είσοδος: ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Έκθεση Φωτογραφίας από μέλη του Φωτογραφικού Ομίλου Καβάλας
και μεμονωμένους φωτογράφους
Έκθεση έργων από μέλη της Art Attack

Σάββατο 24/9

20.00 Προβολή ταινίας "Die Welle" ("To κύμα")

22.00 Συζήτηση
ομιλητές:
Θ. Τριαρίδης (Συγγραφέας)
Δ. Σταγγίδης (Εικαστικός)
Rojer (Καλλιτέχνης γκράφιτι)

24.00 Προβολή "Exit through the gift shop" του Banksy

Κυριακή

16.00 Γκράφιτι έξω από το Ζέφυρο
και masterclass γκράφιτι
Rojer, Arlo, Snot, Jers

19.00 "Μονόλογοι από τη Γάζα"
εφηβικό τμήμα Θεατρικής Μηχανής

19.30 Συναυλία
SVM's
Urban Stylers (breakdance show)
Κ.Π.Ρ
Μάτια του Δρόμου
Ηρωας & Κιμωνας
Dreamers
Αργύρης Μπακιρτζής
Ασταθής Ισορροπία
Στάθης Δρογώσης

καλλιτεχνικό σύντομο λινκ:http://asylo.squat.gr/?p=1393

Εκδήλωση-συζήτηση: Κινήματα Αυτομείωσης, από την Ιταλία του ’70 στην Ελλάδα του σήμερα, 16/9 στις 21:00 στο Δημοτικό Κήπο Καβάλας

Tuesday, September 13th, 2011

[ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ] από http://takethesquarekavala.squat.gr

Χωρίς αμφιβολία διανύουμε μία περίοδο μεγάλων δυσμενών, για το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο, αλλαγών. Το πάλαι ποτέ κοινωνικό κράτος, απόρροια του συμβιβασμού και συνθήκη «ειρήνης» μεταξύ της άρχουσας τάξης και των υπόλοιπων στρωμάτων, σταδιακά διαλύεται. Με πρόφαση την κρίση του χρηματοπιστωτικού συστήματος ψηφίζονται όλο και σκληρότερα μέτρα και η πλήρης εμπορευματοποίηση ακόμη και βασικών αγαθών γίνεται όλο και πιο καθολική και βαθύτερη.

Στον αντίποδα, εμφανίζονται πολύμορφες κοινωνικές αντιστάσεις. Το ανταγωνιστικό κίνημα, στην απόπειρα του να αποκτήσει συνείδηση της ιστορικότητας και των προοπτικών του οφείλει να διερευνήσει το όχι και τόσο μακρινό παρελθόν του και να το συνδέσει με το παρόν και το μέλλον. Στην γειτονική Ιταλία στα μέσα του '70 εκδηλώθηκε ένα ιδιαίτερα δυναμικό και μαζικό κίνημα για την αυτό-μείωση. Η μελέτη του «ακονίζει» τις προοπτικές του σύγχρονου εγχώριου κινήματος.

Το τελευταίο διάστημα έχει προκύψει ένα κίνημα αυτό-μείωσης για διάφορα βασικά κοινωνικά αγαθά: το οδικό δίκτυο (διόδια), τα μέσα μαζική μεταφορά (ηλεκτρικός, λεωφορεία κ.α.), ρεύμα, νοσοκομεία κ.α. Η αυτό-μείωση είναι ένα πρακτικό μέσο για την άμεση οικονομική ελάφρυνση από το χαράτσι που επιβάλλεται και ταυτόχρονα στο φαντασιακό της συμπεριλαμβάνει την άποψη για την κοινωνικοποίηση των όλων των αγαθών Ας αρχίσουμε λοιπόν , διεκδικώντας τα βασικά αγαθά όπως το ρεύμα, το νερό, την μετακίνηση, την διατροφή, την υγεία και την παιδεία για όλους ανεξαιρέτως, μέσω της συλλογικοποίησης της αντίστασής μας και της κοινωνικής ανυπακοής απέναντι σε αυτούς που τα έχουν μετατρέψει σε εμπόρευμα. Αν συνδυάσουμε τις δυνάμεις μας μπορούμε να νικήσουμε τον εχθρό που μας προετοιμάζει ένα μέλλον φτώχειας και πολιτισμικής εξαθλίωσης. Οι δράσεις και η κοινωνική αλληλεγγύη πρέπει να πλαισιώσει όλο το φάσμα της κοινωνίας και της καθημερινότητάς μας. Πέρα από ένα μέσο αγώνα είναι και θεμέλιο για μία κοινωνία αξιοπρέπειας, ισότητας και ελευθερίας.

«Όταν σε κλέβουν ασύστολα, τι κάνεις; Δεν πληρώνω – Αυτομείωση»

Σε συνέχεια της παρέμβασης στην ΔΕΗ και στο Νοσοκομείο Καβάλας και με αφορμή τα σχέδια τόσο για την τοποθέτηση νέων διοδίων στο οδικό δίκτυο της Εγνατίας (Ίασμος, Βόλβη) όσο και για τα σχέδια ενσωμάτωσης νέων φόρων-χαρατσιών στους λογαριασμούς της ΔΕΗ, η συνέλευση «Άμεση Δημοκρατία Παντού» διοργανώνει εκδήλωση-συζήτηση με θέμα την Αυτομείωση. Ως κίνημα αυτομείωσης ονομάστηκε το κίνημα για την μείωση/κατάργηση των τιμών σε βασικά αγαθά και υπηρεσίες στην Ιταλία τη δεκαετία του ‘70.

Θα μιλήσουν εκπρόσωποι από το κίνημα «Δεν Πληρώνω», γνωστοί από τις δράσεις τους στα διόδια της εθνικής οδού και όχι μόνο, για το σύγχρονο ελληνικό κίνημα αυτομείωσης. Επιπλέον εκπρόσωπος από την Φάμπρικα Υφανέτ θα περιγράψει ιστορικά το κίνημα της αυτομείωσης στην Ιταλία την δεκαετία του 70. Μετά το τέλος των εισηγήσεων θα ακολουθήσει συζήτηση.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 16 Σεπτεμβρίου, ώρα 21:00 στον Δημοτικό Κήπο Καβάλας. Σε περίπτωση κακοκαιρίας η εκδήλωση θα μεταφερθεί στο θεατράκι της Στέγης Φίλων Γραμμάτων και Τεχνών.

για τη μεταφορά: j4nus

http://asylo.squat.gr/?p=1379


css.php