Archive for the ‘Πολιτική’ Category

Για την Κατάληψη στο Εργατικό Κέντρο Καβάλας

Friday, October 21st, 2011

[ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ] από www.takethesquarekavala.squat.gr

Από το απόγευμα της Τρίτης 18/10 έως το απόγευμα της επόμενης, πραγματοποιήσαμε συμβολική κατάληψη του Εργατο-Υπαλληλικού Κέντρου Καβάλας. Ο σκοπός αυτής της κίνησης δεν ήταν να κλείσουμε τον χώρο, αλλά αντιθέτως να τον απελευθερώσουμε – κρατήσουμε ανοικτό για την κοινωνία και τους εργαζόμενους της πόλης. Ένας τέτοιος χώρος, χτισμένος με το αίμα και των ιδρώτα των εργαζόμενων, οφείλει κατά την διάρκεια των απεργιών να αποτελεί έναν επί 24ώρου βάσης ανοικτό χώρο αγώνα, αντι-πληροφόρησης και ζύμωσης. Ιδιαίτερα στις κρίσιμες και ιστορικές συγκυρίες που διανύουμε. Σε πείσμα όσων επιμένουν να τον κρατούν κλειδαμπαρωμένο και ιδιαίτερα του απαξιωμένου προέδρου της ΓΣΕΕ, Π. Τιάκα, ο οποίος κίνησε ανεπιτυχώς διαδικασία εκκένωσης, πραγματώσαμε για ένα 24ώρο αυτό που θα έπρεπε να γίνεται. Καμιά λειτουργία του ΕΥΚ δεν εμποδίστηκε και ο χώρος παρέμεινε ανοικτός και ζωντανός, πράγμα που αναγνωρίστηκε και από τους εργαζόμενους του κέντρου. Δεν είναι τυχαίο ότι η πλειοψηφία του κόσμου που πέρασε ή έμαθε για την κατάληψη μας εξέφρασαν επανειλημμένα την δυσαρέσκεια τους για τον πρόεδρο-μαϊμού, που εκλέγεται επί σειρά ετών με 99% από σωματεία-σφραγίδες. Άλλωστε οι προθέσεις του φάνηκαν από τη μοναδική επικοινωνία που είχαμε μαζί του, που ενώ εμείς του μιλούσαμε ευγενικά αυτός μας έκλεισε το τηλέφωνο.

Καθώς ο χώρος αυτός ανήκει σε όλους τους εργαζομένους απευθύναμε κάλεσμα για ένα ενιαίο και αυτόνομο εργατικό κίνημα και στις δύο απεργιακές συγκεντρώσεις, πέρα από τις όποιες πολιτικές διαφωνίες. Η κίνηση μας εισέπραξε το μποϊκοτάζ από τον καθεστωτικό συνδικαλισμό και των δύο συγκεντρώσεων. Στην περίπτωση του ΠΑΜΕ με την άρνηση τους να απευθύνουμε το κάλεσμα και στην περίπτωση της συγκέντρωσης στον Καπνεργάτη, με την δικαιολογία ότι είχαν καλέσει σε συνέλευση η οποία στην πράξη ήταν ανακοινώσεις δια μικροφώνου. Αυτό που έχει σημασία για εμάς, δεν είναι το χειροκρότημα ή τα μπράβο του κόσμου που συμμετείχε στις πορείες, όταν περνούσε έξω από το ΕΥΚ. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι αυτή η κίνηση ανέδειξε, έστω και εμβρυακά, με έναν δυναμικό τρόπο ένα νέος ήθος και μία νέα προοπτική. Το ήθος ότι η απεργία δεν είναι μία βόλτα στην πόλη αλλά μία διαδικασία ζύμωσης. Μία νέα προοπτική, ότι οι εργαζόμενοι αντί να εκχωρούν τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τους σε ξοφλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες και στους επαγγελματίες της πολιτικής, μπορούν στην πράξη να πάρουν την ζωή τους στα χέρια τους.

Όλες οι κοινωνικές τάξεις: άνεργοι, φοιτητές, αγρότες, εργαζόμενοι στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα και αυτοαπασχολούμενοι, οφείλουμε να ενοποιήσουμε τους αγώνες μας. Απέναντι στον εφιάλτη που κατασκευάζουν οι διεθνείς τοκογλύφοι του ΔΝΤ μπορούμε να οικοδομήσουμε ένα ανθρώπινο μέλλον. Ο αγώνας μας έχει δύο σκέλη που αλληλοσυμπληρώνονται: Την αντίσταση στον καπιταλισμό που καταρρέει και πέφτει σαν ταφόπλακα πάνω στην αξιοπρέπεια μας και την αναδιοργάνωση της ύπαρξης μας στην βάση της συνεργατικής-αλληλέγγυας οικονομίας και της άμεσης δημοκρατίας.

Αμεση Δημοκρατία Παντού

 

ΥΓ: Το κτίριο παραδόθηκε στην κατάσταση που ήταν όταν το καταλάβαμε, σύμφωνα και με δήλωση του υπευθύνου Δημοσίων Σχέσεων του ΕΚ, η οποία είναι καταγεγραμμένη σε βίντεο μετά από τη βόλτα που κάναμε στους ορόφους του κτιρίου για να διαπιστώσει ότι δεν υπάρχει οποιαδήποτε φθορά.

Για την Κατάληψη στο Εργατικό Κέντρο Καβάλας

Οικονομική κρίση και εξουσιαστικά δίπολα…

Saturday, October 15th, 2011

 Η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική αλλά ας ξεκινήσουμε με το οικονομικό κομμάτι που είναι αυτό που κινητοποιεί την πλειοψηφία της μάζας σε διαμαρτυρίες κτλ.

Το τελευταίο διάστημα έχει αρχίσει μια προπαγάνδα εναντίον διαφορων επαγγελματικών κλάδων π.χ. ελεύθερων επαγγελματιών, δημοσίων υπαλλήλων κτλ…

Στην Ελλάδα οι ελεύθεροι επαγγελματίες αποτελούν το 30% των εργαζομένων… ο μέσος όρος στις αλλες ευρωπαϊκές χώρες είναι 5-10%. Εχουμε λοιπόν πολλαπλάσιους ελεύθερους επαγγελματίες, οι οποίοι μαλιστα απολαμβάνουν προνομίων (ελάχιστες αμοιβές, κλειστά επαγγέλματα, δυνατότητα φοροδιαφυγής λόγω αδυναμίας του κράτους κτλ). Επίσης στην ελλάδα κατ' ορισμένους έχουμε ενα μοντέλο κρατικοδίαιτου καπιταλισμού, όπου ορισμένοι ιδιώτες έχοντας προνομιακές σχέσεις με το κράτος επωφελούνται… στην ουσία, όπως λένε, κινητήριος μοχλός της ιδιωτικής οικονομίας είναι το κράτος…

Έτσι λοιπόν πρέπει να επιλέξουμε ανάμεσα στον κακό κρατικοδίαιτο καπιταλισμό που μας έφερε στο χείλος του γκρεμού από τη μια  και στην απελευθέρωση κλειστών επαγγελμάτων και την υιοθέτηση του καθαρού απόλυτου νεοφιλελευθερισμού που θα διαλύσει τις συντεχνίες. από την άλλη… Πρέπει λοιπόν αντί για πολλούς ελεύθερους επαγγελματίες να έχουμε εταιρίες στις οποίες θα εργάζονται πλέον αυτοί με μικρότερες αμοιβές και με πολύ χειρότερες συνθήκες εργασίας. Θα βελτιωθεί άραγε το επίπεδο των παρεχόμενων υπηρεσιών; Αμφίβολο μιας και όταν κάποιος καλείται να παρέχει την ίδια εργασία υπό χειρότερες συνθήκες και αμοιβές είναι πολύ δύσκολο να υποθέσει κανείς ότι θα παρέχει καλύτερο επίπεδο υπηρεσιών. Θα ωφεληθούν οι καταναλωτές από μια ενδεχόμενη πτώση των τιμών στις παρεχόμενες υπηρεσίες λόγω ανταγωνισμού; Αμφίβολο εξίσου αν αυτός ο ανταγωνισμός φέρει όντως μείωση τιμών τη στιγμή που το επίπεδο των υπηρεσιών θα είναι σίγουρα κατώτερο… Τώρα που δε θα υπάρχουν τόσοι φοροφυγάδες ελεύθεροι επαγγελματίες θα έχουμε αύξηση των φορολογικών εσόδων; Εξαιρετικά αμφίβολο αν σκεφτεί κανείς ότι οι ελεύθεροι επαγγελματίες θα “αντικατασταθούν” από μεγάλες εταιρίες που σίγουρα γνωρίζουν καλύτερα και διαθέτουν περισσότερα μέσα στο να αποφεύγουν τη φορολόγηση χρησιμοποιώντας νόμιμα μέσα “πάντοτε”…

Πρέπει λοιπόν να εξευρωπαϊστούμε, να γεμίσουμε εταιρίες και πλήθος μισθωτών ιδιωτικών υπαλλήλων χωρίς συλλογικές συμβάσεις εργασίας και συλλογική διαπραγμάτευση μαζί με ταυτόχρονη συρρίκνωση του δημόσιου τομέα και του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων…

 Έτσι η έξοδος από την κρίση θέλει μετάβαση από την κρατική σκλαβιά και τις κρατικοδίαιτες συντεχνίες στη μισθωτή σκλαβιά και τον εργασιακό μεσαίωνα… Ετσι λοιπόν όσοι αντιστέκονται στην επέλαση του νεοφιλελευθερισμού και τις επερχόμενες εξελίξεις δε σημαίνει απαραίτητα ότι επιθυμούν μετάβαση στο προηγούμενο καθεστώς…

 Ένα άλλο εξουσιαστικό δίπολο, όσοι αντιμάχονται τις ιδιωτικοποιήσεις των ΔΕΚΟ κτλ είναι υπέρμαχοι του ρουσφετολογικού δημοσίου… Δηλαδή το δίλημμα είναι ανάμεσα σε μια κρατική εταιρία ή σε μια ιδιωτική, ανάμεσα στο κρατικό και το ιδιωτικό πανεπιστήμιο…

Φυσικά τα δίπολα αυτά βολεύουν τους μηχανισμούς εξουσίας κυβερνητικούς ή μη, καθότι τόσα χρόνια φρόντισαν να απαξιώσουν οτιδήποτε κρατικό και να το κάνουν να φαίνεται τόσο αντιπαθητικό που το ιδιωτικό να φαντάζει ως υπέρτατη λύση…

 Αυτό που αγνοούν ή που μάλλον δε θέλουν να βγει προς τα έξω είναι ότι υπάρχει ένα ρεύμα που έρχεται να υπερβεί τα εξουσιαστικά τους δίπολα και διλήμματα… ένα ρεύμα που επιδιώκει την κοινωνικοποίηση της πολιτικής και της οικονομίας… έτσι λοιπόν με την επιστροφή της πολιτικής και της οικονομίας στους πολίτες, δε θα υπάρχει ο διαχωρισμός αυτός μεταξύ κοινωνίας και πολιτικών και οικονομικών ελίτ γιατί οι τελευταίες θα εκλείψουν… έτσι λοιπόν ανάμεσα σε ενα κρατικό ή ιδιωτικό πανεπιστήμιο, ανάμεσα σε μια κρατική ή ιδιωτική εταιρία, το ρεύμα αυτό θα προτάσσει το κοινωνικοποιημένο πανεπιστήμιο και την κοινωνικοποιήμενη ΔΕΚΟ, που δε θα είναι ούτε ιδιωτικά ούτε κρατικά.

Το σύστημα εξουσίας έχει περάσει στη συνείδηση του λαού ότι η κατάρρευση του κράτους και του τραπεζικού συστήματος σημαίνει ταυτόχρονα και κατάρρευση της κοινωνίας… Αν οι πολίτες αποφασίσουν να πάρουν την οικονομία στα χέρια τους και τα μέσα παραγωγής στον ελεγχό τους, τότε αυτή η κατάρρευση την οποία τρέμουν τα αφεντικά και οι πολιτικοί θα ήταν η απαρχή της ανάτασης για την πλειοψηφία του κόσμου…

 Ή με την κυβέρνηση ή με τους εργατοπατέρες… δηλαδή όσοι απεργούν σημαίνει ότι είναι ενάντια στην κυβέρνηση και ότι συντάσσονται με τους συνδικαλιστές-εργατοπατέρες… Φυσικά η προπαγανδιστική αυτή ισοπέδωση δεν είναι άσκοπη… στοχεύει Ακριβώς στο να πλήξει όσους αντιστέκονται παρουσιαζοντάς τους υπό την καθοδήγηση των μεγαλοσυνδικαλιστών που πρωτίστως κόπτονται για τα προσωπικά και κομματικά τους συμφέροντα… Δε χρειάζεται λοιπόν προκειμένου να αντισταθεί στην επίθεση που εξαπολύουν ΕΕ και ΔΝΤ διαμέσου της κυβέρνησης, να συνταχθεί με τις ξεπουλημένες ηγεσίες των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ. Μπορούν όλοι οι εργαζόμενοι στους χώρους και στους κλάδους εργασίας τους να συγκροτήσουν σωματεία βάσης που να λειτουργούν οριζόντια και αντιεραρχικά, χωρίς κομματικές εμπλοκές και εξαρτήσεις…

 Υπάρχει και ένα ακόμα δίπολο-μύθος… το μπουκοτάζ των ξένων προϊόντων από τη μια και η προτίμηση σε made in greece προϊόντα για την ενίσχυση της εθνικής οικονομίας… Λες και είναι δεδομένο ότι τα κέρδη που αποκομίζουν οι έλληνες επιχειρηματίες δεν υπάρχει περίπτωση να τα επενδύουν ή να τα βγάζουν στο εξωτερικό ή λες και οι ξένες επιχειρήσεις στα καταστήματα-παραρτήματα που έχουν στην Ελλάδα δεν έχουν έλληνες εργαζόμενους ή κάποια από τα κέρδη τους δεν επανεπενδύονται επί ελληνικού εδάφους… το παιχνίδι αυτό βέβαια είναι μια πτυχή ενός μεγαλύτερου δίπολου-διλήμματος… ή με την παγκοσμιοποίηση που προκάλεσε την κρίση και τη μετέφερε από τη μια άκρη του πλανήτη στην άλλη ή με το κλείσιμο των συνόρων, τον οικονομικό προστατευτισμό και τις εθνικές οικονομίες… Σκεφτείτε λοιπόν τι θα συμβεί αν μια χώρα σαν την Ελλάδα αποφασίσει να περιορίσει τις εισαγωγές, κλείσει τα σύνορα για να προστατεύσει την εθνική παραγωγή και ταυτόχρονα αποφασίσουν να κάνουν και οι υπόλοιπες χώρες το ίδιο… Θα διασωθεί η εθνική οικονομία τελικά ή μήπως θα επωφεληθούν και πάλι οι μεγαλοεπιχειρηματίες και τα μονοπώλια εθνικής προέλευσης;

 Όλη αυτή η ρητορεία συνδέεται και με ένα ακόμα ευρύτερο παιχνίδι… αυτό της συγκρότησης ενός νέου ΕΑΜ που σαν άλλο Εθνικό Μέτωπο διεκδικεί την απελευθέρωση από τις ξένες δυνάμεις… Ελλάδα vs Γερμανία και ΕΕ σε νέα εκδοχή… άραγε σε αυτήν εκδοχή σημαίνει ότι είμαστε ενάντια συνολικά στο γερμανικό λαό;

Κάποιοι ακόμα και μέσα από την ίδια την αριστερά καλλιεργούν για ψηφοθηρικούς λόγους μια κατάσταση που μπορεί, όταν πεταχτεί η σπίθα, να μας προκύψει μια εθνικιστική-πατριωτική έξαρση που θα είναι ανεξέλεγκτη και θα έχει πατήσει πάνω σε αυτήν την προπαγάνδα…

Ο πόλεμος δεν είναι πατριωτικός αλλά εξόχως κοινωνικός και ταξικός… οι εχθροί μας δεν είναι οι γερμανοί ούτε οι άλλοι ευρωπαϊκοί λαοί… η διαφορά ενός γερμανού από έναν έλληνα εργαζόμενο είναι ότι ο γερμανός είναι ενας αξιοπρεπής σκλάβος υπό την έννοια ότι κατάφερε να ανταλλάξει την ελευθερία του με μια αξιοπρεπή διαβίωση σε αντίθεση με τον έλληνα που ήταν πάντοτε σκλάβος β΄κατηγορίας…

Έτσι λοιπόν ο έλληνας εργαζόμενος έχει περισσότερα κοινά με τον πορτογάλο, ισπανό και ιταλό εργαζόμενο παρά με τον έλληνα επιχειρηματία, τραπεζίτη ή πολιτικό… στη βάση αυτή λοιπόν η εθνική ενότητα και συνείδηση είναι μια παγίδα που μας απομακρύνει από το στόχο που είναι η απαλλαγή μας από τους πολιτικούς και οικονομικούς δυνάστες μας, σε αντίθεση με την καλλιέργεια της ταξικής συνείδησης. Αρα λοιπόν η ενότητα στη βάση της συνειδητοποίησης της κοινής ταξικής μας προέλευσης και μόνο μπορεί να οδηγήσει σε κάποιο αποτέλεσμα… αυτό σημαίνει ότι οποιαδήποτε επίπλαστη και πλασματική ενότητα που δε γίνεται στη βάση της συνειδητοποίησης της κοινής ταξικής μας προέλευσης είναι ανώφελη και καταδικασμένη να αποτύχει… και φυσικά σκοπό έχει να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα και τα σχέδια κάποιων κομματικών ελίτ…

 Η απάντηση στα εξουσιαστικά δίπολα μπορεί να είναι η συγκρότηση στη γειτονιά, στους εργασιακούς χώρους και παντού αυτόνομων πυρήνων-συλλογικοτήτων που θα δρουν άμεσα και θα λειτουργούν αντιεραρχικά και οριζόντια στη βάση της αλληλεγγύης και της συνεργασίας μεταξύ τους…

 Ο δρόμος είναι μακρύς, αλλά όσο συντομότερα ξεκινήσουμε για το ταξίδι αυτό, τόσο συντομότερα θα απαλλαγούμε από το μέλλον που μας επιφυλάσσουν…

http://asylo.squat.gr/?p=1429

Άμεση Δημοκρατία και Οικονομία

Saturday, October 15th, 2011
[ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ] από εφημερίδα Δράση
Η Άμεση Δημοκρατία δεν είναι απλώς μια τεχνική διαβούλευσης και απόφασης, ούτε στενά πολιτειακό και συνταγματικό ζήτημα. Είναι ένα ριζικά διαφορετικό από το υπάρχον μοντέλο πολιτικής, που επιχειρεί να υπερβεί κάθε μορφή κομματικής και ιδεολογικής αλλοτρίωσης, ιεραρχίας και αντιπροσώπευσης, επανασυστύνοντας την πολιτική ως συνεργασία πρόσωπο με πρόσωπο, όπως στις πλατείες, ως δημιουργία και υπεράσπιση των «κοινών». Είναι ένα μοντέλο αυτοκυβέρνησης απευθείας από την κοινωνία, με την κοινωνία και για την κοινωνία.
 
Από αυτή την άποψη συνδέεται οργανικά με το ερώτημα της αναδιάρθρωσης ολόκληρης της ζωής μας, της δημιουργίας των κοινών βάσεων μιας νέας ζωής έξω από εξουσιαστικές, αγοραίες και εκμεταλλευτικές δομές. Άλλωστε μόνο τότε μπορούν να αποκτήσουν πραγματικό «υλικό» περιεχόμενο οι αξίες της Άμεσης Δημοκρατίας για ισότητα, αλληλεγγύη, αυτονομία, ελευθερία. Γιατί όσο οι συνθήκες της παραγωγής αγαθών και της κάλυψης των αναγκών μας παραμένουν εγκιβωτισμένες σε σχέσεις ανισότητας, δεσποτείας, καταναγκασμού και αλλοτρίωσης ένα «δίκαιο της ισότητας» δε θα κάνει τίποτε άλλο παρά να αναπαράγει την ανισότητα και τις εξουσιαστικές σχέσεις.
 
Το ερώτημα ποιος παράγει, γιατί παράγει, πώς παράγει, πόσα παράγει, είναι κομβικό στο πλαίσιο της Άμεσης Δημοκρατίας. Μέχρι τώρα το ερώτημα αυτό δεν τίθεται καν· ο «οικονομικός αυτοματισμός» της ιδιοκτησίας και της αγοράς τα έχει αναλάβει όλα πριν από εμάς για εμάς, και κυρίως εναντίον μας. Κι όμως, τι πιο βασικό για μια κοινωνία από τον από κοινού προσδιορισμό των αναγκών μας και του τρόπου της ικανοποίησής τους; Χωρίς τη δυνατότητα να αποφασίζουμε εμείς γι' αυτό και να δημιουργούμε τα κοινά μέσα για την υλοποίηση αυτής της απόφασης, η όποια δραστηριότητά μας μετατρέπεται σε μια αλλότρια και εχθρική δύναμη απέναντί μας. Γι' αυτό σήμερα ο κοινωνικός πλούτος που δημιουργούμε δεν ανήκει σε μας αλλά συγκεντρώνεται στα χέρια των οικονομικών ολιγαρχιών, στερώντας ακόμη κι αυτά τα μέσα επιβίωσης από τη μεγάλη πλειοψηφία των κατοίκων του πλανήτη και οδηγώντας σε ανεπίστρεπτες οικολογικές καταστροφές.
 
Ας ξαναρχίσουμε, λοιπόν, από εκεί που ξεκίνησε η «πολιτική οικονομία» που νομιμοποίησε εν είδει φυσικού νόμου την ιδιοκτησία, την ανισότητα και την εκμετάλλευση. Δεν είναι φυσικός νόμος κάποιοι λίγοι να κατέχουν τα μέσα παραγωγής και οι περισσότεροι να διαθέτουν μόνο τη εργασιακή τους δύναμη προς εκμετάλλευση. Δεν είναι φυσικός νόμος η μετατροπή της δημιουργικής δραστηριότητας του ανθρώπου σε εργασία για την εξασφάλιση της επιβίωσής του. Δεν είναι φυσικός νόμος να υπάρχει διεύθυνση και δεσποτεία, μέσω των τεχνικών, επιστημονικών και διοικητικών ιεραρχιών, πάνω στη δραστηριότητα του ανθρώπου και της κοινωνίας. Δεν είναι φυσικός νόμος το να γίνεται ο προσδιορισμός των αναγκών μας από δυνάμεις έξω από εμάς, που έχουν ως μοναδικό κριτήριό τους το κέρδος, και η κάλυψη αυτών των αναγκών να επαφίεται στις απρόσωπες, αφηρημένες δυνάμεις του χρήματος. Όλα αυτά δεν είναι παρά επιλογές που μας έχουν επιβληθεί από τις ολιγαρχίες της ιδιοκτησίας και του πλούτου, επιλογές που αναπαράγουν τη θέση τους και υπεξαιρούν τη δυνατότητά μας για ατομικό και κοινωνικό αυτοκαθορισμό.
 
Από τότε που η οικονομία διαχωρίστηκε από το σύνολο των κοινωνικών δραστηριοτήτων και επιβλήθηκε ως ο μοναδικός ηγεμόνας πάνω σε όλες τις πτυχές της ζωής, όλα έγιναν οικονομία. Ο χρόνος έγινε χρήμα, η εργασία εμπόρευμα, η επιβίωση αγορά, ακόμη και ο ίδιος ο άνθρωπος έγινε homo oeconomicus και παραγωγός-καταναλωτής, ένα συμφεροντολογικό πλάσμα που όλη του η ζωή είναι τάχα ένας υπολογισμός κόστους-οφέλους, κέρδους και ζημιών, και που όλο του το νόημα έχει συρρικνωθεί στην ικανότητά του να δουλεύει. Η ιστορία απέκτησε, επίσης, νόημα ως διαρκής «εκσυγχρονισμός», δηλαδή ως απεριόριστη ανάπτυξη εμπορευμάτων, και ολόκληρη η βιόσφαιρα μετατράπηκε σε «οικονομικό πόρο» προορισμένο να τροφοδοτεί μέχρι εξαντλήσεως αυτήν την αέναη ανάπτυξη.
 
Η οικονομία γιγαντώθηκε και η κοινωνία συρρικνώθηκε. Τα «δικαιώματα» της παραγωγής, της ιδιοκτησίας, της αγοράς, ορθώθηκαν πάνω από κάθε άλλο δικαίωμα, μετατρέποντας σε «πουκάμισο αδειανό» όλες τις διακηρύξεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και αντιμετωπίζοντας την κοινωνία ως ορυχείο εξόρυξης πλούτου και ισχύος. Οι αξίες της Άμεσης Δημοκρατίας, η ισότητα, η αλληλεγγύη, η αυτονομία και η ελευθερία, δεν μπορούν να ριζώσουν σε αυτή τη «γη της επαγγελίας» όπου η κυριαρχία πάνω στον άνθρωπο και τη φύση είναι το μόνο που μπορεί να φυτρώσει. Για να υπάρξει η Άμεση Δημοκρατία στην πλήρη της έννοια χρειάζεται όχι μόνο να ξαναπάρει στα χέρια της η κοινωνία την οικονομία αλλά και να τη συρρικνώσει σε διαστάσεις που θα ανταποκρίνονται σε ανθρώπινα μέτρα, κοινωνικούς στόχους και περιβαλλοντικές δεσμεύσεις. Και παράλληλα να επανατοποθετήσει τον άνθρωπο, το κοινωνικό άτομο με όλες τις πολύμορφες δυνατότητές του, ως μέτρο κάθε αξίας και κάθε πλούτου.
 
Σε μια τέτοια βάση, όλοι οι πόροι της κοινής μας ζωής και τα μέσα ικανοποίησης των κοινών αναγκών μας δε μπορεί παρά να είναι κοινά, έξω από κάθε ιδιοκτησία και ατομική εκμετάλλευση, στα χέρια της ίδιας της κοινωνίας που αδιαμεσολάβητα αποφασίζει για την ισότιμη για όλους, και με σεβασμό στο περιβάλλον, διάθεσή τους. Χωρίς την κοινωνική «ιδιοκτησία» και αυτοδιαχείριση αυτών των πόρων και μέσων δεν μπορεί να υπάρξει ουσιαστικά πολιτική κοινότητα ίσων και ελεύθερων.
 
Αυτή η κοινωνικοποίηση, όμως, δε σημαίνει ότι παίρνουμε απλώς στα χέρια μας την παραγωγή όπως είναι σήμερα. Σημαίνει ότι, επιτέλους, μπορούμε να την αλλάξουμε! Είναι φανερό ότι η κάλυψη των κοινωνικών αναγκών σε συνθήκες Άμεσης Δημοκρατίας απαιτεί έναν τριπλό επαναπροσδιορισμό:
 
– Επαναπροσδιορισμό της παραγωγής και των μέσων και τεχνολογιών της παραγωγής με βάση τους κοινωνικούς και περιβαλλοντικούς στόχους που θέτει η κοινότητα της Άμεσης Δημοκρατίας. Δεν μπορεί να παραμείνει ως πυρήνας της παραγωγής η εταιρική μορφή, το κέρδος και η παραγωγή εμπορευμάτων για την αγορά. Αντίθετα, πυρήνας της παραγωγής γίνεται τώρα η κάλυψη των αναγκών της κοινότητας και των υποδομών της «κοινότητας των κοινοτήτων». Στη θέση της παραγωγής για την παραγωγή και της κατανάλωσης για την κατανάλωση τίθενται άλλες αξίες-κριτήρια όπως η εγγύτητα των παραγωγικών δραστηριοτήτων στο έδαφος της κοινότητας, η εξοικονόμηση πόρων και ενέργειας, η άμεση ανταλλαγή των προϊόντων έξω από την αγορά, το μοίρασμα του όποιου πλεονάσματος στην κοινότητα.
 
– Επαναπροσδιορισμό της θέσης του ανθρώπου μέσα στην παραγωγή. Η αυτοδιεύθυνση και η συνεργασία παίρνουν τη θέση των διάφορων ιεραρχιών και διευθυντικών εξουσιών. Η ισότητα, η εναλλαγή καθηκόντων, η εξασφάλιση για όλους διευρυνόμενου ελεύθερου χρόνου, η ανταπόκριση στις ανάγκες της κοινότητας, διαμορφώνουν νέες σχέσεις έξω από το πλαίσιο του ανταγωνισμού, του συντεχνιασμού και των συμφερόντων. Μοναδικό σχεδιαστικό και αποφασιστικό όργανο γίνεται η συνέλευση των εργαζομένων. Η όλη δραστηριότητα εξασφαλίζει την ισότιμη πρόσβαση καθενός στο κοινωνικό προϊόν.
 
– Επαναπροσδιορισμό της θέσης της παραγωγής μέσα στη συνολική ζωή της κοινότητας. Η παραγωγή αποτελεί ένα μέρος της συνολικής ζωής της κοινότητας και όχι αυτό που επισκιάζει όλα τα άλλα. Στόχος είναι να περιορίζεται όλο και περισσότερο η αναγκαία παραγωγή και να απελευθερώνεται χρόνος για την ενασχόληση με τις κοινωνικές και πολιτικές δραστηριότητες της κοινότητας, αλλά και για την αυτοανάπτυξη και έκφραση του κοινωνικού ατόμου. Η εξασφάλιση της εναλλαγής διάφορων κοινωνικών, πολιτικών, ατομικών δραστηριοτήτων με τις παραγωγικές δραστηριότητες, για όλους, διαμορφώνει έναν πλούτο κοινωνικής και ατομικής ζωής που απελευθερώνει από τις κατηγοριοποιήσεις και τις «ταυτότητες» της καπιταλιστικής κοινωνίας (παραγωγός-καταναλωτής, διανοητική-χειρωνακτική εργασία, εργασία-ελεύθερος χρόνος, κ.ά.) και ταυτόχρονα αλλάζει και το ίδιο το νόημα του πλούτου από κατοχή και κατανάλωση εμπορευμάτων σε ελεύθερη ατομική δημιουργία και κοινωνική συμμετοχή.
 
Κώστας Χαριτάκης
 
ΠΗΓΗ
αμεσοδημοκρατική αναδημοσίευση από το γνωστό αναδημοσιευτή: j4nus
http://asylo.squat.gr/?p=1426
 

Η σιωπή των «πολιτών» και η πολυπόθητη επανάσταση: Μια ρεαλιστική προσέγγιση

Friday, October 14th, 2011

[ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ] απο http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1339680

Το παρόν κείμενο αποτελεί μια αποτύπωση προσωπικών προβληματισμών σχετικά με δύο (2) βασικά ερωτήματα:

*

Για ποιους λόγους, παρά την ανελέητη και ολομέτωπη κλιμακούμενη επίθεση του καθεστώτος, η συντριπτική πλειοψηφία των «αγανακτισμένων/εξοργισμένων πολιτών» εξακολουθούν να μην αντιδρούν δυναμικά και να σκύβουν το κεφάλι και

*

Με ποιους τρόπους θα μπορούσε ν’ αντιμετωπιστεί η επίθεση αυτή αποτελεσματικά με την προοπτική πλήρους ανατροπής του καθεστώτος.

Ως προς το πρώτο ερώτημα να διευκρινίσω καταρχήν ότι δε διαθέτω εξειδικευμένες γνώσεις ψυχολογίας προκειμένου να προχωρήσω σε εκτενείς αναλύσεις (και ούτε μ’ ενδιαφέρει κάτι τέτοιο). Διάφοροι «ειδικοί» έχουν επανειλημμένα μιλήσει για το ότι η οικονομική εξαθλίωση, η ανεργία, η επισφάλεια, η αβεβαιότητα για το μέλλον, η κατάρρευση της εικόνας του εαυτού (ποιος είμαι, τι κάνω και πού βρίσκομαι σε σχέση με τους άλλους), οδηγούν αναπόφευκτα σε κατάθλιψη, παθητικότητα και αδυναμία αντίδρασης.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση όμως δεν έχουμε απλά να κάνουμε με κατάθλιψη και ηττοπάθεια, αλλά και με ένα πρωτοφανές φαινόμενο μαζικής μαλάκυνσης εγκεφάλου, άρνησης της πραγματικότητας, δημιουργίας ψευδαισθήσεων και άκρατου μαζοχισμού.

Είναι απορίας άξιον το πώς εκατομμύρια ανθρώπων εξακολουθούν ν’ ανέχονται ένα καθεστώς ακραιφνώς απολυταρχικό που τους οδηγεί με μαθηματική σιγουριά στην απόλυτη εξαθλίωση. Οι άνθρωποι αυτοί συνεχίζουν, αφελώς, να πιστεύουν ότι «κάτι» θ’ αλλάξει, με τρόπο μαγικό και χωρίς εκείνοι να πάρουν σημαντικό ρίσκο και εξίσου αφελώς θεωρούν ότι αν η κυβέρνηση ΓΑΠ καταρρεύσει (ως διά μαγείας), τα πράγματα θ’ αλλάξουν προς το καλύτερο.

Επιπλέον, αρκετοί έως πολλοί τρέφουν ακόμα την αυταπάτη ότι οι συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα, στη ΔΕΘ και όπου αλλού αποτελούν από μόνες τους ένα ισχυρό μέσο πίεσης και ότι μέσω αυτών οι κυβερνώντες για κάποιο αδιευκρίνιστο λόγο θα τρομοκρατηθούν και θα σηκωθούν να φύγουν επειδή ντρέπονται για όλα όσα έχουν κάνει. Με απλά λόγια, θα ιδρώσει το αυτί αυτών που ψήφισαν το Μεσοπρόθεσμο την 29η Ιουνίου ενώ το κέντρο της Αθήνας κατακλυζόταν από χιλιάδες διαδηλωτών, αυτών που χτυπάνε αδιακρίτως με δολοφονικές προθέσεις ηλικιωμένους και παιδιά, αυτών που απολύουν εκατοντάδες χιλιάδες εργαζομένων, αυτών που συνεχίζουν να επιβάλλουν ολοένα και σκληρότερα φοροεισπρακτικά μέτρα, αυτών που διαλύουν την Παιδεία και την Υγεία, αυτών που ξεπουλάνε τη δημόσια περιουσία, αυτών που υπερασπίζονται τα συμφέροντα του διεθνούς κεφαλαίου και των τραπεζών και μόνο.

Το αξιοπερίεργο είναι ότι μέχρι σχετικά πρόσφατα (ειδικά μέχρι τον Δεκέμβρη του ’08) οι συζητήσεις και θέσεις σχετικά με το κράτος καταστολής, την παθογένεια του κεφαλαίου και τις αδηφάγες βλέψεις του καπιταλισμού, αποτελούσαν εν πολλοίς σχεδόν «αποκλειστικότητα» του αναρχικού και αντεξουσιαστικού χώρου. Δηλαδή, η πλειοψηφία εκ των τωρινών «αγανακτισμένων» αντιμετώπιζε όλα τα παραπάνω ως «γραφικά» και «υπερβολικά», ως εμμονές ενός συγκεκριμένου πολιτικού χώρου που κατ’ αυτούς μάλλον ζούσε εκτός πραγματικότητας. Έννοιες όπως «άμεση δημοκρατία», «αυτοοργάνωση», «αλληλεγγύη» κ.ά. ακούγονταν μάλλον εξωτικές και ουτοπικές στο πλαίσιο μιας κοινωνίας ατομικοτήτων που ονειρεύονταν την καταξίωση και την καριέρα και φαντασιώνονταν ένα λαμπρό μέλλον στολισμένο με χλιδάτα σπίτια, αυτοκίνητα και ακριβά ρούχα.

Όμως παρά το γεγονός ότι έννοιες όπως οι παραπάνω δεν αντιμετωπίζονται πλέον ως τόσο «εξωτικές», φαίνεται ότι οι φαντασιώσεις περί λαμπρού μέλλοντος είναι αρκετά ισχυρές ώστε να αντιστέκονται στην ίδια την πραγματικότητα. Σε αυτά τα 3 χρόνια που μεσολάβησαν (από τον Δεκέμβρη του ’08 μέχρι σήμερα) η αδιαμφισβήτητη και προκλητική σαπίλα του συστήματος σε όλες της τις εκφάνσεις δεν επαρκεί για να ξυπνήσει μια και καλή τους «ωραίους κοιμώμενους» του καπιταλισμού. Σε αυτά τα 3 χρόνια δολοφονήθηκε εν ψυχρώ ένα 15χρονο παιδί από μπάτσους και ο ηθικός αυτουργός της δολοφονίας του μόλις αποφυλακίστηκε. Σε αυτά τα 3 χρόνια «δολοφονούμαστε» καθημερινά και οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια στην απόλυτη εξαθλίωση, ενώ οι δολοφόνοι μας κυκλοφορούν ελεύθεροι ή «αποφυλακίζονται» με θρασύτατες και γελοίες αιτιάσεις. Σε αυτά τα 3 χρόνια, χιλιάδες δηλώσεις και υποσχέσεις των κυβερνώντων έχουν διαψευστεί, δεκάδες σκάνδαλα έχουν συγκαλυφθεί, εκατοντάδες χιλιάδων ανθρώπων φυτοζωούν και δεν είναι σε θέση να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες. Και άλλες τόσες χιλιάδες στοιχείων (έγγραφα, φωτογραφίες και βίντεο) που αποδεικνύουν την σαπίλα του συστήματος έχουν δει το φως της δημοσιότητας. Όμως ακόμα και μετά από 3 χρόνια που το σύστημα δείχνει όλο και πιο καθαρά τις προθέσεις του, ο «λαός» αδυνατεί ή δε θέλει να πιστέψει την αλήθεια.

Λυπάμαι για τη διατύπωση, αλλά δεδομένων όλων όσων έχουν συμβεί ειδικά από τον Μάιο και μετά, πόσο βλάκας πρέπει να είναι κάποιος ώστε να πιστεύει ότι ένα κάλεσμα στο Σύνταγμα από μόνο του θ’ ανατρέψει την παρούσα κατάσταση; Πόσο βλάκας πρέπει να είναι ώστε να θεωρεί ότι αν βγει στο δρόμο (απλά και μόνο) για να διαμαρτυρηθεί κάτι θ’ αλλάξει; Δηλαδή πόσα τερατώδη νομοσχέδια, ρυθμίσεις και μέτρα πρέπει να υπερψηφιστούν χωρίς ν’ ανοίξει ρουθούνι, πόσα κεφάλια πρέπει ν’ ανοίξουν απ’ τις γκλομπιές των ΜΑΤ, πόσο πρέπει να εξαθλιωθούμε ακόμα για να καταλάβουμε ότι πλέον οι συγκεντρώσεις, οι διαμαρτυρίες, τα «ακτιβιστικά δρώμενα» και οι συγκρούσεις στο δρόμο δεν αρκούν για ν’ αλλάξει κάτι;

Πέραν της προαναφερθείσας διάχυτης άρνησης της πραγματικότητας, εξίσου ενδιαφέρον είναι και άλλο ένα φαινόμενο: αυτό του τζάμπα μάγκα/επαναστάτη των κοινωνικών δικτύων. Αυτή την στιγμή υπάρχουν χιλιάδες ανθρώπων οι οποίοι μέσω Facebook, Twitter και λοιπών μπινελικώνουν αδιαλείπτως την κυβέρνηση, τον ΓΑΠ, τον Πάγκαλο και όποιον άλλο γελοίο και μιλάνε συνεχώς γι’ αυτή τη ρημάδα την επανάσταση που θα έρθει από μόνη της. Οι περισσότεροι από αυτούς τους ανθρώπους ξυπνάνε κάθε πρωί, πάνε στη δουλίτσα τους κανονικά, ρίχνουν απ’ το PC της δουλειάς τα μπινελίκια τους και το απόγευμα μπορεί να σκάσουν και στο Σύνταγμα (αν έχει κάλεσμα) για ν’ «αντισταθούν» και να «διαμαρτυρηθούν». Αν πέσει ξύλο στο Σύνταγμα (το οποίο πλέον είναι μια δεδομένη και προαναγγελθείσα συνθήκη) την επόμενη μέρα το πρωί θα ξαναπάνε στη δουλίτσα τους, θα ξαναρίξουν μπινελίκια των 140 χαρακτήρων, θ’ ανεβάσουν βίντεο και φωτό που θ’ αποδεικνύουν την αστυνομική βία (λες και είναι κάτι πρωτόγνωρο) και ούτω καθ’ εξής.

Τους τελευταίους μήνες έχω λάβει μέρος σε διαμαρτυρίες και αποκλεισμούς ων ουκ έστι αριθμός. Πολλές από αυτές τις δράσεις ανακοινώνονται και δημοσιοποιούνται. Το αποτέλεσμα; Οι ίδιοι και οι ίδιοι να ξαναβρισκόμαστε στα ίδια μέρη, να χαιρετιόμαστε και ν’ ανταλλάσσουμε προβληματισμούς και απόψεις. Και γύρω μας να περνάνε εκατοντάδες «εξοργισμένων» ανθρώπων που τουιτάρουν καθημερινά την επανάσταση και όχι απλά δεν σταματούν για να δείξουν την αλληλεγγύη τους, αλλά πολλές φορές μας επιτίθενται γιατί τους στερούμε το δικαίωμα στην κατανάλωση ή διαταράσσουμε τη νιρβάνα τους.

Μαζί με όλα τα παραπάνω, οι περισσότεροι εξακολουθούν να μασάνε με το θρίλερ του χρέους και τον ακατάσχετο βερμπαλισμό της συστημικής αριστεράς: Θα κουρευτεί το χρέος; Θ’ αναδιαρθρωθεί το χρέος; Θα ξαναγυρίσουμε στη δραχμή; Ευωροομόλογα, CDS, spreads –ανάθεμα και αν έστω το 1% του πληθυσμού καταλαβαίνει τι σημαίνουν όλοι αυτοί οι όροι. Δεν πειράζει όμως κι αν δεν καταλαβαίνουν. Ευτυχώς που έχει αναδυθεί αυτό το star system οικονομολόγων (Λαπαβίτσας, Βαρουφάκης και λοιποί) που τα καταλαβαίνουν όλα και ξέρουν ποιο είναι το σωστό. Όλοι περιμένουν τον φωτεινό παντογνώστη (κατά προτίμηση, οικονομολόγο) που θα τους πει την αλήθεια και θα προτείνει την σωστή λύση, άσχετα αν καταλαβαίνουν ελάχιστα από αυτά που τους λέει.

Μήπως τελικά δε γίνεται αντιληπτό ότι αυτό που επιδιώκει η συστημική αριστερά είναι απλά να μπαλώσει το σύστημα με όποιον τρόπο μπορεί ώστε να συνεχίσει να υπάρχει, ίσως σε πιο βελτιωμένη εκδοχή; Δεν είναι προφανές και αποδεδειγμένο ιστορικά ότι, άσχετα από το μπάλωμα, το σύστημα θα επανεμφανίσει προβλήματα και κλυδωνισμούς επειδή ακριβώς η σαπίλα του είναι εγγενής;

Εν ολίγοις, η σιωπή των «πολιτών» δεν έχει να κάνει απλά με κατάθλιψη και τις συνέπειές της. Πρωτίστως οφείλεται σε έναν βαθιά ριζωμένο ατομικισμό τον οποίο το σύστημα καλλιέργησε (με επιτυχία προφανώς) επί σειρά δεκαετιών. Ακόμα και στην συγκεκριμένη χρονική συγκυρία ο «νομοταγής Έλλην (και μη) πολίτης» δεν αντιλαμβάνεται ότι κανείς δεν μπορεί να μας νικήσει όταν είμαστε ενωμένοι για έναν κοινό και ξεκάθαρο σκοπό. Όμως η ένωση και η συλλογικότητα προϋποθέτουν (έστω και σ’ έναν βαθμό) τον συμβιβασμό και την αναγνώριση του άλλου ως άξιου σεβασμού, δεδομένο που προσκρούει στο κλασικό ελληναρίστικο «ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;»

Ο ατομικισμός είναι επίσης αλληλένδετος με πρωτοφανή έλλειψη παιδείας και περιρρέουσα βλακεία. Και σε αυτό το κομμάτι έκανε πολύ καλή δουλειά το σύστημα, μέσω ενός άχρηστου εκπαιδευτικού συστήματος (σε όλες τις βαθμίδες) και των συστημικών ΜΜΕ που επί δεκαετίες έτρεφαν τους θεατές, ακροατές και αναγνώστες με σκουπίδια. Κατ’ αυτόν τον τρόπο δημιουργήθηκαν στρατιές λοβοτομημένων που απλά αναπαράγουν στερεότυπα και πρότυπα, ανίκανων για συνδυαστική σκέψη και απλή λογική.

Τέλος, άλλος ένας ανασχετικός παράγοντας στην ελεύθερη σκέψη και την όποια ανατρεπτική δράση είναι ο ραγιαδισμός και η προσωπολατρεία. Η συντριπτική πλειοψηφία των «πολιτών» αναμένουν και λατρεύουν τον όποιον «ηγέτη» θα τους υποδείξει το σωστό, όντας ανίκανοι ή αρκετά βολεμένοι για να σκεφτούν από μόνοι τους. Την ίδια στιγμή που οι «ηγέτες» απομυθοποιούνται, ξεφτιλίζονται και ξεβρακώνονται καθημερινά, το «ηρωικό Ελληνικό έθνος» προτιμά έναν ηγέτη που τον εξαθλιώνει συστηματικά και ανερυθρίαστα απ’ το να είναι αυτεξούσιος και να δράσει μέσω συλλογικοτήτων, επειδή τον έχουν πείσει ότι χωρίς ηγέτες θα επέλθει το χάος. Ας κάτσουμε λοιπόν να φάμε την σαπίλα και την εξαθλίωση (λες και ο καπιταλισμός είναι θέσφατο) αντί ν’ αγωνιστούμε για ένα καλύτερο και διαφορετικό μέλλον.

Δυστυχώς, αν η κατάσταση αυτή συνεχίσει, η επανάσταση (για την οποία μιλάμε πολύ και κάνουμε ελάχιστα) θα παραμείνει όνειρο θερινής νυκτός. Ακόμα χειρότερα, αν όντως λάβει χώρα, αυτό θα συμβεί μόνο όταν θα είμαστε τόσο εξαθλιωμένοι ώστε ν’ αποτελούμε έρμαια της όποιας ηγετικής ομάδας εκμεταλλευτεί την περίσταση. Και κατά 99% αυτή η ομάδα των πεφωτισμένων θ’ αποτελείται από τους χειρότερους καπιταλοφασίστες που θα έχει δει ποτέ η ανθρώπινη Ιστορία.

Ένα πρώτο βήμα για ν’ αντιστραφεί η κατάσταση, είναι κατά τη γνώμη μου η συστηματική, επίμονη και συνεχής παρέμβαση σε επίπεδο μικροκλίμακας. Με αυτό εννοώ την παρέμβαση σε επίπεδο γειτονιάς, χώρων εργασίας και εκπαίδευσης μέσω συνελεύσεων, συζητήσεων κατ’ ιδίαν, μοιράσματος κειμένων κ.λπ. Από προσωπική εμπειρία γνωρίζω ότι αυτού του είδους η παρέμβαση είναι εξαιρετικά επίπονη για τον απλούστατο λόγο ότι ακούς απόψεις και θέσεις που μπορεί να σε οδηγήσουν στην τρέλα. Όμως είναι τελικά ο μόνος τρόπος για ν’ αφυπνιστούν –έστω και κάποιες- συνειδήσεις. Ο φετιχισμός του Συντάγματος δεν οδηγεί κάπου και, όπως αποδείχτηκε, οι λαϊκές συνελεύσεις των 500-1000 ατόμων δεν οδηγούν σε δράση αλλά σε ένα φαύλο κύκλο ναρκισσισμού, εσωστρέφειας και αναμασήματος των ίδιων μεγαλεπήβολων θέσεων και εξαγγελιών.

Επιπλέον, ο σχεδιασμός δράσεων (αποκλεισμοί, διαμαρτυρίες, καταλήψεις, πορείες κ.λπ.) στην ίδια μικροκλίμακα και θα παρακινήσει/ενημερώσει/προβληματίσει κόσμο, αλλά και θα τον ενδυναμώσει. Οι στόχοι της όποιας δράσης πρέπει να είναι ρεαλιστικοί και εφικτοί. Όσο πραγματοποιούνται διαφορετικοί στόχοι και μειώνονται τα ευχολόγια, τόσο περισσότεροι θ’ αντιλαμβάνονται ότι όντως τα πράγματα μπορούν ν’ αλλάξουν. Η επαναλαμβανόμενη αποτυχία στην πραγματοποίηση μεγαλεπήβολων στόχων (π.χ. περικύκλωση της Βουλής) εντείνει την αίσθηση της ανικανότητας και λειτουργεί υπέρ των εξουσιαστών, ενδυναμώνοντας την εικόνα της υποτιθέμενης άτρωτης ισχύος τους.

Ένα πιθανό μπαράζ καθημερινών ταυτόχρονων αιφνιδιαστικών δράσεων σε επίπεδο μικροκλίμακας θ’ αποδυναμώσει και θ’ αποσυντονίσει το σύστημα, καθώς δεν θα υπάρχει ένα μόνο μέτωπο αντίδρασης (π.χ. συγκέντρωση στο Σύνταγμα) αλλά πολλά και διαφορετικά. Με κατάλληλη οργάνωση και σχεδιασμό (τα οποία σε επίπεδο μικροκλίμακας είναι απόλυτα εφικτά) μπορούν ν΄αποφευχθούν ή να ελαχιστοποιηθούν και οι όποιες απώλειες (π.χ. προσαγωγές, συλλήψεις, σωματική βλάβη, κ.λπ.).

Οι διαφορετικές εστίες αντίστασης σε μικρο-επίπεδο θα πρέπει να έρθουν σε επαφή μεταξύ τους, να συνδιαμορφώσουν και να οργανώσουν από κοινού δράσεις. Για παράδειγμα, μια συνέλευση γειτονιάς μπορεί να έρθει σ’ επαφή με τους κατειλημμένους χώρους της περιοχής, με εργαζόμενους/απολυμένους συγκεκριμένης επιχείρησης που χρήζουν αλληλεγγύης, κ.λπ. Η επαφή διαφορετικών μεταξύ τους ομάδων που μοιράζονται κοινούς επί της ουσίας πολιτικούς στόχους θα ενδυναμώσει τις συλλογικότητες, θα δημιουργήσει τις συνθήκες για ανταλλαγή ιδεών και γνώσης απ’ όλες τις πλευρές και θα σπάσει την κοινωνική απομόνωση. Σε επόμενο στάδιο, αυτά τα «δίκτυα» συλλογικοτήτων θα πρέπει να έρθουν σ’ επαφή μεταξύ τους και να μπουν σε παρόμοια διαδικασία.

Ο φετιχισμός του Συντάγματος πλέον εξυπηρετεί αποκλειστικά και μόνο τα συμφέροντα του συστήματος. Είναι προφανές ότι όταν ανακοινώνεται περικύκλωση της Βουλής, το σύστημα θα προετοιμαστεί ανάλογα. Προφανώς και θα κατεβάσει στο κέντρο χιλιάδες γουρούνια που θα επιτεθούν με δολοφονικές προθέσεις και θα μας πνίξουν στα χημικά, προφανώς και θα γίνουν δεκάδες προσαγωγές και συλλήψεις, προφανώς και θα δημιουργηθεί κλίμα φόβου και ηττοπάθειας. Ακόμα και στις πορείες όλοι πλέον ξέρουμε πού ακριβώς θα γίνει ντου, πού θα πέσουν τα χημικά και πού θα φάμε ξύλο. Και αυτό συμβαίνει γιατί (και πάλι προφανώς) οι μπάτσοι ξέρουν ποιο ακριβώς «δρομολόγιο» θ’ ακολουθήσουμε. Δεν είναι πρόθεσή μου ν’ απαξιώσω αυτές καθ’ εαυτές τις όποιες συγκεντρώσεις ή/και πορείες, κάθε άλλο. Το θέμα είναι ότι απέναντι σ’ ένα σύστημα που γίνεται όλο και πιο κτηνώδες και οργανώνεται με ταχύτατους ρυθμούς, εμείς απαντάμε με τα ίδια όπλα. Τι ακριβώς καταφέρνουμε με το να πηγαίνουμε ως πρόβατα επί σφαγή σε μια προαναγγελθείσα ήττα; Με ποιον ακριβώς τρόπο «νικάμε» και κατά πόσο αυτή η νίκη ανήκει στο πραγματικό και όχι στο φαντασιακό;

Εάν παραλύσει ο μηχανισμός που συντηρεί αυτό το σύστημα, το σύστημα θα καταρρεύσει. Ο μηχανισμός αυτός δεν παραλύει μόνο με συγκεντρώσεις και πορείες. Εμείς οι ίδιοι τον συντηρούμε, με το να πληρώνουμε τα χαράτσια που μας επιβάλλει, να πηγαίνουμε υπάκουα στη δουλειά μας, να μη φέρνουμε αντιρρήσεις στα αφεντικά και να μην βλέπουμε τίποτ’ άλλο πέρα απ’ την μίζερη ζωούλα μας και τον μικρόκοσμό μας. Για να το πω απλά, αν παραλύσουμε τον μηχανισμό που βγάζει λεφτά, τον μηχανισμό παραγωγής, τότε κυρίαρχοι θα είμαστε εμείς και όχι το σύστημα. Το σύστημα εξαρτάται από εμάς.

Επομένως, ένα καθοριστικό βήμα είναι η άρνηση πληρωμών από τα κάτω και η απεργία διαρκείας. Σε αυτή τη θέση βεβαίως ο κλασικός αντίλογος είναι ότι θα κυριαρχήσει το χάος και λοιπά και λοιπά και λοιπά. Όμως είναι αδιαμφισβήτητο πλέον ότι ζούμε κατ’ επίφασιν εν τάξει, εκτός και αν «τάξη» θεωρείται να μην ξέρεις τι φόρους θα σου επιβάλλουν την επόμενη εβδομάδα, αν θα έχεις δουλειά αύριο ή όχι, αν θα μπορείς να πληρώσεις φάρμακα και αν τα νοσοκομεία θα έχουν γάζες, αν τα παιδιά σου θα έχουν το δικαίωμα να ονειρεύονται.

Δυστυχώς, η συντριπτική πλειοψηφία των αγανακτισμένων/εξοργισμένων (και όπως αλλιώς αυτοπροσδιορίζονται) πολιτών εξακολουθούν να φαντασιώνονται μια εκ του ασφαλούς αντίδραση/εξέγερση/επανάσταση την οποία θα προκαλέσει ένας απροσδιόριστος από μηχανής Θεός που θα τους επιτρέψει να διατηρήσουν τα κεκτημένα τους. Είναι όμως πλέον ξεκάθαρο ότι η εποχή των Θεών και Ηγετών που θα μας σώσουν έχει προ πολλού τελειώσει.

Ας πάρουμε λοιπόν τη ζωή μας στα χέρια μας -όχι όμως για να την παραδώσουμε σε κάποιον άλλον…

αναδημοσιευτής για όποιον δεν το κατάλαβε: j4nus

Η σιωπή των «πολιτών» και η πολυπόθητη επανάσταση: Μια ρεαλιστική προσέγγιση

Παρέμβαση στην Εφορία Καβάλας 29-9-2011

Thursday, September 29th, 2011

Σήμερα το πρωί στις 8.30 πραγματοποιήθηκε η δεύτερη παρέμβαση στην Εφορία -η προηγούμενη είχε γίνει μια βδομάδα νωρίτερα- από τη Συνέλευση Άμεση Δημοκρατία Παντού. Μοιράστηκαν κείμενα, έγινε συζήτηση τόσο με φορολογούμενους όσο και με υπαλλήλους και έγινε κάλεσμα για την ερχόμενη συνέλευση που θα πραγματοποιηθεί στη Στέγη Φίλων Γραμμάτων & Τεχνών τη Δευτέρα 3/10 στις 21:00

Αρκετοί πολίτες φάνηκε να ανταποκρίνονται θετικά στην κίνηση-παρέμβαση ωστόσο η συντριπτική πλειοψηφία πλήρωσε το χαράτσι. Αποδείχτηκε ότι οι περισσότεροι αυτών που πλήρωσαν δεν ήταν καν ενημερωμένοι… ακόμα κι όταν τους έλεγες ότι η προσαύξηση ήταν 1% το μήνα, αυτοί έλεγαν ότι μπορεί να τους ζητήσει το Κράτος να πληρώσουν τα διπλά, αν καθυστερήσουν να πληρώσουν ένα μήνα… Και οι πιο αντιδραστικοί από αυτούς ήταν κάτι 60αρηδες που διατυμπάνιζαν ότι δεν είναι τεμπέληδες και για αυτό έχουν αρκετά ακίνητα στην κατοχή τους…κι ότι πληρώνουν για να μη χρεοκοπήσουμε… ποτέ άλλοτε η αφίσα της Συνέλευσης των Αναρχικών από το Περιστέρι δεν έμοιαζε  επίκαιρη… Μάλιστα ένας από αυτούς τους αντιδραστικούς αναφώνησε ότι ένας Πάγκαλος -παππούς- μας χρειάζεται… μακάρι αυτοί να θαφτούν εκεί που γράφει η αφίσα…

Παρακάτω παραθέτω το κείμενο που μοιράστηκε από τα μέλη της Συνέλευσης Αμεση Δημοκρατία Παντού και μερικά βίντεο:

Οι μέρες της αφθονίας τους είναι μετρημένες

Δεν πληρώνουμε την κρίση τους

Επειδή γνωρίζουμε ότι αυτό που ονομάζουν οικονομική κρίση, δεν είναι παρά ένα παιχνίδι του πολιτικο-οικονομικού συστήματος που προσπαθεί να μας εξαθλιώσει και να συσσωρεύσει ακόμα περισσότερο πλούτο στα χέρια των ολίγων, η δική μας απάντηση είναι η γενικευμένη εξέγερση και η συλλογική αντίσταση! Έφτασε η στιγμή να σταματήσουμε να πληρώνουμε κρατικά χαράτσια, φόρους ή τέλη, ή όπως αλλιώς θέλουν να ονομάζουν τις ληστείες τους!

Να βγούμε όλοι στους δρόμους και να ακυρώσουμε κατασχέσεις και πλειστηριασμούς, να αποτρέψουμε μαζικά και συλλογικά πιθανές διακοπές ρεύματος. Να μη δεχτούμε καμιά απόλυση!

Έφτασε η ώρα να αρνηθούμε συλλογικά την εξαθλίωση που μας επιφυλάσσουν, να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας και να την απελευθερώσουμε απ’ τον καπιταλισμό.

ΑΡΝΟΥΜΑΣΤΕ ΝΑ ΥΠΟΤΑΧΘΟΥΜΕ

ΟΡΓΑΝΩΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΜΑΣ

ΔΕΝ ΕΥΘΥΝΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΣΑΣ

ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΤΗ ΛΗΣΤΕΙΑ ΣΑΣ

Η κρίση δημιουργείται πάντα από τις ενδογενείς αντιθέσεις του καπιταλιστικού συστήματος. Στην Ελλάδα γιγαντώθηκε από την απληστία του πολιτικού προσωπικού.

Η λαϊκή συνέλευση για την Άμεση Δημοκρατία, αρνούμενη την κομματική διαμεσολάβηση και αντιπροσώπευση, οργανώνει συζήτηση στη Στέγη Φίλων Γραμμάτων & Τεχνών, Δευτέρα 03/10 στις 21:00,για το πώς δε θα πληρώσουμε τα κρατικά χαράτσια.

Διεκδικούμε την ελεύθερη πρόσβαση σε όλα τα κοινωνικά αγαθά (παιδεία, υγεία, στέγαση, νερό, ρεύμα κλπ.).

ΜΑΖΙΚΗ ΑΡΝΗΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΩΝ ΦΟΡΩΝ & ΤΕΛΩΝ

Αυτοοργανώνουμε τις διατροφικές μας ανάγκες

δημιουργούμε Κοινωνικό Παντοπωλείο

Οργανώνουμε Ανταλλακτικό Παζάρι

Αναζητούμε συλλογικές λύσεις απέναντι στην υποβάθμιση των σχολείων

ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΠΑΝΤΟΥ

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=xLORxFUjz6Y]

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=JSSEsKGe46I]

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=aLRGilS_3E8]

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=ui-TIgbzo28]

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=BfOGGR5NskI]

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=rwziwf4V2Ms]

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=xcr1Bmvwofw]

περισσότερες πληροφορίες στο www.takethesquarekavala.squat.gr

Παρέμβαση στην Εφορία Καβάλας 29-9-2011

Αν δε γκρεμίσεις τον κόσμο που εσύ έχτισες, θα θαφτείς στα συντρίμια του…

Friday, September 16th, 2011

Απλά αφισάρα…

υπεύθυνος μεταφοράς από athens.indymedia.org ο αφισοκολλητής j4nus

Αν δε γκρεμίσεις τον κόσμο που εσύ έχτισες, θα θαφτείς στα συντρίμια του…

Μια νέα συλλογικότητα γεννήθηκε στην Καβάλα…

Saturday, August 6th, 2011

Μετά από ζύμωση δύο σχεδόν μηνών στις πλατείες, μια νέα συλλογικότητα γεννήθηκε στην Καβάλα, μια συλλογικότητα που βασικές και δομικές της αρχές είναι η ισότητα, η ελευθερία, η αλληλεγγύη και η άμεση δημοκρατία.

Σε πανελλήνιο επίπεδο από τότε που γεννήθηκε το κίνημα των πλατειών αναπτύχθηκαν πάνω-κάτω σε όλες τις πλατείες δύο αντίρροπα ρεύματα. Το ένα ρεύμα επικεντρωνόταν περισσότερο στην καταψήφιση του μεσοπρόθεσμου και την πτώση της κυβέρνησης αποτελούμενο ως ένα βαθμό από κομματικά μέλη αριστερών κομμάτων και οργανώσεων, ενώ το άλλο επιζητούσε μια γενικότερη κοινωνικο-πολιτική αλλαγή, η οποία φυσικά εμπεριείχε την πτώση της κυβέρνησης και την καταψήφιση του μεσοπρόθεσμου αλλά δεν έμενε μέχρι εκεί.  Επιζητούσε την εγκαθίδρυση της άμεσης δημοκρατίας ανάμεσα σε άλλα. Το πρόταγμα της άμεσης δημοκρατίας ήταν λοιπόν από τους βασικούς στόχους που έθεσε η πλατεία Συντάγματος ευθύς εξαρχής. Τώρα το πώς συνδυάζεται η παρουσία κομματικών μελών με την άμεση δημοκρατία σε μια πλατεία που βασικό της πρόταγμα είναι η τελευταία, αυτό αποτελεί παράδοξο ελληνικού τύπου

Την περίοδο αυτή εμφανίστηκε και ένα τρίτο ρεύμα που πολλοί φαίνεται να υποβαθμίζουν ως γεγονός• ένα πατριωτικο-εθνικιστικό ρεύμα που αντιμετωπίζει την κρίση με εθνικούς όρους, αδυνατώντας να κατανοήσει ότι πρόκειται για έναν πόλεμο βαθιά ταξικό και κοινωνικό και όχι εθνικό κτλ… Το ρεύμα αυτό έγινε περισσότερο εμφανές στο πάνω μέρος της πλατείας Συντάγματος.

Η νέα συλλογικότητα που γεννήθηκε στην Καβάλα ως απόρροια των ζυμώσεων μεταξύ ατόμων που γνωρίστηκαν στην πλατεία Καπνεργάτη και αλλού δε θέλει να έχει σχέση ούτε με πατριδοκάπηλους εθνικιστές ή φασίστες αλλά ούτε και με κομματικά μέλη, γιατί η δράση των πρώτων δεν μπορεί να συνδυαστεί με την ισότητα και την ελευθερία. Το ίδιο ισχύει και για τη δράση των κομματικών μελών που δεν μπορεί να συμβιβαστεί με την άμεση δημοκρατία.

Η συλλογικότητα Αλληλεγγύη-Ελευθερία-Ισότητα-Αμεση Δημοκρατία Παντού ξεκίνησε με ανοιχτές συνελεύσεις και τρεις δράσεις μέσα στον Ιούλιο. Η πρώτη δράση ήταν μια επίσκεψη στο κεντρικό κατάστημα της ΔΕΗ ενώ η δεύτερη στο Νοσοκομείο της πόλης. Και οι δύο επισκέψεις είχαν δύο βασικά χαρακτηριστικά-στόχους. Από τη μια να δηλωθεί η αλληλεγγύη υπέρ των εργαζομένων τόσο απέναντι στην ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ όσο και στις περικοπές που υφίσταται η δημόσια υγεία και τα δημόσια νοσοκομεία και από την άλλη να ζητηθεί και οι εργαζόμενοι να δείξουν την αλληλεγγύη τους στην κοινωνία και τους ανθρώπους που δεν έχουν να πληρώσουν είτε το λογαριασμό του ρεύματος ή το χαράτσι των 5 ευρώ για την πρόσβασή τους στις υπηρεσίες του νοσοκομείου. Ήταν μια προσπάθεια σύναψης ενός κοινωνικού συμβολαίου ανάμεσα σε λειτουργούς ζωτικών υπηρεσιών και τους πολίτες-δέκτες των υπηρεσιών αυτών…
Η τρίτη δράση ήταν εκδήλωση με χορευτικά break dance και χιπ χοπ όπου μοιράστηκε κείμενο κατά του ρατσισμού της ξενοφοβίας και του φασισμού, με αφορμή περιστατικά που συνέβησαν στην πόλη της Καβάλας.

Παράλληλα πραγματοποιήθηκαν μεταμεσονύχτιες προβολές ντοκιμαντέρ τις Παρασκευές στο θερινό κινηματογράφο Ζέφυρο στα πλαίσια κύκλου αυτο-μόρφωσης πάνω σε κοινωνικά, πολιτικά, οικονομικά και οικολογικά θέματα.

Το παρακάτω κείμενο σκιαγραφεί κάποιες βασικές σκέψεις-αρχές και κοινά σημεία επαφής των ατόμων που συναποτελούν τη συλλογικότητα αυτή. Στη συγγραφή και διαμόρφωσή του, σύμφωνα με πληροφορίες,  συμμετείχαν περι τα 10 με 15 άτομα.

Περισσότερες πληροφορίες για τις δράσεις και τις συνελεύσεις της συλλογικότητας Αμεση Δημοκρατία Παντού θα βρείτε στο www.takethesquarekavala.squat.gr.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ – ΙΣΟΤΗΤΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Είμαστε πολίτες που συναντηθήκαμε στις πλατείες, γιατί καταλάβαμε ότι η κρίση δεν είναι αποτέλεσμα του χρέους αλλά του υπάρχοντος πολιτικό-οικονομικού συστήματος. Τόσο στην Ελλάδα όσο και παγκόσμια, οι κοινωνίες εκχωρήσαμε την λήψη αποφάσεων και κατ’ επέκταση τη διαχείριση της ζωής μας στους επαγγελματίες της πολιτικής, οι οποίοι σε αρμονική συνεργασία με τις οικονομικές ολιγαρχίες (Δ.Ν.Τ, Ε.Ε., Ε.Κ.Τ.) ελέγχουν τη ζωή μας για να εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους.

Γι’ αυτό παίρνουμε τη ζωή στα χέρια μας και δημιουργούμε δομές-κύτταρα αυτοδιαχείρισης κι άμεσης δημοκρατίας στην πόλη μέσα από ανοιχτές λαϊκές συνελεύσεις.

Σε μια κοινωνία που έχει εμπορευματοποιήσει τον άνθρωπο και τις δραστηριότητές του, προτάσσουμε την ελευθερία του από την σκλαβιά του κέρδους. Ελευθερία και ισότητα δεν μπορούν να υπάρξουν, αν δεν καταργηθεί ο διαχωρισμός μεταξύ εξουσιαστών και εξουσιαζόμενων σε όλα τα επίπεδα (πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό, φυλετικό κτλ). Για να γίνει αυτό, είναι απαραίτητο να οικοδομηθούν αντί-ιεραρχικές, αμεσοδημοκρατικές, συνεργατικές δομές. Οι δομές αυτές θα βασίζονται σε κοινωνικές συνελεύσεις και σαν στόχο θα έχουν την υπεράσπιση κοινωνικών αγαθών (υγεία, συγκοινωνίες, παιδεία, κτλ), και την κατάργηση στην πράξη της κρατικής κυριαρχίας πάνω στην κοινωνία και το περιβάλλον.

Θέλουμε να δημιουργήσουμε ένα τείχος προστασίας απέναντι στην ολοκληρωτική επίθεση που δέχεται η κοινωνία (μέσα από νέους φόρους και χαράτσια, λογαριασμούς, εξώσεις και κατασχέσεις σπιτιών, απολύσεις), γιατί πιστεύουμε ότι βασικά κοινωνικά αγαθά όπως η σίτιση, η στέγαση, η υδροδότηση, η κοινωνική ασφάλιση, η ενέργεια, ιατρική περίθαλψη, οι συγκοινωνίες και οι επικοινωνίες πρέπει να είναι δωρεάν.

Η συνέλευσή μας  επιδιώκουμε να λειτουργήσει στην βάση της αλληλεγγύης, της  ισότητας, της ελευθερίας, της πολύ-πολιτισμικότητας  και της άμεσης δημοκρατίας, αρχές που δεν συμβιβάζονται με την παρουσία κομματικών μελών, φασιστών και ρατσιστών.

ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΠΑΝΤΟΥ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ – ΙΣΟΤΗΤΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

το ρεπορταζ και τις πληροφορίες συνέλεξε ο j4nus

Μια νέα συλλογικότητα γεννήθηκε στην Καβάλα…

Καβάλα… η μικρή Νορβηγία;

Thursday, August 4th, 2011

[ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ] από το www.takethesquarekavala.squat.gr

Το απόγευμα της περασμένης Πέμπτης (28/7/2011) οργανώθηκε μικροφωνική μαζί με χορευτικά νούμερα breakdance στα “σκαλάκια” του λιμανιού (αφετηρία κτελ) και μοιράστηκε το παρακάτω κείμενο ενάντια σε κάθε μορφή ρατσισμού και φασισμού και σε αλληλεγγύη των απανταχού θυμάτων απο φασιστικές και ρατσιστικές ενέργειες :->

Καβάλα… η μικρή Νορβηγία;

Όλη η ανθρωπότητα παρακολουθεί σοκαρισμένη τις εξελίξεις σχετικά με το αποτρόπαιο φονικό 94 ανθρώπων από έναν ακροδεξιό εθνικιστή – «πατριώτη». Πέρα από τις μακάβριες σκηνές έχει σημασία να εξετάσουμε ποια είναι η ιδεολογία που όπλισε το χέρι αυτού του μακελάρη και πώς συνδέεται με την ελληνική πραγματικότητα αλλά και την τοπική κοινωνία.

Στο μανιφέστο που δημοσίευσε αυτοχαρακτηρίζεται συντηρητικός και σταυροφόρος και επιτίθεται σε φιλοσόφους (Βίλχεμ Ράιχ, Έριχ Φρομ, Μαρκούζε κ.α.) που πρέσβευαν την ανεκτικότητα προς το διαφορετικό, τα δικαιώματα των μειοψηφιών και των κοινωνικά ασθενών (γυναίκες), τη σεξουαλική έρευνα και απελευθέρωση και έκαναν κριτική στον αυταρχισμό (και σε αυτόν της αριστεράς). Μάλιστα τους καταλογίζει ως υπεύθυνους για την μετανάστευση μουσουλμάνων στην Ευρώπη. Οι σύγχρονοι «σταυροφόροι» προφανώς δεν μπορούν να κατανοήσουν ότι η μετανάστευση είναι αποτέλεσμα της πολύχρονης αποικιοκρατίας των Ευρωπαίων, των πολέμων που έχουν προκαλέσει (Αφγανιστάν, Ιράκ) και της εκμετάλλευσης του τρίτου κόσμου. Οποιοσδήποτε κάνει κριτική στις πολιτικές της Δύσης, χαρακτηρίζεται «προδότης», «θολοκουλτουριάρης», «προοδευτικάριος»… φρασεολόγιο και απόψεις που συναντά κανείς και στις ντόπιες νέο-φασιστικές οργανώσεις (π.χ. Στόχος, Ανένταχτοι Πατριώτες, Πατριωτική Κίνηση Καβάλας). Σε τοπικό επίπεδο μάλιστα έχουν κάνει και βήματα παραπάνω. Αρχικά με την φασιστο-σύναξη στον Δημοτικό Κήπο για τα Ίμια, για ένα γεγονός που ούτε καν οι Τούρκοι έδωσαν σημασία, καθώς κατάλαβαν ότι το είχε σκηνοθετήσει η Τ. Τσιλέρ για να κρύψει τα σοβαρά σκάνδαλα που είχαν αποκαλυφθεί. Έπειτα αυτές οι αντιλήψεις οδήγησαν στην σφαγή ενός άτυχου γουρουνιού στην Παλιά Μουσική, σε έναν χώρο, πρώην ισλαμικό (τζαμί) και τώρα πολιτιστικών εκδηλώσεων – μνημείο, μια εικόνα που ντρόπιασε την πόλη, με το αίμα απλωμένο στο προαύλιο και την γουρουνοκεφαλή καρφωμένη με μαχαίρι στην πόρτα…

Στην Ελλάδα του μνημονίου οι νέο-φασιστικές συμμορίες έχουν και ένα συμπληρωματικό ρόλο, αυτόν της ενίσχυσης της αστυνομίας στην καταστολή των κινημάτων. Θυμίζουμε την σκανδαλώδη εικόνα με τους 2 παρακρατικούς – εθνικιστές τραμπούκους που βοήθησαν τα ΜΑΤ στο πρωτοφανές όργιο βίας κατά της πλατείας Συντάγματος. Στην πόλη μας η νέο-φασιστική «Πατριωτική Κίνηση» οργάνωσε αντι-συγκέντρωση ενάντια στην πορεία διαμαρτυρίας για τον παραλίγο θανάσιμο τραυματισμό του ΕΛΛΗΝΑ απεργού – αντι-μνημονιακού διαδηλωτή Γιάννη Καυκά από τα ΜΑΤ, στις 11/5/11. Τότε υπήρξαν υποψίες ότι συνεργάστηκε με την αστυνομία, άποψη που ενισχύεται από την τελευταία “αγαθοεργία” του πρόεδρου της Π.Κ. και γνωστού μπράβου, να ξυλοκοπήσουν 2 νεαρούς γκραφιτάδες (18 και 19 ετών). Μάλιστα παρότι οι Πατριώτες έβγαλαν μαχαίρι και πτυσσόμενο γκλοπ, η αστυνομία πέρασε χειροπέδες στους αιμόφυρτους πιτσιρικάδες… το θέατρο του παραλόγου συνεχίστηκε στο τμήμα με τους παρακρατικούς τραμπούκους να κάνουν κήρυγμα με τις πλάτες των αστυνομικών… Συνεπείς στην αντιδραστική στάση τους, μέσα από το ιστολόγιο τους, ταύτισαν το κίνημα των πλατειών με τους «Ιλουμινάτι» και χαρακτήρισαν την δίκαιη αγανάκτηση του ελληνικού λαού καθοδηγούμενη από σκοτεινά κέντρα….

Αξιοσημείωτο είναι και το γεγονός ότι όταν επισκέφθηκε την Καβάλα ο μεγαλύτερος «εχθρός» τους, ο υπουργός εξωτερικών της Τουρκίας Α. Νταβούτογλου, οι δήθεν «πατριώτες» δεν έκαναν κάποια κίνηση. Οι εθνικιστές ως αντίπαλο βλέπουν χώρους πολιτισμού (Παλιά Μουσική) και το ελληνικό κίνημα αμφισβήτησης. Συμπέρασμα ότι η «πατριωτική» δράση τους στρέφεται ενάντια στον ντόπιο πληθυσμό, όπως και η «πατριωτική» δράση του νορβηγού μακελάρη, στράφηκε ενάντια στην κοινωνία της Νορβηγίας. Η κοινωνία οφείλει να απομονώσει τέτοιες οργανώσεις και νοοτροπίες αν δεν θέλει να οδηγηθεί σε γεγονότα όπως αυτά της Νορβηγίας. Το κίνημα των πλατειών έχει να αντιμετωπίσει τόσο το μνημόνιο και το ΔΝΤ όπως και τα φαινόμενα εκφασισμού και κοινωνικού κανιβαλισμού που προκύπτουν από αυτές τις πολιτικές. Απέναντι στην απαξίωση της κοινωνίας προτάσσουμε την άμεση δημοκρατία παντού (πολιτική – οικονομία – κοινωνία). Θέλουμε ένα κόσμο όπου εμείς οι κοινωνίες θα αποφασίζουμε μακριά από τους επαγγελματίες της πολιτικής, όπου ο πλούτος και η εργασία θα είναι ορθολογιστικά και θα μοιράζονται ισότιμα, όπου όλοι ανεξαρτήτως καταγωγής και φύλου θα ζούμε αρμονικά, ισότιμα και ελεύθερα.

Άμεση Δημοκρατία Παντού

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ – ΙΣΟΤΗΤΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Το κείμενο αλίευσε από το inbox του Παραλληλογράφου o j4nus

Σύντομο λινκ: http://asylo.squat.gr/?p=1370

Όσο η κρίση βαθαίνει…

Sunday, July 17th, 2011

Eίπα να γράψω κείμενο, αλλά αφού τα λένε άλλοι καλύτερα από μένα… πάρτε το…

[ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ] από athens.indymedia.org

Σε μια περίοδο οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, η εθνική ενότητα αποτελεί κυρίαρχο πρόταγμα από τη μεριά των από πάνω ως προϋπόθεση για τη διάσωση της εθνικής οικονομίας.  Ένα πρόταγμα, που μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας έχει ενσωματώσει. Δηλαδή όλοι οι έλληνες μαζί, εργάτες, εργαζόμενοι, κράτος και αφεντικά, εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι καλούνται να ενωθούν για τη σωτηρία του τόπου. Λες και όλοι έχουμε τα ίδια συμφέροντα!  Για τη διάσωση της εθνικής οικονομίας λοιπόν οι μισθοί και οι συντάξεις μειώνονται, νοσοκομεία και σχολεία κλείνουν, καταργείται κάθε κοινωνικό αγαθό, εργασιακές σχέσεις και δικαιώματα, ενώ η ανεργία χτυπάει κόκκινο.

Σ’ αυτό το κλίμα γενικευμένης επίθεσης από τους από πάνω, όπου η εκμετάλλευση και η καταπίεση εντείνονται, όπου όλο και περισσότεροι άνθρωποι οδηγούνται στην εξαθλίωση, αρχίζει να κυριαρχεί ο νόμος της ζούγκλας, η επικράτηση του πιο δυνατού, ο κοινωνικός κανιβαλισμός. Αντί να κοιτάξουμε για τον εχθρό πάνω, κοιτάμε δίπλα μας, κατηγορώντας για τα «δεινά που μας βρήκαν», το πιο υποτιμημένο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, τους μετανάστες.

Οι μετανάστες, η κρίση και τα πoγκρόμΗ μετανάστευση, δεν είναι φαινόμενο που μας χτύπησε την τελευταία 20ετία την πόρτα. Είναι μια πραγματικότητα που συμβαδίζει με την ανθρώπινη ιστορία. Από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα, οι πόλεμοι(σε πολλούς απ’τους οποίους συμμετέχει η δύση και το ελληνικό κράτος), η φτώχεια και η καταπίεση είναι οι σημαντικότερες αιτίες, ενώ την τελευταία 10ετία έχουν προστεθεί και οι μετανάστες οικολογικών καταστροφών.Η ελλάδα θα αποτελεί πάντα χώρα διέλευσης για τους μετανάστες της ασίας και της αφρικής  που θέλουν να περάσουν προς την ευρώπη. Το ελληνικό κράτος  όμως, επιλέγει (σε συμφωνία φυσικά με τα υπόλοιπα κράτη της Ε.Ε.) να εγκλωβίζει  κάθε μετανάστη που περνάει τα σύνορα (Δουβλίνο ΙΙ). Αποτέλεσμα, η συσσώρευση τους στις ελληνικές μητροπόλεις, υπό καθεστώς παρανομίας, χωρίς καμία νομική υπόσταση, με τα ποσοστά παροχής ασύλου να είναι τα χαμηλότερα στην ευρώπη. Χωρίς χαρτιά λοιπόν, μόνο χέρια να δουλεύουν για μισό μεροκάματο.

Συγκεκριμένα στην ελλάδα, οι μετανάστες αποτελούν το πιο υποβαθμισμένο κομμάτι της εργατικής τάξης. Η φθηνή εργατική δύναμη που οικοδόμησε με τους χειρότερους όρους τη σύγχρονη ελλάδα, από την ολυμπιάδα μέχρι τα σπίτια και τους δρόμους. Οι μετανάστες (στη συντριπτική πλειοψηφία) είναι αυτοί που καθαρίζουν τα σπίτια μας και μας βοηθούν να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας, αυτοί που μαζεύουν την αγροτική παραγωγή, αυτοί που σκοτώνονται κάθε χρόνο σε εργατικά ατυχήματα επειδή τα αφεντικά αρνούνται να λάβουν τους στοιχειώδεις κανόνες ασφαλείας. Αν λοιπόν μας κλέβουν τις δουλείες, τότε πως δικαιολογείται η ανεργία σε απόφοιτους, σε δασκάλους, γιατρούς, νοσηλευτές, σε μηχανικούς κ.α. να αυξάνεται συνεχώς;  Αντίθετα κάνουν δουλειές που η πλειοψηφία δεν θα διανοούνταν να κάνει. Δεν επιβαρύνουν την «εθνική» οικονομία. Αντίθετα,  πλουτίζουν οι τσέπες των αφεντικών με τη μαύρη, ανασφάλιστη και υποτιμημένη εργασία, ενώ ταυτόχρονα το ελληνικό κράτος βγάζει τεράστια ποσά κάθε χρόνο από τα ένσημα που πληρώνουν οι μετανάστες από την τσέπη τους στα ταμεία, με στόχο κάποια στιγμή να νομιμοποιηθούν. Φτηνά, επισφαλή και εκμεταλλεύσιμα εργατικά χέρια λοιπόν στις υπηρεσίες του έθνους!

Σε περιόδους κρίσης όμως, όπου η ανάπτυξη παγώνει και η ανάγκη για εργατικά χέρια πέφτει κατακόρυφα, η γενικευμένη ρατσιστική πολιτική έρχεται να εξοντώσει όποιον περισσεύει. Εγκλεισμούς σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, ηλεκτροφόρους φράχτες, συνοριοφύλακες-δολοφόνους, επιχειρήσεις σκούπας, εξευτελισμοί, βασανισμοί στα αστυνομικά τμήματα, κρατικές δολοφονίες στα χαντάκια της Πέτρου Ράλλη. Η φασιστική βαρβαρότητα όμως δε σταματάει εδώ. Με την άτυπη συγκάλυψη της αστυνομίας, οι γνωστοί νεοναζί, έρχονται να δώσουν «λύση στο πρόβλημα» και να αποδώσουν «δικαιοσύνη», χρησιμοποιώντας τις πιο ακραίες πρακτικές φασιστικής βίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της ρατσιστικής κτηνωδίας αποτελούν τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν και συνεχίζουν μέχρι σήμερα , στο κέντρο της πόλης. Με αφορμή τη στυγνή δολοφονία του Μανώλη Κάνταρη για μία κάμερα, ξεκίνησε μια σειρά δολοφονικών επιθέσεων, εμπρησμών σε σπίτια, μαγαζιά και λατρευτικούς χώρους, με αποκορύφωμα δεκάδες τραυματισμούς μεταναστών καθώς και τη δολοφονία 21χρονου μπαγκλαντεσιανού από τις φασιστικές συμμορίες. Σε μια περιοχή που το πρόβλημα της γκετοποίησης είναι υπαρκτό, καθώς πίσω απ’ αυτό βρίσκονται συμφέροντα του οργανωμένου εγκλήματος. Από δίκτυα ναρκωτικών και πορνείας, μέχρι επιχειρηματικούς κύκλους του realestate στα οποία εμπλέκονται από μέλη της «επιτροπής κατοίκων» άγιου παντελεήμονα και παρακρατικούς, μέχρι την αστυνομία και τον δήμο. Σ’ αυτό το καθεστώς, φασιστικές ομάδες βρίσκουν πρόσφορο έδαφος για να καλλιεργήσουν κλίμα ξενοφοβίας και τρόμου, αναπτύσσοντας περαιτέρω τα καταστροφικά φυλετικά μίση.

Οι παππούδες μας μετανάστες και εμείς ρατσιστές;Με την αγαστή συνεργασία κράτους  και ΜΜΕ, οι μετανάστες στοχοποιούνται ως «απειλή για τη σταθερότητα και τη δημόσια ασφάλεια». Αύριο όμως, όταν η κρίση θα γίνεται όλο και πιο έντονη, όλο και πιο γενικευμένη και αμείλικτη, τόσο  η απόσταση μεταξύ μεγάλου μέρους της κοινωνίας και των μεταναστών θα μικραίνει, όλο και περισσότεροι άνθρωποι θα οδηγούνται στην εγκληματικότητα και την παρανομία για να επιβιώσουν.  Γιατί όπως  η εξαθλίωση και η φτώχεια δεν χωράνε σε εθνικότητες, έτσι και η εγκληματικότητα δεν είναι φαινόμενο συνυφασμένο με κάποιο γονίδιο, αλλά με τις εκάστοτε κοινωνικές συνθήκες. Και όπως συχνά συμβαίνει, η μνήμη είναι επιλεκτική και δεν συγκρατεί, ότι ο μετανάστης είναι εικόνα από το δικό μας παρελθόν. Γιατί μας ενοχλεί να ακούμε ότι οι έλληνες μετανάστες στις ΗΠΑ παρουσιάζονταν πρώτοι στις επίσημες εγκληματολογικές στατιστικές, ενώ στη γερμανία έπαιζαν πρωταγωνιστικό ρόλο (μαζί με τούρκους και ιταλούς) στις τοπικές μαφίες. Το ρατσιστικό μίσος δεν έλειψε απέναντι στους εκεί μετανάστες, με χαρακτηριστικό παράδειγμα, πινακίδες σε τοπικά καταστήματα που αναγραφόταν: «απαγορεύεται η είσοδος σε σκυλιά και έλληνες».

Η κατανόηση της πραγματικότητας λοιπόν θα μας βοηθήσει να αντιληφθούμε τη θέση μας μέσα στην κοινωνία, όχι σαν ατομικότητες, αλλά σαν κομμάτια μιας συνολικής κοινωνικής πραγματικότητας. Λύση δεν αποτελούν τα προστάγματα των ΜΜΕ για εθνική  ενότητα, αλλά η αλληλεγγύη και η αυτοοργάνωση ντόπιων και μεταναστών, μέσα από συνελεύσεις γειτονιάς, σωματεία βάσης με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες. Κινήσεις αλληλοβοήθειας στις γειτονιές με στόχο να τσακίσουμε την αποξένωση και κάθε κοινωνικό αποκλεισμό. Και όταν κατανοήσουμε ότι κάθε αντίσταση και αγώνας πρέπει να είναι ταξικός και όχι εθνικός, τότε θα καταλάβουμε ότι…                        οι μετανάστες είναι εικόνα από το δικό μας μέλλον
ενάντια στην εξαθλίωση, όχι στους εξαθλιωμένους ενάντια στα εσωτερικά και εξωτερικά σύνορακοινοί αγώνες ντόπιων και μεταναστώνκαμία ανοχή σε ρατσιστικές και φασιστικές πρακτικές

anoixtisyneleysiagparaskevis.blogspot.com

 

Όσο η κρίση βαθαίνει…

Να μη ζήσουμε σα δούλοι…

Saturday, July 9th, 2011

Επειδή κάποιοι τα λένε και τα γράφουν καλύτερα από μένα…

[ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ] από athens.indymedia.org

“Και τι δεν κάνατε για να με θάψετε,

Όμως ξεχάσατε πως ήμουν σπόρος”

 NA MH ΖΗΣΟΥΜΕ ΣΑΝ ΔΟΥΛΟΙ

 ΣΚΕΨΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗ ΛΑΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

 Τις 40 και πλέον μέρες που στήθηκε, υπάρχει και λειτουργεί η Λαϊκή Συνέλευση της Πλατείας Συντάγματος, για πρώτη φορά ίσως στα μεταπολιτευτικά χρονικά, ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού, βγήκε από τη κατάσταση της ιδιώτευσης και της μικροαστικής αντίληψης του “κοιτάω τη δουλειά μου” και πέρασε στην αντίπερα όχθη, θέτοντας τις βάσεις για δημιουργία αυτόνομων-αντιθεσμικών δομών και ανάπτυξη δικτύων κοινωνικών σχέσεων από τα κάτω, χωρίς τη διαμεσολάβηση των ειδικών της εξουσίας, της επικοινωνίας, της πολιτικής.

Σε όλη αυτή τη διαδικασία πολιτικής μορφοποίησης και ζύμωσης ή ατσαλώματος που λένε και μερικοί – μερικοί, πολλά κομμάτια του εξωκοινοβουλευτικού κυρίως χώρου της Αριστεράς  αλλά και της καθεστωτικής της έκφανσης, προσπάθησαν με αμήχανο τρόπο, να συνοψίσουν και να συμπιέσουν τη λαϊκή οργή στο γνωστό αγώνα ενάντια στο μνημόνιο, τη κυβέρνηση, το χρέος, τη τρόικα, το ΔΝΤ μπλα μπλα μπλα. Είναι εκείνοι που θέτουν τους όρους του πολιτικού παιχνιδιού με διλήμματα στρατιωτικού τύπου (“ή εμείς ή αυτοί”, “δε φεύγουμε αν δε φύγουν” κλπ). Για άλλη μια φορά προσπάθησαν να οικειοποιηθούν το δημόσιο πολιτικό χώρο, επικαλούμενοι την ανάγκη συσπείρωσης ευρύτερων κομματιών του λαού, ώστε να αποκομίσουν κάθε είδους οφέλη (πολιτικά-ψηφοθηρικά) χωρίς πραγματικά να θέλουν την «εκτροπή» του κόσμου πέρα από τις όχθες ενός ποταμού που οι ίδιοι επανειλημμένα περιορίζουν….

Από την άλλη πλευρά, συναντήθηκαν άνθρωποι, συλλογικότητες οργανωμένες και μη, που έθεσαν όχι αιτήματα αλλά κοινωνικά προτάγματα (“Να πάρουμε τις ζωές στα χέρια μας”, λαϊκές συνελεύσεις γειτονιών, αυτοδιαχείριση και αυτοοργάνωση των αγώνων, επανοικειοποίηση-απελευθέρωση δημόσιων κοινωνικών χώρων και ιστών, δημιουργία αυτόνομων ζωνών και αντιθεσμών λαϊκής βάσης), προσδοκώντας να λειτουργήσει η πλατεία Συντάγματος, ως ο σπόρος για τη δημιουργία νέων “xώρων”  και δικτύων κοινωνικών σχέσεων, απελευθερωμένων από τη κυριαρχία και το πνεύμα του καπιταλισμού και της “θεαματικής” κοινωνίας.

Για μας, είναι ξεκάθαρο, πως και τώρα αλλά και πάντα, συμ-πορευόμαστε με όλους εκείνους που βρεθήκαμε στις συνελεύσεις των γειτονιών, ξανακερδίσαμε δημόσιους χώρους, φτιάξαμε ή προσπαθήσαμε να φτιάξουμε κοινότητες έξω από τη μπόχα και τον οχετό αυτής της ολοκληρωτικά καταναλωτικής, καταπιεστικής κοινωνίας, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις, με μικρά αλλά σταθερά “χτυπήματα”, να ραγίσουμε τη βιτρίνα αυτού του σάπιου κόσμου ώστε να αναδυθεί το απελευθερωτικό πρόταγμα των εστιών κοινωνικής αντίστασης, ως η βάση για τη καταστροφή του υπάρχοντος…

Γι αυτό η λαϊκή συνέλευση της πλατείας Συντάγματος, αλλά και κάθε συνέλευση, δε μπορεί  παρά να αποτελεί τη μήτρα για τη δημιουργία δομών και κοινωνικών σχέσεων που αντιπαρατίθεται συνολικά απέναντι στο υπάρχον πλαίσιο αλλοτρίωσης και κανιβαλισμού, δε μπορεί παρά να ξεπεράσει τα “όρια” και τα δήθεν διλήμματα που θέτουν πολιτικά υποκείμενα με τη μορφή σχημάτων της Αριστεράς, καθεστωτικής, εξωκοινοβουλευτικής, συνιστωσών και όπως αλλιώς θέλουν να λέγονται, γιατί από τα φύση της μπορεί να προχωρήσει τα πράγματα πολλά βήματα παραπέρα στη κατεύθυνση της αληθινής κοινωνικής αντιεξουσίας, στη κατάκτηση της καθημερινότητας μας με όρους αλληλεγγύης, στη δημιουργία ενός κόσμου που αποτινάζει τη βαρβαρότητα της κατανάλωσης και φτιάχνει τις δικές του απελευθερωμένες νησίδες.

αργάτες της άβυσσος

ανεύθυνος αναδημοσίευσης: j4nus

Να μη ζήσουμε σα δούλοι…


css.php