Archive for the ‘Αναδημοσιεύσεις’ Category

Αν δε γκρεμίσεις τον κόσμο που εσύ έχτισες, θα θαφτείς στα συντρίμια του…

Friday, September 16th, 2011

Απλά αφισάρα…

υπεύθυνος μεταφοράς από athens.indymedia.org ο αφισοκολλητής j4nus

Αν δε γκρεμίσεις τον κόσμο που εσύ έχτισες, θα θαφτείς στα συντρίμια του…

Λευτεριά σε όλους τους πολιτικούς κρατούμενους…

Thursday, September 15th, 2011

Λευτεριά σε όλους τους πολιτικούς κρατούμενους…

Κάτω το σύστημα!!!

[dailymotion id=xl40sx]

όχι δεν είναι της κυρίας Κούλας το ποστ…

j4nus all the way!!!

Λευτεριά σε όλους τους πολιτικούς κρατούμενους…

Βίντεο από την 1η μέρα Συνάντησης για την Άμεση Δημοκρατία

Thursday, September 8th, 2011

Μερικά βίντεο από την 1η μέρα Συνάντησης για την Άμεση Δημοκρατία στη Θεσσαλονίκη (5/9).

Δευτέρα 5 Σεπτεμβρίου 2011, Θεσσαλόνίκη…

Θεματική για «παράκαμψη μεσαζόντων και αγροτικοί συνεταιρισμοί», εισήγηση: ΣΠΑΜΕ – Κώστας Νικολάου καθηγητής ΕΑΠ (περίπτωση montragon)

Θεματική για «Οικοκοινόητες και άλλη οικονομία», εισήγηση: Γιώργος Κολέμπας

Θεματική για «αστικές καλλιέργειες», εισήγηση: Πάνος Τότσικας μέλος "Αυτοδιαχειριζόμενος αγρός στο ελληνικό"

Συνέλευση με θέμα την άμεση δημοκρατία εισήγηση: Michael Albert (ΗΠΑ znet – οικονομολόγος) – Νίκος Ηλιόπουλος (δρ. Κοινωνικών Επιστημών, Πανεπιστήμιο Paris X) – Roberto Ramirez Μεξικό ΑPPO (λαϊκή συνέλευση του λαού της Οαχάκα)

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=7NKaqoX4dmc]

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=9IJWR1lk6Og]

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=cf8CzOBJGtI]

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=L7-4d_LLjvY]

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=lMgzOCPlodM]

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=KQ8_TVgI5LM]

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=nPnEerunt9g]

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=yjDhS3pzoKs]

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=ZnBRqF6BHzU]

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=0Tufs82yoAQ]

Τα βίντεο είναι από το takethesquarekavala.squat.gr

τη μεταφορά των βίντεο και πολλά άλλα… έκανε ο j4nus

αμεσοδημοκρατικό λινκ: http://asylo.squat.gr/?p=1376

Καβάλα… η μικρή Νορβηγία;

Thursday, August 4th, 2011

[ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ] από το www.takethesquarekavala.squat.gr

Το απόγευμα της περασμένης Πέμπτης (28/7/2011) οργανώθηκε μικροφωνική μαζί με χορευτικά νούμερα breakdance στα “σκαλάκια” του λιμανιού (αφετηρία κτελ) και μοιράστηκε το παρακάτω κείμενο ενάντια σε κάθε μορφή ρατσισμού και φασισμού και σε αλληλεγγύη των απανταχού θυμάτων απο φασιστικές και ρατσιστικές ενέργειες :->

Καβάλα… η μικρή Νορβηγία;

Όλη η ανθρωπότητα παρακολουθεί σοκαρισμένη τις εξελίξεις σχετικά με το αποτρόπαιο φονικό 94 ανθρώπων από έναν ακροδεξιό εθνικιστή – «πατριώτη». Πέρα από τις μακάβριες σκηνές έχει σημασία να εξετάσουμε ποια είναι η ιδεολογία που όπλισε το χέρι αυτού του μακελάρη και πώς συνδέεται με την ελληνική πραγματικότητα αλλά και την τοπική κοινωνία.

Στο μανιφέστο που δημοσίευσε αυτοχαρακτηρίζεται συντηρητικός και σταυροφόρος και επιτίθεται σε φιλοσόφους (Βίλχεμ Ράιχ, Έριχ Φρομ, Μαρκούζε κ.α.) που πρέσβευαν την ανεκτικότητα προς το διαφορετικό, τα δικαιώματα των μειοψηφιών και των κοινωνικά ασθενών (γυναίκες), τη σεξουαλική έρευνα και απελευθέρωση και έκαναν κριτική στον αυταρχισμό (και σε αυτόν της αριστεράς). Μάλιστα τους καταλογίζει ως υπεύθυνους για την μετανάστευση μουσουλμάνων στην Ευρώπη. Οι σύγχρονοι «σταυροφόροι» προφανώς δεν μπορούν να κατανοήσουν ότι η μετανάστευση είναι αποτέλεσμα της πολύχρονης αποικιοκρατίας των Ευρωπαίων, των πολέμων που έχουν προκαλέσει (Αφγανιστάν, Ιράκ) και της εκμετάλλευσης του τρίτου κόσμου. Οποιοσδήποτε κάνει κριτική στις πολιτικές της Δύσης, χαρακτηρίζεται «προδότης», «θολοκουλτουριάρης», «προοδευτικάριος»… φρασεολόγιο και απόψεις που συναντά κανείς και στις ντόπιες νέο-φασιστικές οργανώσεις (π.χ. Στόχος, Ανένταχτοι Πατριώτες, Πατριωτική Κίνηση Καβάλας). Σε τοπικό επίπεδο μάλιστα έχουν κάνει και βήματα παραπάνω. Αρχικά με την φασιστο-σύναξη στον Δημοτικό Κήπο για τα Ίμια, για ένα γεγονός που ούτε καν οι Τούρκοι έδωσαν σημασία, καθώς κατάλαβαν ότι το είχε σκηνοθετήσει η Τ. Τσιλέρ για να κρύψει τα σοβαρά σκάνδαλα που είχαν αποκαλυφθεί. Έπειτα αυτές οι αντιλήψεις οδήγησαν στην σφαγή ενός άτυχου γουρουνιού στην Παλιά Μουσική, σε έναν χώρο, πρώην ισλαμικό (τζαμί) και τώρα πολιτιστικών εκδηλώσεων – μνημείο, μια εικόνα που ντρόπιασε την πόλη, με το αίμα απλωμένο στο προαύλιο και την γουρουνοκεφαλή καρφωμένη με μαχαίρι στην πόρτα…

Στην Ελλάδα του μνημονίου οι νέο-φασιστικές συμμορίες έχουν και ένα συμπληρωματικό ρόλο, αυτόν της ενίσχυσης της αστυνομίας στην καταστολή των κινημάτων. Θυμίζουμε την σκανδαλώδη εικόνα με τους 2 παρακρατικούς – εθνικιστές τραμπούκους που βοήθησαν τα ΜΑΤ στο πρωτοφανές όργιο βίας κατά της πλατείας Συντάγματος. Στην πόλη μας η νέο-φασιστική «Πατριωτική Κίνηση» οργάνωσε αντι-συγκέντρωση ενάντια στην πορεία διαμαρτυρίας για τον παραλίγο θανάσιμο τραυματισμό του ΕΛΛΗΝΑ απεργού – αντι-μνημονιακού διαδηλωτή Γιάννη Καυκά από τα ΜΑΤ, στις 11/5/11. Τότε υπήρξαν υποψίες ότι συνεργάστηκε με την αστυνομία, άποψη που ενισχύεται από την τελευταία “αγαθοεργία” του πρόεδρου της Π.Κ. και γνωστού μπράβου, να ξυλοκοπήσουν 2 νεαρούς γκραφιτάδες (18 και 19 ετών). Μάλιστα παρότι οι Πατριώτες έβγαλαν μαχαίρι και πτυσσόμενο γκλοπ, η αστυνομία πέρασε χειροπέδες στους αιμόφυρτους πιτσιρικάδες… το θέατρο του παραλόγου συνεχίστηκε στο τμήμα με τους παρακρατικούς τραμπούκους να κάνουν κήρυγμα με τις πλάτες των αστυνομικών… Συνεπείς στην αντιδραστική στάση τους, μέσα από το ιστολόγιο τους, ταύτισαν το κίνημα των πλατειών με τους «Ιλουμινάτι» και χαρακτήρισαν την δίκαιη αγανάκτηση του ελληνικού λαού καθοδηγούμενη από σκοτεινά κέντρα….

Αξιοσημείωτο είναι και το γεγονός ότι όταν επισκέφθηκε την Καβάλα ο μεγαλύτερος «εχθρός» τους, ο υπουργός εξωτερικών της Τουρκίας Α. Νταβούτογλου, οι δήθεν «πατριώτες» δεν έκαναν κάποια κίνηση. Οι εθνικιστές ως αντίπαλο βλέπουν χώρους πολιτισμού (Παλιά Μουσική) και το ελληνικό κίνημα αμφισβήτησης. Συμπέρασμα ότι η «πατριωτική» δράση τους στρέφεται ενάντια στον ντόπιο πληθυσμό, όπως και η «πατριωτική» δράση του νορβηγού μακελάρη, στράφηκε ενάντια στην κοινωνία της Νορβηγίας. Η κοινωνία οφείλει να απομονώσει τέτοιες οργανώσεις και νοοτροπίες αν δεν θέλει να οδηγηθεί σε γεγονότα όπως αυτά της Νορβηγίας. Το κίνημα των πλατειών έχει να αντιμετωπίσει τόσο το μνημόνιο και το ΔΝΤ όπως και τα φαινόμενα εκφασισμού και κοινωνικού κανιβαλισμού που προκύπτουν από αυτές τις πολιτικές. Απέναντι στην απαξίωση της κοινωνίας προτάσσουμε την άμεση δημοκρατία παντού (πολιτική – οικονομία – κοινωνία). Θέλουμε ένα κόσμο όπου εμείς οι κοινωνίες θα αποφασίζουμε μακριά από τους επαγγελματίες της πολιτικής, όπου ο πλούτος και η εργασία θα είναι ορθολογιστικά και θα μοιράζονται ισότιμα, όπου όλοι ανεξαρτήτως καταγωγής και φύλου θα ζούμε αρμονικά, ισότιμα και ελεύθερα.

Άμεση Δημοκρατία Παντού

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ – ΙΣΟΤΗΤΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Το κείμενο αλίευσε από το inbox του Παραλληλογράφου o j4nus

Σύντομο λινκ: http://asylo.squat.gr/?p=1370

Όσο η κρίση βαθαίνει…

Sunday, July 17th, 2011

Eίπα να γράψω κείμενο, αλλά αφού τα λένε άλλοι καλύτερα από μένα… πάρτε το…

[ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ] από athens.indymedia.org

Σε μια περίοδο οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, η εθνική ενότητα αποτελεί κυρίαρχο πρόταγμα από τη μεριά των από πάνω ως προϋπόθεση για τη διάσωση της εθνικής οικονομίας.  Ένα πρόταγμα, που μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας έχει ενσωματώσει. Δηλαδή όλοι οι έλληνες μαζί, εργάτες, εργαζόμενοι, κράτος και αφεντικά, εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι καλούνται να ενωθούν για τη σωτηρία του τόπου. Λες και όλοι έχουμε τα ίδια συμφέροντα!  Για τη διάσωση της εθνικής οικονομίας λοιπόν οι μισθοί και οι συντάξεις μειώνονται, νοσοκομεία και σχολεία κλείνουν, καταργείται κάθε κοινωνικό αγαθό, εργασιακές σχέσεις και δικαιώματα, ενώ η ανεργία χτυπάει κόκκινο.

Σ’ αυτό το κλίμα γενικευμένης επίθεσης από τους από πάνω, όπου η εκμετάλλευση και η καταπίεση εντείνονται, όπου όλο και περισσότεροι άνθρωποι οδηγούνται στην εξαθλίωση, αρχίζει να κυριαρχεί ο νόμος της ζούγκλας, η επικράτηση του πιο δυνατού, ο κοινωνικός κανιβαλισμός. Αντί να κοιτάξουμε για τον εχθρό πάνω, κοιτάμε δίπλα μας, κατηγορώντας για τα «δεινά που μας βρήκαν», το πιο υποτιμημένο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, τους μετανάστες.

Οι μετανάστες, η κρίση και τα πoγκρόμΗ μετανάστευση, δεν είναι φαινόμενο που μας χτύπησε την τελευταία 20ετία την πόρτα. Είναι μια πραγματικότητα που συμβαδίζει με την ανθρώπινη ιστορία. Από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα, οι πόλεμοι(σε πολλούς απ’τους οποίους συμμετέχει η δύση και το ελληνικό κράτος), η φτώχεια και η καταπίεση είναι οι σημαντικότερες αιτίες, ενώ την τελευταία 10ετία έχουν προστεθεί και οι μετανάστες οικολογικών καταστροφών.Η ελλάδα θα αποτελεί πάντα χώρα διέλευσης για τους μετανάστες της ασίας και της αφρικής  που θέλουν να περάσουν προς την ευρώπη. Το ελληνικό κράτος  όμως, επιλέγει (σε συμφωνία φυσικά με τα υπόλοιπα κράτη της Ε.Ε.) να εγκλωβίζει  κάθε μετανάστη που περνάει τα σύνορα (Δουβλίνο ΙΙ). Αποτέλεσμα, η συσσώρευση τους στις ελληνικές μητροπόλεις, υπό καθεστώς παρανομίας, χωρίς καμία νομική υπόσταση, με τα ποσοστά παροχής ασύλου να είναι τα χαμηλότερα στην ευρώπη. Χωρίς χαρτιά λοιπόν, μόνο χέρια να δουλεύουν για μισό μεροκάματο.

Συγκεκριμένα στην ελλάδα, οι μετανάστες αποτελούν το πιο υποβαθμισμένο κομμάτι της εργατικής τάξης. Η φθηνή εργατική δύναμη που οικοδόμησε με τους χειρότερους όρους τη σύγχρονη ελλάδα, από την ολυμπιάδα μέχρι τα σπίτια και τους δρόμους. Οι μετανάστες (στη συντριπτική πλειοψηφία) είναι αυτοί που καθαρίζουν τα σπίτια μας και μας βοηθούν να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας, αυτοί που μαζεύουν την αγροτική παραγωγή, αυτοί που σκοτώνονται κάθε χρόνο σε εργατικά ατυχήματα επειδή τα αφεντικά αρνούνται να λάβουν τους στοιχειώδεις κανόνες ασφαλείας. Αν λοιπόν μας κλέβουν τις δουλείες, τότε πως δικαιολογείται η ανεργία σε απόφοιτους, σε δασκάλους, γιατρούς, νοσηλευτές, σε μηχανικούς κ.α. να αυξάνεται συνεχώς;  Αντίθετα κάνουν δουλειές που η πλειοψηφία δεν θα διανοούνταν να κάνει. Δεν επιβαρύνουν την «εθνική» οικονομία. Αντίθετα,  πλουτίζουν οι τσέπες των αφεντικών με τη μαύρη, ανασφάλιστη και υποτιμημένη εργασία, ενώ ταυτόχρονα το ελληνικό κράτος βγάζει τεράστια ποσά κάθε χρόνο από τα ένσημα που πληρώνουν οι μετανάστες από την τσέπη τους στα ταμεία, με στόχο κάποια στιγμή να νομιμοποιηθούν. Φτηνά, επισφαλή και εκμεταλλεύσιμα εργατικά χέρια λοιπόν στις υπηρεσίες του έθνους!

Σε περιόδους κρίσης όμως, όπου η ανάπτυξη παγώνει και η ανάγκη για εργατικά χέρια πέφτει κατακόρυφα, η γενικευμένη ρατσιστική πολιτική έρχεται να εξοντώσει όποιον περισσεύει. Εγκλεισμούς σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, ηλεκτροφόρους φράχτες, συνοριοφύλακες-δολοφόνους, επιχειρήσεις σκούπας, εξευτελισμοί, βασανισμοί στα αστυνομικά τμήματα, κρατικές δολοφονίες στα χαντάκια της Πέτρου Ράλλη. Η φασιστική βαρβαρότητα όμως δε σταματάει εδώ. Με την άτυπη συγκάλυψη της αστυνομίας, οι γνωστοί νεοναζί, έρχονται να δώσουν «λύση στο πρόβλημα» και να αποδώσουν «δικαιοσύνη», χρησιμοποιώντας τις πιο ακραίες πρακτικές φασιστικής βίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της ρατσιστικής κτηνωδίας αποτελούν τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν και συνεχίζουν μέχρι σήμερα , στο κέντρο της πόλης. Με αφορμή τη στυγνή δολοφονία του Μανώλη Κάνταρη για μία κάμερα, ξεκίνησε μια σειρά δολοφονικών επιθέσεων, εμπρησμών σε σπίτια, μαγαζιά και λατρευτικούς χώρους, με αποκορύφωμα δεκάδες τραυματισμούς μεταναστών καθώς και τη δολοφονία 21χρονου μπαγκλαντεσιανού από τις φασιστικές συμμορίες. Σε μια περιοχή που το πρόβλημα της γκετοποίησης είναι υπαρκτό, καθώς πίσω απ’ αυτό βρίσκονται συμφέροντα του οργανωμένου εγκλήματος. Από δίκτυα ναρκωτικών και πορνείας, μέχρι επιχειρηματικούς κύκλους του realestate στα οποία εμπλέκονται από μέλη της «επιτροπής κατοίκων» άγιου παντελεήμονα και παρακρατικούς, μέχρι την αστυνομία και τον δήμο. Σ’ αυτό το καθεστώς, φασιστικές ομάδες βρίσκουν πρόσφορο έδαφος για να καλλιεργήσουν κλίμα ξενοφοβίας και τρόμου, αναπτύσσοντας περαιτέρω τα καταστροφικά φυλετικά μίση.

Οι παππούδες μας μετανάστες και εμείς ρατσιστές;Με την αγαστή συνεργασία κράτους  και ΜΜΕ, οι μετανάστες στοχοποιούνται ως «απειλή για τη σταθερότητα και τη δημόσια ασφάλεια». Αύριο όμως, όταν η κρίση θα γίνεται όλο και πιο έντονη, όλο και πιο γενικευμένη και αμείλικτη, τόσο  η απόσταση μεταξύ μεγάλου μέρους της κοινωνίας και των μεταναστών θα μικραίνει, όλο και περισσότεροι άνθρωποι θα οδηγούνται στην εγκληματικότητα και την παρανομία για να επιβιώσουν.  Γιατί όπως  η εξαθλίωση και η φτώχεια δεν χωράνε σε εθνικότητες, έτσι και η εγκληματικότητα δεν είναι φαινόμενο συνυφασμένο με κάποιο γονίδιο, αλλά με τις εκάστοτε κοινωνικές συνθήκες. Και όπως συχνά συμβαίνει, η μνήμη είναι επιλεκτική και δεν συγκρατεί, ότι ο μετανάστης είναι εικόνα από το δικό μας παρελθόν. Γιατί μας ενοχλεί να ακούμε ότι οι έλληνες μετανάστες στις ΗΠΑ παρουσιάζονταν πρώτοι στις επίσημες εγκληματολογικές στατιστικές, ενώ στη γερμανία έπαιζαν πρωταγωνιστικό ρόλο (μαζί με τούρκους και ιταλούς) στις τοπικές μαφίες. Το ρατσιστικό μίσος δεν έλειψε απέναντι στους εκεί μετανάστες, με χαρακτηριστικό παράδειγμα, πινακίδες σε τοπικά καταστήματα που αναγραφόταν: «απαγορεύεται η είσοδος σε σκυλιά και έλληνες».

Η κατανόηση της πραγματικότητας λοιπόν θα μας βοηθήσει να αντιληφθούμε τη θέση μας μέσα στην κοινωνία, όχι σαν ατομικότητες, αλλά σαν κομμάτια μιας συνολικής κοινωνικής πραγματικότητας. Λύση δεν αποτελούν τα προστάγματα των ΜΜΕ για εθνική  ενότητα, αλλά η αλληλεγγύη και η αυτοοργάνωση ντόπιων και μεταναστών, μέσα από συνελεύσεις γειτονιάς, σωματεία βάσης με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες. Κινήσεις αλληλοβοήθειας στις γειτονιές με στόχο να τσακίσουμε την αποξένωση και κάθε κοινωνικό αποκλεισμό. Και όταν κατανοήσουμε ότι κάθε αντίσταση και αγώνας πρέπει να είναι ταξικός και όχι εθνικός, τότε θα καταλάβουμε ότι…                        οι μετανάστες είναι εικόνα από το δικό μας μέλλον
ενάντια στην εξαθλίωση, όχι στους εξαθλιωμένους ενάντια στα εσωτερικά και εξωτερικά σύνορακοινοί αγώνες ντόπιων και μεταναστώνκαμία ανοχή σε ρατσιστικές και φασιστικές πρακτικές

anoixtisyneleysiagparaskevis.blogspot.com

 

Όσο η κρίση βαθαίνει…

Παρέμβαση στη ΔΕΗ 12/7/2011

Wednesday, July 13th, 2011

Στις 12/7/2011 γύρω στις 11 το πρωί ομάδα πολιτών γύρω στα 30 άτομα συγκεντρώθηκε έξω από το κεντρικό κατάστημα της ΔΕΗ στην πόλη της Καβάλας και αφού μοίρασε το κείμενο που ακολουθεί, συνομίλησε με τους εργαζομένους και το Διευθυντή. Παράλληλα τοιχοκολλήθηκαν εντός του κτιρίου το κείμενο και ορισμένα τρικάκια που έγραφαν "Δεν κατεβάζουμε το διακόπτη σε εργαζόμενους και άνεργους που δεν έχουν να πληρώσουν", "Όχι στο ξεπούλημα του Δημόσιου πλούτου της χώρας", "Οχι στην ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ", "Αλληλεγγύη, Ισότητα, Ελευθερία", "Άμεση Δημοκρατία Παντού", "Αλληλεγγύη στους ανέργους – Αύριο θα είμαστε όλοι", "Η ΔΕΗ και όλες οι επιχειρήσεις στους εργαζομένους", "Τα κέρδη στους εργαζομένους και όχι στους μάνατζερ και στα αφεντικά". Η ανταπόκριση του κόσμου αλλά και των εργαζομένων ήταν θετική. Οι πληροφορίες λένε ότι αυτό ήταν μόνο η αρχή…

[ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ] από takethesquarekavala.squat.gr

ΚΑΛΟΥΜΕ τους πολίτες να εφαρμόσουν το μέσο της ΑΥΤΟ-ΜΕΙΩΣΗΣ απέναντι στην ακρίβεια που έχουν και θα έχουν σύντομα ακόμη περισσότερα βασικά αγαθά και υπηρεσίες. ΑΥΤΟ-ΜΕΙΩΣΗ σημαίνει να μην καταβάλλεται όλο το ποσό του λογαριασμού, ιδιαίτερα όταν κάποια από τα πάγια είναι νταβατζιλίκια (ΕΡΤ κτλ) και οι κιλοβατώρες είναι ακριβές. Αν το μέσο της αυτο-μείωσης γενικευτεί κανείς δεν θα μπορεί να κάνει τίποτα απέναντι στο κίνημα που θα αναπτυχθεί (παράδειγμα Ιταλίας).

ΚΑΛΟΥΜΕ τους εργαζομένους της ΔΕΗ, οι οποίοι πολύ σύντομα θα βρεθούν μπροστά σε απολύσεις και μειώσεις μισθών ως επακόλουθο του μεσοπρόθεσμου προγράμματος που συμπεριλαμβάνει το ξεπούλημα της ΔΕΗ να συμπαραταχθούν με τις λαϊκές–κοινωνικές ανάγκες. ΝΑ ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΟΥΝ ΤΗΝ ΑΥΤΌ-ΜΕΙΩΣΗ, ΝΑ ΜΗΝ ΚΟΒΟΥΝ ΤΟ ΡΕΥΜΑ ΣΕ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΑΝΕΡΓΩΝ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ. Άλλωστε η ΔΕΗ πότε κατέβασε το διακόπτη στα ΥΠΟΥΡΓΕΙΑ, τις ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΕΣ και τους Δημόσιους Οργανισμούς που της χρωστάνε εκατομμύρια ευρώ; Ως διαμαρτυρία να κατεβάζουν τον διακόπτη στον κοινό ταξικό εχθρό (πολιτικοί, μεγαλο-επιχειρηματίες, αστυνομικά τμήματα, δικαστικά μέγαρα, διοικητήρια κτλ). Η αλληλεγγύη την οποία θα ζητήσουν οι εργαζόμενοι της ΔΕΗ όταν η κυβέρνηση θα την ξεπουλάει, είναι λέξη που αποτελείται από δύο συνθετικά: Αλλήλοις και εγγύηση. Εσείς εγγυάστε για εμάς, την κοινωνία και εμείς εγγυόμαστε – συμπαραστεκόμαστε σε εσάς.

ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ έμπρακτα στο ξεπούλημα της Δημόσιας περιουσίας και της ΔΕΗ. Σε μια γνήσια αμεσοδημοκρατική κοινωνία όλες οι υποδομές και οι παραγωγικές μονάδες έχουν ως στόχο τη δημιουργία κοινωνικού πλούτου για την παιδεία, την υγεία και την κοινωνική αλληλεγγύη. ΤΟ ΡΕΎΜΑ, ΤΟ ΝΕΡΟ, Η ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ, Η ΔΙΑΤΡΟΦΗ, Η ΣΤΕΓΑΣΗ, Η ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΑΓΑΘΑ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ. Κανένας δε νομιμοποιείται να τα στερεί ή να τα εμπορεύεται. Οι ιδιωτικές επενδύσεις επιδιώκουν απλώς τη μεγιστοποίηση του κέρδους για τα αφεντικά-επενδυτές. Ειδικά το ηλεκτρικό ρεύμα είναι βασικό αγαθό επιβίωσης χωρίς το οποίο τίποτε δεν μπορεί να λειτουργήσει. Με την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ, η ΔΕΗ θα ανήκει σε ιδιώτες που θα αυξήσουν τα κέρδη τους μέσα από την αύξηση των τιμολογίων και τη μείωση των μισθών των εργαζομένων και οι καταναλωτές και η κοινωνία ολόκληρη θα κληθούμε να πληρώσουμε το μάρμαρο.

Απέναντι σε αυτήν την επίθεση η συλλογικοποίηση της αντίστασής μας και η κοινωνική ανυπακοή είναι η μόνη διέξοδος. Αν συνδυάσουμε τις δυνάμεις μας μπορούμε να νικήσουμε τον εχθρό που μας προετοιμάζει ένα μέλλον φτώχειας και πολιτισμικής εξαθλίωσης.

Οι δράσεις και η κοινωνική αλληλεγγύη πρέπει να πλαισιώσει όλο το φάσμα της κοινωνίας και της καθημερινότητάς μας. Πέρα από ένα μέσο αγώνα είναι και θεμέλιο για μία ανθρώπινη κοινωνία αξιοπρέπειας, ισότητας και ελευθερίας.

ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΠΑΝΤΟΥ

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=g9Y0mJrMi1g]

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=kl8iZJLy86o]

Παρέμβαση στη ΔΕΗ 12/7/2011

Να μη ζήσουμε σα δούλοι…

Saturday, July 9th, 2011

Επειδή κάποιοι τα λένε και τα γράφουν καλύτερα από μένα…

[ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ] από athens.indymedia.org

“Και τι δεν κάνατε για να με θάψετε,

Όμως ξεχάσατε πως ήμουν σπόρος”

 NA MH ΖΗΣΟΥΜΕ ΣΑΝ ΔΟΥΛΟΙ

 ΣΚΕΨΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗ ΛΑΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

 Τις 40 και πλέον μέρες που στήθηκε, υπάρχει και λειτουργεί η Λαϊκή Συνέλευση της Πλατείας Συντάγματος, για πρώτη φορά ίσως στα μεταπολιτευτικά χρονικά, ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού, βγήκε από τη κατάσταση της ιδιώτευσης και της μικροαστικής αντίληψης του “κοιτάω τη δουλειά μου” και πέρασε στην αντίπερα όχθη, θέτοντας τις βάσεις για δημιουργία αυτόνομων-αντιθεσμικών δομών και ανάπτυξη δικτύων κοινωνικών σχέσεων από τα κάτω, χωρίς τη διαμεσολάβηση των ειδικών της εξουσίας, της επικοινωνίας, της πολιτικής.

Σε όλη αυτή τη διαδικασία πολιτικής μορφοποίησης και ζύμωσης ή ατσαλώματος που λένε και μερικοί – μερικοί, πολλά κομμάτια του εξωκοινοβουλευτικού κυρίως χώρου της Αριστεράς  αλλά και της καθεστωτικής της έκφανσης, προσπάθησαν με αμήχανο τρόπο, να συνοψίσουν και να συμπιέσουν τη λαϊκή οργή στο γνωστό αγώνα ενάντια στο μνημόνιο, τη κυβέρνηση, το χρέος, τη τρόικα, το ΔΝΤ μπλα μπλα μπλα. Είναι εκείνοι που θέτουν τους όρους του πολιτικού παιχνιδιού με διλήμματα στρατιωτικού τύπου (“ή εμείς ή αυτοί”, “δε φεύγουμε αν δε φύγουν” κλπ). Για άλλη μια φορά προσπάθησαν να οικειοποιηθούν το δημόσιο πολιτικό χώρο, επικαλούμενοι την ανάγκη συσπείρωσης ευρύτερων κομματιών του λαού, ώστε να αποκομίσουν κάθε είδους οφέλη (πολιτικά-ψηφοθηρικά) χωρίς πραγματικά να θέλουν την «εκτροπή» του κόσμου πέρα από τις όχθες ενός ποταμού που οι ίδιοι επανειλημμένα περιορίζουν….

Από την άλλη πλευρά, συναντήθηκαν άνθρωποι, συλλογικότητες οργανωμένες και μη, που έθεσαν όχι αιτήματα αλλά κοινωνικά προτάγματα (“Να πάρουμε τις ζωές στα χέρια μας”, λαϊκές συνελεύσεις γειτονιών, αυτοδιαχείριση και αυτοοργάνωση των αγώνων, επανοικειοποίηση-απελευθέρωση δημόσιων κοινωνικών χώρων και ιστών, δημιουργία αυτόνομων ζωνών και αντιθεσμών λαϊκής βάσης), προσδοκώντας να λειτουργήσει η πλατεία Συντάγματος, ως ο σπόρος για τη δημιουργία νέων “xώρων”  και δικτύων κοινωνικών σχέσεων, απελευθερωμένων από τη κυριαρχία και το πνεύμα του καπιταλισμού και της “θεαματικής” κοινωνίας.

Για μας, είναι ξεκάθαρο, πως και τώρα αλλά και πάντα, συμ-πορευόμαστε με όλους εκείνους που βρεθήκαμε στις συνελεύσεις των γειτονιών, ξανακερδίσαμε δημόσιους χώρους, φτιάξαμε ή προσπαθήσαμε να φτιάξουμε κοινότητες έξω από τη μπόχα και τον οχετό αυτής της ολοκληρωτικά καταναλωτικής, καταπιεστικής κοινωνίας, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις, με μικρά αλλά σταθερά “χτυπήματα”, να ραγίσουμε τη βιτρίνα αυτού του σάπιου κόσμου ώστε να αναδυθεί το απελευθερωτικό πρόταγμα των εστιών κοινωνικής αντίστασης, ως η βάση για τη καταστροφή του υπάρχοντος…

Γι αυτό η λαϊκή συνέλευση της πλατείας Συντάγματος, αλλά και κάθε συνέλευση, δε μπορεί  παρά να αποτελεί τη μήτρα για τη δημιουργία δομών και κοινωνικών σχέσεων που αντιπαρατίθεται συνολικά απέναντι στο υπάρχον πλαίσιο αλλοτρίωσης και κανιβαλισμού, δε μπορεί παρά να ξεπεράσει τα “όρια” και τα δήθεν διλήμματα που θέτουν πολιτικά υποκείμενα με τη μορφή σχημάτων της Αριστεράς, καθεστωτικής, εξωκοινοβουλευτικής, συνιστωσών και όπως αλλιώς θέλουν να λέγονται, γιατί από τα φύση της μπορεί να προχωρήσει τα πράγματα πολλά βήματα παραπέρα στη κατεύθυνση της αληθινής κοινωνικής αντιεξουσίας, στη κατάκτηση της καθημερινότητας μας με όρους αλληλεγγύης, στη δημιουργία ενός κόσμου που αποτινάζει τη βαρβαρότητα της κατανάλωσης και φτιάχνει τις δικές του απελευθερωμένες νησίδες.

αργάτες της άβυσσος

ανεύθυνος αναδημοσίευσης: j4nus

Να μη ζήσουμε σα δούλοι…

Ανιχνεύοντας τον δρόμο της αναγκαίας εξόδου από την ζώνη του ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση

Thursday, July 7th, 2011

Κατευθείαν από το inbox του Παραλληλογράφου στο πιάτο σας…

Το τροπικό μαύρισμα δικό μου…

Ανιχνεύοντας τον δρόμο της αναγκαίας εξόδου από την ζώνη του ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση

Του Βασίλη Μηνακάκη*

Τριάντα χρόνια μετά την κύρωση της συνθήκης εισόδου της Ελλάδας στην ΕΕ και δέκα χρόνια μετά την είσοδό μας στην ευρωζώνη, μια σειρά μύθοι κλονίζονται.

Μύθος πρώτος: ‘' Η ΕΕ έδωσε απλόχερα- εμείς ξοδέψαμε αλόγιστα’’
Η αλήθεια είναι αρκετά διαφορετική: Το σύνολο της εισροής χρημάτων από την ΕΕ μέσω των περίφημων «πακέτων», των ΜΟΠ της περιόδου 1986-93 (471 εκατ. ευρώ), του Β΄ ΚΠΣ της περιόδου 1994-99 (12,3 δις), του Γ΄ ΚΠΣ της περιόδου 2000-2006 (26,1 δις) και του ΕΣΠΑ της περιόδου 2007-2013 (26,2 δις), αθροίζουν ένα ποσό περίπου 65 δις ευρώ. Από αυτά τα 65 δις, μέχρι τα τέλη του 2009 είχαν εκταμιευτεί τα 43 δις. Tο έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου της Ελλάδας έναντι της ΕΕ από το 1980 μέχρι το 2009 είναι 254 δις ευρώ!
Δηλαδή: Δώσαμε 254 δις (για εισαγωγές από τις πολυεθνικές των χωρών της ΕΕ) και πήραμε 43 δις (από τα «πακέτα»).
Ακόμη και η Ελευθεροτυπία, που ανέβαζε τα ποσά που «πήραμε» ως χώρα μέχρι σήμερα από ΜΟΠ, ΚΠΣ και ΕΣΠΑ στα 120 δις ευρώ -στο μισό δηλαδή του εμπορικού ελλείμματος- σημείωνε ότι τα 51,3 δις επιστράφηκαν σε πολυεθνικές της δυτικής Ευρώπης για προμήθεια μηχανημάτων, εξοπλισμού κ.λπ.

Μύθος δεύτερος: Όλοι αράξαμε τσιμπολογώντας επιδοτήσεις
από τους κουτόφραγκους…
Στην πραγματικότητα, το 80% των επιδοτήσεων εισπράχθηκε από το μόλις το 20% των αγροτών αλλά και μη αγροτών, με τη μερίδα του λέοντος να την παίρνουν μεγάλοι οινοπαραγωγοί ή κτηνοτρόφοι τύπου Βιβάρτια.
Το 50% του Γ΄ ΚΠΣ πήγε σε συγκοινωνιακούς άξονες με βάση τα συμφέροντα των τεχνικών εταιριών και των πολυεθνικών για εμπορικούς δρόμους ή σε προγράμματα… «κατάρτισης» που στόχευαν σε αναδιάρθρωση παραγωγής και στη μείωση του «εργατικού κόστους».

Μύθος τρίτος: Η κοινοτική βοήθεια έδωσε ώθηση στην εκσυγχρονισμό
της ελληνικής οικονομίας.
Δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι τα χρηματοδοτικά εργαλεία, δεν ήταν καθόλου ουδέτερα, ούτε τυφλά: αποζημίωσαν κατά μερικό τρόπο το ξεκλήρισμα της παραδοσιακής αγροτικής παραγωγής. Πριμοδότησαν τις αναδιαρθρώσεις και την καπιταλιστικοποίηση της γεωργικής και της βιομηχανικής παραγωγής. Ετεροχρόνισαν την εξαθλίωση των εργαζόμενων και των αγροτών κι αποτέλεσαν μοχλό για την επιβολή νέων εργασιακών σχέσεων. Αποτελούσαν, δηλαδή, λιπαντικό μιας αντεργατικής, αντι-αγροτικής και ευρύτερα αντι-κοινωνικής πολιτικής.
Η ΕΕ πράγματι άλλαξε την όψη της Ελλάδας: για παράδειγμα από εξαγωγική χώρα αγροτικών προϊόντων πριν την ένταξη στην ΕΟΚ μετατράπηκε σε χώρα εισαγωγική. Μάλιστα, οι εισαγωγές αγροτικών προϊόντων που θα μπορούσαν να παραχθούν στην Ελλάδα, φτάνουν κάθε χρόνο τα 5-6 δις ευρώ.

Μύθος τέταρτος: με την ενσωμάτωση στην ΕΕ
η Ελλάδα έπαψε να είναι …τριτοκοσμική χώρα
Στην πραγματικότητα, η τριαντάχρονη πορεία της Ελλάδας στην ΕΕ και η δεκάχρονη στο ευρώ είχε καταστροφικές συνέπειες.
Στους μισθούς: Η Ελλάδα είναι -μαζί με το Βέλγιο- οι μόνες κοινοτικές χώρες στις οποίες οι πραγματικοί κατώτατοι μισθοί μειώθηκαν την περίοδο 2000-8. Κατά -0,5% ετησίως στην Ελλάδα και κατά -0,2% στο Βέλγιο (Εurostat). Γενικότερα, το σκληρό ευρώ και οι κανόνες της ΟΝΕ ευνοούσαν τις μεγάλες πολυεθνικές, με αποτέλεσμα οι μικρότερες εταιρείες να έχουν μόνο ένα όπλο για να είναι ανταγωνιστικές: τη μείωση του εργατικού κόστους.
Στο ασφαλιστικό: Η ΕΕ πίεζε διαρκώς για αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης, μείωση των ασφαλιστικών εισφορών, τζογάρισμα των ασφαλιστικών στο χρηματιστήριο. Αυτό ακριβώς υλοποιούσαν οι αντιασφαλιστικοί νόμοι Ρέππα, Πετραλιά και Λοβέρδου. Κι έτσι προέκυψαν τα «δομημένα ομόλογα» του ΤΕΑΔΥ, που ως προς τον τρόπο υλοποίησης ήταν σκάνδαλα, αλλά ως προς την ουσία ήταν ό,τι ακριβώς απαιτούσαν η ΕΕ και οι χρηματαγορές για τα αποθεματικά των ταμείων.
Στις εργασιακές σχέσεις: Ήδη από τη «Λευκή Βίβλο» του 1994 η ΕΕ πίεζε για ελαστικές σχέσεις εργασίας και μερική απασχόληση. Ακολούθησαν η λεγόμενη «ελαστασφάλεια», η οδηγία Μπολκενστάιν και τόσα άλλα, στα οποία πρωτοστάτησε ο σοσιαλδημοκράτης Γκ. Σρέντερ και η διαβόητη «Ατζέντα 2010» που προώθησε και κατεδάφισε κάθε έννοια κοινωνικού κράτους. Σε αυτή την Ατζέντα και στα 7,5 εκατομμύρια Γερμανών που εργάζονται με ελαστικές μορφές απασχόλησης και αποδοχές κάτω από 400 ευρώ στηρίχτηκε η άνοδος της ανταγωνιστικότητας των γερμανικών πολυεθνικών.
Στην ανεργία: Το περιβάλλον ανταγωνισμού που δημιουργήθηκε με την ένταξη στην ΕΕ και το ευρώ οδήγησε πολλές ελληνικές παραγωγικές μονάδες να μετατραπούν σε προβληματικές ή να κλείσουν. Και μπορεί οι ιδιοκτήτες τους να σώθηκαν, γιατί εντάχθηκαν σε διάφορους νόμους ή μετανάστευσαν στα Βαλκάνια, χιλιάδες εργαζόμενοι όμως έμειναν χωρίς δουλειά. Θα πει κάποιος: δεν φταίει και γι' αυτό η ΕΕ. Φταίει ότι οι ελληνικές εταιρείες δεν ήταν ανταγωνιστικές. Πώς όμως θα γίνουν ανταγωνιστικές; Με μισθούς Βουλγαρίας, ασφάλιση Αλβανίας, συνθήκες εργασίας Ταϊλάνδης και ωράρια Κίνας. Με τον τρόπο, δηλαδή, που περιγράφει το Σύμφωνο για το ευρώ.
Στην παιδεία: Ποιος δεν θυμάται ότι τη στιγμή που οι φοιτητές ξεσηκώνονταν ενάντια στην αναθεώρηση του άρθρου 16, η ΕΕ προωθούσε οδηγία που νομιμοποιούσε από την «πίσω πόρτα» τα ιδιωτικά ΑΕΙ και τα κολέγια; Κι ότι με τη λεγόμενη στρατηγική της Λισαβόνας η ανώτατη εκπαίδευση παραδίδεται στην αγορά;
Στην αγροτική παραγωγή: Ενώ -για παράδειγμα- η Ελλάδα ήταν αυτάρκης κι είχε υψηλή παραγωγικότητα στην τευτλοκαλλιέργεια, μείωσε κατά εννιά φορές (από 320.000 τόνους σε 35.000) τις ποσότητες που παράγει και τώρα εισάγει από τη Γερμανία και τη Γαλλία το 50% των αναγκών της. Παράλληλα, έκλεισαν τα 2 από τα 5 υπερσύγχρονα εργοστάσια ζάχαρης, ενώ τώρα ιδιωτικοποιούν και τα υπόλοιπα. Με άλλες κοινοτικές αποφάσεις, μειώθηκε η εγχώρια παραγωγή καπνού κατά 82% (παρότι η ΕΕ εισάγει το 75% των αναγκών της), βαμβακιού, βιομηχανικής ντομάτας, σταφίδας, χοιρινού κρέατος κ.ά. με ποσοστώσεις και πρόστιμα. Παράλληλα, χιλιάδες αγρότες ξεκληρίστηκαν: Το 1981 υπήρχαν 997.000 αγροτικά νοικοκυριά ενώ το 2007 είχαν μείνει 614.000 – δηλαδή σε 28 χρόνια περίπου 800.000 αγρότες εγκατέλειψαν την αγροτική δραστηριότητα. Την τελευταία 10ετία, οι αγρότες μειώθηκαν κατά 35% (από το 17% το 2000 πήγαν στο 11% το 2009 του ενεργού πληθυσμού) και το αγροτικό εισόδημα μειώθηκε δραστικά, περίπου κατά 19%.

Μύθος πέμπτος: χωρίς το ευρώ θα ήμασταν περισσότερο εκτεθειμένοι
στον κίνδυνο χρεωκοπίας
Η αλήθεια είναι ότι με ελλειμματικό ισοζύγιο εμπορικών συναλλαγών, είναι μοιραίο να αυξάνεται το χρέος. Τα ελλείμματα των PIGS αποτελούν προϋπόθεση για τα πλεονάσματα των γερμανικών πολυεθνικών που εκμεταλλεύτηκαν το οικονομικό περιβάλλον του ευρώ και της ΟΝΕ για να κυριαρχήσουν.
Το ελληνικό δημόσιο χρέος επταπλασιάστηκε από το 1981 μέχρι την ένταξη στο Μνημόνιο. Το ευρώ -όπως άλλωστε και το «αόρατο χέρι» της θεάς αγοράς, κατά πως θέλουν οι νεοφιλελεύθεροι- δεν μας προστάτεψε από τις επιθέσεις των κερδοσκόπων και την κρίση, αντίθετα τη γενίκευσε και τη μετακύλησε στις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας και, πάνω από όλα, στους εργαζόμενους.

Μύθος έκτος: η ΕΕ μας προσφέρει βοήθεια για έξοδο από την κρίση
Με μια πρώτη ματιά, η ΕΕ βοηθά την Ελλάδα να ξεπεράσει την «κρίση χρέους» προσφέροντάς της, μαζί με το ΔΝΤ, με το πρώτο πακέτο 110 δις και με το δεύτερο περίπου 120 δις.
Γιατί, όμως, η ΕΕ προσφέρει τόσο απλόχερα μια τέτοια βοήθεια, που ισοδυναμεί με τα 2/3 του ελληνικού χρέους;
Πρώτον, γιατί οι γαλλικές και οι γερμανικές κυρίως τράπεζες, που κατέχουν μεγάλο μέρος των ομολόγων του ελληνικού δημοσίου, φοβούνται ότι μια ανοιχτή χρεοκοπία της Ελλάδας θα οδηγούσε και τις ίδιες στην κατάρρευση. Έτσι, διασώζοντας την Ελλάδα σώζουν και τον εαυτό τους. Παράλληλα, χορηγώντας τα δάνεια του Μνημονίου και του δεύτερου πακέτου, κερδίζουν χρόνο, ώστε να απαλλαγούν από τα ελληνικά ομόλογα και να περιορίσουν τους κινδύνους τους.
Δεύτερον, γιατί οι ευρωπαϊκές πολυεθνικές -με αιχμή τις γερμανικές- φοβούνται ότι μια ανοιχτή χρεοκοπία της Ελλάδας θα οδηγήσει σε συνολική κατάρρευση το ευρώ, οπότε θα καταβαραθρωθούν οι εξαγωγές τους. Άρα, διασώζοντας την Ελλάδα σώζουν το νομισματικό πλαίσιο που τους επιτρέπει να έχουν κέρδη, να πλεονεκτούν απέναντι στους ανταγωνιστές τους.
Τρίτον, γιατί το αντίτιμο της «σωτηρίας» μας -οι όροι, δηλαδή, με τους οποίους παρέχεται η «βοήθεια»- τους ωφελεί πολλαπλά: Μειώνει δραματικά το εργατικό κόστος και συντρίβει την εργασία, γεγονός που πολλαπλασιάζει τα κέρδη των εργοδοτών. Επιτρέπει στις μεγαλύτερες πολυεθνικές και τράπεζες να καταβροχθίσουν τις μικρότερες και τα φιλέτα της δημόσιας περιουσίας που ιδιωτικοποιούνται. Και τέλος, μέσω της αποπληρωμής των δανείων αυτών -που προφανώς δεν δίνονται άτοκα ούτε χαριστικά- τους επιτρέπει να ιδιοποιούνται ένα διαρκώς αυξανόμενο μέρος του κοινωνικού πλούτου που παράγεται στην Ελλάδα. Βεβαίως, κάποιοι -και μιλώ για τους κατόχους των λεγόμενων CDS- κερδίζουν και από τις φημολογίες ή το ενδεχόμενο χρεοκοπίας ή αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους.
Άρα λοιπόν, στηρίζοντας την Ελλάδα στηρίζουν πρώτα από όλα τον εαυτό τους και τα κέρδη τους. Γι’ αυτό και 50 μεγάλες γαλλικές και γερμανικές πολυεθνικές κάνουν τις τελευταίες ημέρες μια τεράστια διαφημιστική καμπάνια υπέρ της Ελλάδας.

Ποιος απ’ τους προστάτες, θα μας προστατέψει ποιος;
Τι μας νοιάζει εμάς, θα αντέτεινε κάποιος. Αφού έτσι «σωζόμαστε» από τη χρεοκοπία, όλα τα άλλα έχουν δευτερεύουσα σημασία. «Σωζόμαστε», όμως; Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι το δημόσιο χρέος από 144% του ΑΕΠ όταν εγκρίθηκε το Μνημόνιο θα φτάσει φέτος στο 167%. Με άλλα λόγια, το φάρμακο έγινε φαρμάκι.
Σίγουρα σώζονται οι εργοδότες, ο ΣΕΒ. Με το Μνημόνιο, το Μεσοπρόθεσμο, το Σύμφωνο για το ευρώ και τα άλλα κυβερνητικά μέτρα εξασφαλίζουν μειωμένους μισθούς, ελαστική εργασία, ατομικές κι επιχειρησιακές συμβάσεις, μειωμένη φορολογία, μειωμένες εισφορές κοινωνικής ασφάλισης, ελευθερία απολύσεων. Τι περισσότερο θα μπορούσαν να ζητήσουν για να αυξήσουν τα κέρδη τους;
Σώζονται και οι τράπεζες. Τα 110 δις του πρώτου Μνημονίου είναι ακριβώς ίσα με τα 108 δις που έχουν τούς δοθεί με τα διάφορα πακέτα στήριξης των κυβερνήσεων Καραμανλή και Παπανδρέου.
Αυτοί που σίγουρα δεν σώζονται είναι οι εργαζόμενοι. Το Μνημόνιο, το Σύμφωνο για το ευρώ, το Μεσοπρόθεσμο, γενικότερα η πολιτική της κυβέρνησης, της ΕΕ και του ΔΝΤ θα τους βυθίσουν στην εξαθλίωση, θα απογειώσουν τη φορομπηξία και την ανεργία, θα εξαφανίσουν την κοινωνική ασφάλιση, θα συντρίψουν την παιδεία και την υγεία, θα ιδιωτικοποιήσουν τα πάντα – και το σπουδαιότερο, χωρίς φως στο βάθος του τούνελ.
Αλλά ούτε και η «εθνική οικονομία» σώζεται, καθώς με αυτούς τους όρους και με τους ασφυκτικούς μηχανισμούς επιτήρησης και προώθησης του Συμφώνου για το ευρώ και του Μνημονίου να διεισδύουν ακόμη και στον τελευταίο δήμο ή στο τελευταίο σχολείο και νοσοκομείο, η δυνατότητα για οικονομική ανάκαμψη με βάση τις λαϊκές ανάγκες μοιάζει κάτι παραπάνω από όνειρο θερινής νυκτός.

Σύμφωνο για το ευρώ: Πανευρωπαϊκό μνημόνιο διαρκείας
Με αυτό, θυσιάζονται σαν σύγχρονες Ιφιγένειες τα δικαιώματα των Ευρωπαίων εργαζομένων για να πνεύσει ούριος άνεμος στα πανιά του κέρδους και της ανταγωνιστικότητας των ευρωπαϊκών πολυεθνικών. Δύο είναι οι κύριες κατευθύνσεις του.
Η πρώτη αφορά τη δραστική συρρίκνωση των εργατικών μισθών, ώστε το κόστος εργασίας να αξιολογείται «βάσει της παραγωγικότητας και των αναγκών προσαρμογής της ανταγωνιστικότητας». Μιας ανταγωνιστικότητας που, για να ξεπεράσει τους κύριους εμπορικούς αντιπάλους της ΕΕ, όπως η Κίνα ή οι ΗΠΑ, θα συντρίψει τους μισθούς.
Η δεύτερη αφορά τη διαμόρφωση ενιαίων κανόνων λειτουργίας της ευρωπαϊκής οικονομίας σε ένα πολύ πιο ευρύ πεδίο από αυτό που αποτυπώνεται στην ΟΝΕ, με πολύ πιο δεσμευτικούς όρους, με πολύ πιο πιεστικούς, άμεσους και τακτικούς μηχανισμούς «ελέγχου», «εποπτείας», «επιτήρησης» και «επιβολής» (οι εντός εισαγωγικών λέξεις, προέρχονται αυτούσιες από το κείμενο της ΕΕ) και με «επικέντρωση ιδίως σε τομείς που εμπίπτουν στην εθνική αρμοδιότητα» ως τώρα. Κανόνων που -όπως γίνεται πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις- αποτυπώνουν το «δίκαιο του ισχυρού».
Το Σύμφωνο για το ευρώ είναι η αντιδραστική συνέχεια της Λευκής Βίβλου, του Μάαστριχτ, της Λισαβόνας, της Ευρωσυνθήκης. Είναι η οικονομική πλευρά μιας ΕΕ που βομβαρδίζει στη Λιβύη -όπως χθες στην πρώην Γιουγκοσλαβία, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν-, που στήνει τείχη ρατσισμού και εκκολάπτει το αβγό του νεοφασισμού και του εθνικισμού, που προωθεί ένα όργιο καταστολής και ηλεκτρονικού φακελώματος, που ως χτες βάφτιζε δημοκράτες τον Μπεν Αλί και τον Μουμπάρακ. Δεν αποκαλύπτει απλώς την κυριαρχία των τραπεζών και των αγορών, το στρεβλό χαρακτήρα της ευρωπαϊκής οικοδόμησης ή την έλλειψη Ευρωπαίων ηγετών μεγάλου διαμετρήματος, αλλά τον βαθύτατο αντιδραστικό χαρακτήρα της ίδιας της ΕΕ και του ευρώ, από τη δημιουργία τους ως σήμερα.
Αυτός ο χαρακτήρας δεν αλλάζει, δεν μεταρρυθμίζεται – μόνο ανατρέπεται, διαλύεται. Κι αυτό πρέπει να γίνει με την ΕΕ συνολικά. Γιατί η ΕΕ δεν μπορεί να επανιδρυθεί σε φιλολαϊκή βάση. Ούτε είναι μια προοδευτική ή δήθεν αντικειμενική διαδικασία. Είναι μια ένωση που σχεδιάστηκε, οικοδομήθηκε και πορεύεται με αδιαπραγμάτευτο κριτήριο τα συμφέροντα των πολυεθνικών, του κεφαλαίου, των αγορών. Κι αυτό το κριτήριο παραμένει σταθερό, όσο κι αν τσακώνονται μεταξύ τους για τη μοιρασιά της λείας οι γαλλικές, οι γερμανικές ή οι βρετανικές πολυεθνικές, όσο κι αν τσακώνεται η ΕΕ με τις ΗΠΑ ή την Κίνα.

Ένοχοι και η ΕΕ και η κυβέρνηση
Ποιος είναι αυτός που ευθύνεται για τα προβλήματα των εργαζομένων και των νέων; Η κυβέρνηση ή η ΕΕ; Αλίμονο αν πέσουμε στην παγίδα να δείχνουμε μόνο τις ελληνικές κυβερνήσεις ή μόνο την ΕΕ και το ευρώ, κι αν «βγάζουμε λάδι» άλλοτε την ΕΕ (διότι δήθεν η ελληνική κυβέρνηση προωθεί τα μέτρα) και άλλοτε την κυβέρνηση (διότι δήθεν τα μέτρα που προωθεί είναι εντολές της ΕΕ και των πιστωτών). Κι ακόμη, αλίμονο αν πούμε, δεν φταίει η ΕΕ, αλλά ο καπιταλισμός, λες και η ΕΕ και το ευρώ δεν είναι τέκνα του καπιταλισμού, δεν είναι φορείς της λογικής του, του κέρδους, των αγορών Δεν είναι, λοιπόν, ή το ένα ή το άλλο. Είναι και το ένα και το άλλο. Στην επίθεση κατά των εργαζομένων βρίσκονται χέρι- χέρι χρόνια τώρα οι ελληνικές κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, η ΕΕ, ο ΣΕΒ και εσχάτως και το ΔΝΤ. Με αυτή την έννοια, το κίνημα, οι λαϊκοί αγώνες, οι απεργίες και οι πλατείες πρέπει «να τους στήνουν στον τοίχο» όλους αυτούς, αλλά και τον καπιταλισμό ως σύστημα. Κι όταν φωνάζουμε «να φύγουν όλοι» εννοούμε και την όποια κυβέρνηση υλοποιεί αυτή την πολιτική, και το ΔΝΤ, και την ΕΕ, αλλά και το κέρδος, την αγορά, την εκμετάλλευση, την ανταγωνιστικότητας ως θεμέλια της κοινωνίας.

Ποιος ο λόγος να μείνουμε στην ζώνη του ευρώ και της ΕΕ;
Η συμμετοχή της Ελλάδας στην ΕΕ για 30 χρόνια και στη ζώνη του ευρώ τα δέκα τελευταία συνέβαλλαν καθοριστικά στην κρίση και στο χρέος (αν και δεν τα δημιούργησαν) αλλά και στο χτύπημα των εργατικών δικαιωμάτων. Επιπλέον, η συμμετοχή αυτή όχι μόνο δεν βοηθάει στην αντιμετώπιση της κρίσης, αλλά γίνεται και βασικό όχημα για την άγρια επίθεση κατά των εργαζομένων, την άνοδο της ανεργίας, τις περικοπές των μισθών και των συντάξεων, τις ιδιωτικοποιήσεις, το κλείσιμο σχολείων, νοσοκομείων και παιδικών σταθμών, τις ατομικές συμβάσεις εργασίας, τη σύνταξη στα 70, το κλείσιμο προγραμμάτων όπως η βοήθεια στο σπίτι και τόσα άλλα.
Αν έτσι είναι τα πράγματα κι αν ο χαρακτήρας της ΕΕ δεν μπορεί να αλλάξει, τότε ποιος ο λόγος να παραμένουμε στη ζώνη του ευρώ και στην ΕΕ; Για να αρχίζουν να λύνονται τα προβλήματα των εργαζομένων και των νέων είναι απαραίτητο να έρθουμε σε συνολική ρήξη με το ευρώ, την ΟΝΕ και την ΕΕ, να απαλλαγούμε από τα δεσμά τους.
Μια έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ θα απάλλασσε τον ελληνικό λαό από έναν από τους βασικούς υπαίτιους της κρίσης αλλά και της αντεργατικής επίθεσης. Θα έδινε άλλες δυνατότητες και εργαλεία (που σήμερα ακυρώνονται από το πλαίσιο της ΕΕ) για μια παραγωγή, για μια οικονομική πολιτική, για μια κοινωνία βασισμένες στις λαϊκές ανάγκες και όχι στο κέρδος. Θα επανενεργοποιούσε κρυμμένες δυνάμεις και δυνατότητες στην αγροτική παραγωγή, στη βιομηχανία και σε άλλους τομείς παραγωγής κοινωνικά χρήσιμων προϊόντων που τώρα καταστρέφονται ή μένουν αδρανείς όσο η Ελλάδα παραμένει στην ΕΕ, το ευρώ, το μονόδρομο του κέρδους και των αγορών.
Μια τέτοια έξοδος δεν μπορεί να λειτουργήσει υπέρ των λαϊκών συμφερόντων από μόνη της. Πρέπει να συνοδεύεται και από άλλα πράγματα. Από τη διαγραφή όλου του χρέους. Από τη ριζική ανακατανομή του κοινωνικού πλούτου εις βάρος του κεφαλαίου και υπέρ των εργαζομένων, ώστε να αυξηθούν οι μισθοί, να αντιμετωπιστεί η ανεργία, να υπάρξει μόνιμη και σταθερή δουλειά, να βελτιωθούν η υγεία και η παιδεία, να είναι δημόσια και δωρεάν και όχι ιδιωτικά και πανάκριβα τα κοινωνικά αγαθά. Αλλά και από το πέρασμα στο δημόσιο με εργατικό έλεγχο του τραπεζικού συστήματος, που καταβροχθίζει πακτωλούς χρημάτων αλλά και τις ζωές μας. Από την απαγόρευση της φυγής κεφαλαίων από τη χώρα. Μόνο σε ένα τέτοιο πλαίσιο -που κινείται με πνεύμα ανατροπής και πάει κόντρα στην αντεργατική επίθεση και στη φυλακή του σύγχρονου καπιταλισμού- η έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ μπορεί να λειτουργήσει υπέρ των εργαζομένων. Αν, δηλαδή, αποτελεί κομμάτι μιας συνολικότερης πορείας που θα καθορίζεται από τις λαϊκές ανάγκες και όχι από τα κέρδη και τις αγορές.
Έχουμε συνείδηση ότι μια τέτοια έξοδος δεν μπορεί να λειτουργήσει μόνο σε εθνικά πλαίσια – και ούτε την προτείνουμε από «εθνική» σκοπιά ή έχοντας την αυταπάτη ότι μπορεί να σταθεί κάποιου τύπου «εθνική ανάπτυξη» στο σύγχρονο διεθνοποιημένο κόσμο. Χρειάζεται μια ευρύτερη διεθνή στήριξη και πάλη. Και θα έχει καλύτερα αποτελέσματα, θα μπορέσει να περπατήσει αν το δρόμο της Ελλάδας ακολουθήσουν και οι λαοί άλλων χωρών, αν όλοι αυτοί οι λαοί δημιουργήσουν τη δική τους ένωση, μια ένωση που θα είναι απαλλαγμένη από ανταγωνισμούς και «προστατευτισμούς», θα αναπτύσσει τα εργατικά δικαιώματα, θα βάζει στην πρώτη γραμμή τους εργαζόμενους και όχι τις πολυεθνικές και τις τράπεζες. Ο τρόπος που επικοινωνούν το Σύνταγμα με την Πουέρτα δελ Σολ και τις άλλες πλατείες της Ευρώπης δείχνει πως κάτι τέτοιο δεν είναι ανέφικτο. Αρκεί κάποιος να κάνει το πρώτο βήμα και να μη μένουν όλοι πίσω περιμένοντας τους άλλους για να κινηθούν όλοι μαζί. Γιατί τότε δεν θα γίνει κανένα βήμα από κανέναν.
Η θέση αυτή συναντά και πολλές αντιρρήσεις. Την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, λένε κάποιοι, την προτείνουν και μερικοί από τους ισχυρούς του χρήματος στην ΕΕ. Έτσι είναι. Ωστόσο, οι κυρίαρχοι κύκλοι της ΕΕ και των πολυεθνικών σήμερα αντιμετωπίζουν με τρόμο ένα τέτοιο ενδεχόμενο – ειδικά αν γίνει «από τα κάτω» κι από ένα μαχόμενο κίνημα. Ακόμη κι ο πολύς Μπεν Μπερνάνκι, δήλωνε προχτές ότι μια κατάρρευση της Ελλάδας θα επηρέαζε αρνητικά την παγκόσμια οικονομία. Γι' αυτό ακριβώς μας «σώζουν», γι' αυτό και η καμπάνια των 70 γαλλογερμανικών πολυεθνικών υπέρ της Ελλάδας.
Κάποιοι άλλοι ανακάλυψαν πως την έξοδο από την ΕΕ τη θέλει το ελληνικό κεφάλαιο – ή έστω κάποια τμήματά του. Άρα, όποιος την προτείνει, γίνεται ουρά του και τσαλαβουτάει στον εθνικισμό. Τίποτα πιο αναληθές – παρότι υπάρχουν μερίδες του κεφαλαίου που θίγονται από τη συμμετοχή στην ΕΕ. Ο ίδιος ο πρόεδρος του ΣΕΒ δήλωσε ευθαρσώς προ ημερών τη σταθερή προσήλωση των ηγετικών κύκλων του ελληνικού κεφαλαίου στην ευρωπαϊκή πορεία της χώρας. Το ίδιο και άλλοι κορυφαίοι του επιχειρηματικού κόσμου. Ουρά του κεφαλαίου, συνεπώς, δεν είναι όποιος λέει έξω από το ευρώ και την ΕΕ, αλλά όποιος λέει ναι όπως και ο ΣΕΒ και οι δυτικοευρωπαϊκές πολυεθνικές και οι τράπεζες. Και συνεπής διεθνιστής δεν είναι εκείνος που φυλακίζει το διεθνισμό του στο έδαφος που διαμορφώνουν ο κοσμοπολιτισμός του κεφαλαίου και οι δυτικοευρωπαϊκές πολυεθνικές, αλλά εκείνος που αγωνίζεται για να σπάσει αυτό το πλέγμα, πρώτα απ' όλα στη χώρα του, και για να οικοδομηθούν μορφές διεθνούς συνεργασίας πέραν της αγοράς και του κέρδους -συνεπώς και πέραν της ΕΕ- στην Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο ολόκληρο.

Πορεία σύγκρουσης
Δεν ισχυριζόμαστε ότι η έξοδος από την ΕΕ και το ευρώ που θα επιβληθεί από την πίεση του κινήματος είναι μια προοπτική στρωμένη με ροδοπέταλα. Η εγχώρια και δυτικοευρωπαϊκή αστική τάξη, που θέλουν την παραμονή της Ελλάδας σε ευρώ και ΕΕ, είναι φυσικό να αντιδράσουν. Όπως αντιδρά ένας εργοδότης όταν οι εργάτες κάνουν απεργία ζητώντας αυξήσεις. Οι εργαζόμενοι, το κίνημα πρέπει από πριν να είναι προετοιμασμένοι γι' αυτή την αντίδραση και να είναι έτοιμοι να την υπερνικήσουν με τη συλλογική, μαζική πάλης και τη διεθνιστική αλληλεγγύη. Άλλωστε και η ακύρωση του Μνημονίου, του Μεσοπρόθεσμου, του Συμφώνου για το ευρώ και, πολύ περισσότερο, η αποχώρηση από το ευρώ και την ΕΕ, μόνο με τη δύναμη αυτή της πάλης μπορούν να επιβληθούν κι όχι με κοινοβουλευτικές διαδικασίες.
Ισχυριζόμαστε, όμως ότι το κόστος της παραμονής εντός ευρώ και ΕΕ είναι ασύλληπτα μεγαλύτερο από το κόστος της εξόδου. Το πρώτο το ζούμε και θα το ζούμε για πολλά χρόνια, αν δεν ανατρέψουμε την πολιτική τους. Το δεύτερο, υπερβάλλεται από την κυρίαρχη προπαγάνδα, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να συγκριθεί με τις ολέθριες συνέπειες που έχει για τους εργαζόμενους η ασκούμενη πολιτική. Επιπλέον, το κόστος της παραμονής είναι μακρόχρονο, διαρκές, ενώ το κόστος της εξόδου θα είναι πρόσκαιρο.
Μια έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ, σε συνδυασμό με τη στάση πληρωμών και τον επανέλεγχο του εθνικού νομίσματος και των τραπεζών, θα άλλαζε ριζικά την κατάσταση υπέρ των εργαζομένων. Τα κεφάλαια που θα χρειαστούν και δεν θα δοθούν με το γνωστό αντίτιμο από την ΕΕ και το ΔΝΤ, μπορούν να βρεθούν από τη μη πληρωμή των τοκοχρεολυσίων (που υπερβαίνουν τις δαπάνες του προϋπολογισμού για μισθούς και συντάξεις), από τα 600 δις των κεφαλαιούχων που βρίσκονται στις ελβετικές τράπεζες, από τη φορολόγηση του κεφαλαίου, από την εθνικοποίηση των τραπεζών, από τη δήμευση της εκκλησιαστικής και μοναστηριακής περιουσίας, από τη δραστική μείωση των εξοπλιστικών δαπανών και –επιτέλους, δεν χάθηκαν στον πλανήτη οι πέραν της ΕΕ και του ΔΝΤ πιστωτές.
Επιπλέον, η άσκηση εθνικής νομισματικής πολιτικής θα οδηγήσει σε νέο εθνικό νόμισμα, που πιθανότατα θα υποτιμηθεί. Αυτό στις σημερινές συνθήκες θα αυξήσει τη ζήτηση για εγχώρια προϊόντα και θα μειώσει την κατανάλωση εισαγόμενων. Θα τονωθεί η παραγωγή, θα αυξηθεί το ΑΕΠ, θα βελτιωθεί το εμπορικό ισοζύγιο, θα αυξηθεί η κατανάλωση. Για όσα προϊόντα δεν παράγονται στη χώρα και λόγω της υποτίμησης θα αυξηθεί η τιμή τους, θα μπορεί το κράτος να εφαρμόσει το μέτρο της διατίμησης ή και να μειώσει τη φορολογία για όσα είναι πρώτης ανάγκης ( πχ βενζίνη).
Σε κάθε περίπτωση, η υποτίμηση του εθνικού νομίσματος μάλλον δεν θα είναι σαρωτική, καθώς η αποχώρηση της Ελλάδας από την ευρωζώνη θα «τραυματίσει» το ευρώ, που πιθανά θα αρχίσει να κατρακυλάει στις διεθνείς αγορές. Επιπλέον, η υποτίμηση αυτή δεν θα οδηγήσει σε μεγάλη άνοδο του πληθωρισμού, όπως μας λένε, η οποία θα οδηγήσει σε άμεση εξάτμιση του οφέλους που έχει η υποτίμηση. Κι αυτό γιατί, όπως δείχνει η πείρα, η υποτίμηση εξατμίζεται μακροχρονίως κι όχι άμεσα, και κάνει χρόνια για να μετακυλιστεί στις τιμές. Η τελευταία επίσημη υποτίμηση του Σημίτη (Μάρτιος 1998) κατά περίπου 15%, δημιούργησε, τον πρώτο χρόνο, πληθωριστικό κύμα 1,2%, που έβαινε μειούμενο. Ακόμη όμως και αν το δίλλημα ήταν -που δεν είναι- 25% πληθωρισμός ή 25% ανεργία, φτώχεια, διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης και της παιδείας, οι εργαζόμενοι μάλλον πρέπει να διαλέξουν το πρώτο.
Ο Ντέιβιντ Χάρβεϊ, παρομοίασε την Ελλάδα με αυτόν που έχει πονόδοντο και πρέπει να κάνει οπωσδήποτε εξαγωγή δοντιού. Η εξαγωγή θα πονέσει περισσότερο βραχυχρόνια αλλά δεν μπορείς να ζεις αιωνίως με πονόδοντο. Και μόνο με την εξαγωγή επέρχεται η θεραπεία. Με αυτή την έννοια, καταστροφή δεν είναι η έξοδος από το ευρώ, αλλά η παραμονή στην ΕΕ και το ευρώ.

*Ο Βασίλης Μηνακάκης είναι συγγραφέας-ειδικός μελετητής θεμάτων ευρωπαϊκής πολιτικής. Το παρόν στηρίζεται στην παρέμβαση του στην ΛΑΪΚΗ ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΕ στην Συνέλευση της Πλατείας Συντάγματος στις 24/6/2011

http://aristeroblog.wordpress.com/2011/07/04/%ce%bd%ce%b1-%cf%83%cf%85%ce%b6%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%83%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b5%ce%b5/#more-101

μετέφερε από το inbox του Παραλληλογράφου ο j4nus

Ανιχνεύοντας τον δρόμο της αναγκαίας εξόδου από την ζώνη του ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση

Ψήφισμα Λαϊκής Συνέλευσης Πλατείας Καπνεργάτη – Καβάλα

Wednesday, June 1st, 2011

[ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ] από το http://realdemocracykavala.squat.gr/

Εδώ και πολύ καιρό παίρνονται αποφάσεις για εμάς χωρίς εμάς. Είμαστε εργαζόμενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, νέοι, που έχουμε έρθει στην Πλατεία Καπνεργάτη για να παλέψουμε και να αγωνιστούμε για τις ζωές μας και το μέλλον μας.

Είμαστε εδώ γιατί γνωρίζουμε ότι οι λύσεις στα προβλήματα μας μπορούν να προέλθουν μόνο από εμάς. Καλούμε όλους τους Καβαλιώτες, εργαζόμενους, άνεργους, συνταξιούχους, νέους στην Πλατεία Καπνεργάτη, και όλη τη κοινωνία να γεμίσει της πλατείες και να πάρει τη ζωή στα χέρια της.

Εκεί στις πλατείες θα συνδιαμορφώσουμε όλα μας τα αιτήματα και τις διεκδικήσεις μας. Καλούμε όλους τους εργαζόμενους που θα απεργήσουν την επόμενη περίοδο να καταλήγουν και να παραμείνουν στην Πλατεία Καπνεργάτη.

Δεν θα φύγουμε από τις πλατείες, μέχρι να φύγουνε αυτοί που μας οδήγησαν εδώ : Κυβερνήσεις, Τρόικα, Τράπεζες, Μνημόνια και όλοι όσους μας εκμεταλλεύονται. Τους διαμηνύουμε ότι το χρέος δεν είναι δικό μας.

ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ!

ΙΣΟΤΗΤΑ – ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ – ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ!

Ο μόνος αγώνας που χάνεται είναι αυτός που δεν δόθηκε ποτέ.

www.realdemocracykavala.squat.gr
realdemocracykavala@gmail.com

https://twitter.com/#!/Kapnergatis

http://www.ustream.tv/channel/kapnergatis

——————————————————————————————————————————

Κάθε μέρα συγκεντρώνεται κόσμος στην Πλατεία Καπνεργάτη στην Καβάλα και λίγο μετά τις 20:00 πραγματοποιείται λαϊκή συνέλευση.

Τις επόμενες μέρες θα επακολουθήσει λεπτομερέστερη ενημέρωση…

Ψήφισμα Λαϊκής Συνέλευσης Πλατείας Καπνεργάτη – Καβάλα

Rick Wolff 27/05/2010, ΑΣΟΕΕ! Η αναβίωση του Κεϋνσιανισμού: μια μαρξιστική κριτική

Friday, May 27th, 2011

[ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ] από www.parallhlografos.wordpress.com

FINAL CUT!!!

Ακριβώς ένα χρόνο πριν είχαμε την τύχη να παρακολουθήσουμε τη διάλεξη του Rick Wolff, καθηγητή του Πανεπιστημίου της Μασαχουσέτης, με αντικείμενο την αναβίωση του Κεϋνσιανισμού.

Ένα χρόνο μετά, το αντικείμενο της διάλεξης παραμένει επίκαιρο ακόμα και για την Ελλάδα και για αυτό η ομάδα του Παραλληλογράφου σας την προσφέρουμε με ελληνικούς υπότιτλους…


ΥΓ:Για το βίντεο αυτό εργάστηκαν οι παρακάτω Παραλληλογράφοι:

Anakata-dyomenh

DrAluca

Jaquou Utopie

j4nus

koula

mitsaras

risinggalaxy

Rick Wolff 27/05/2010, ΑΣΟΕΕ! Η αναβίωση του Κεϋνσιανισμού: μια μαρξιστική κριτική

 

Rick Wolff 27/05/2010, ΑΣΟΕΕ! Η αναβίωση του Κεϋνσιανισμού: μια μαρξιστική κριτική


css.php